บทลงโทษของคนดื้อ

กลิ่นฝุ่นดินแดงและน้ำมันเครื่องตีเข้าจมูกปะปนกับกลิ่นกายกำยำที่แผ่ไอความร้อนคุกรุ่นออกมา ราวกับเตาหลอมเหล็กกล้ากลางหุบเขาไร่อ้อย ธรรศกระชากบานประตูเหล็กของโกดังเก็บอุปกรณ์สำรองให้ปิดสนิท เสียงโลหะหนักหน่วงกระแทกวงกบก้องกังวาน ปิดตายโลกภายนอกไว้เบื้องหลังเหลือเพียงความมืดสลัวและแสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดนีออนดวงเดียวที่แขวนแกว่งไกวอยู่เหนือศีรษะ รินรดาก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณจนแผ่นหลังบอบบางแนบสนิทกับกองกระสอบปุ๋ยเคมี ความเย็นเฉียบของเนื้อผ้าที่เธอสวมใส่ไม่ได้ช่วยลดทอนความร้อนระอุที่แผ่พุ่งมาจากร่างหนาใหญ่ที่กำลังก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่ากดดันจนลมหายใจติดขัด แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายของวิศวกรหนุ่มมาเฟียจดจ้องร่างสมส่วนของเธอไม่วางตา ราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อเข้าสู่มุมอับโดยไม่มีทางหนี "วิศวกรที่รัก... ดูเหมือนว่าเกมไล่ล่าของพวกคุณจะจบลงเร็วกว่าที่คิดนะ" ธรรศเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า สลักเสลาความเย้ยหยันเจือความกระหายดิบเถื่อนไว้ในทุกพยางค์ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งหยุดการตรวจสอบเอกสารเบิกจ่ายของผม... เอ้ย ของไซต์งาน" รินรดากัดริมฝีปากแน่น พยายามเชิดหน้าขึ้นสู้แม้เรียวขาจะสั่นเทาเล็กน้อยจากแรงกดดันมหาศาล เธอยังคงรักษามาดวิศวกรสาวหน้าตายผู้ไม่เคยสยบให้ใครไว้จนหยดสุดท้าย "สิ่งที่คุณทำมันผิดกฎหมาย ธรรศ! เอกสารพวกนั้นจะมัดตัวคุณ..." "กฎหมายเหรอ?" ธรรศหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสั่นสะเทือนอยู่ในอกกว้าง ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าประชิดตัวเธอในเสี้ยววินาทีจนรินรดาไม่ทันตั้งตัว มือหนาข้างหนึ่งยันเข้ากับผนังกระสอบปุ๋ยเหนือหัวเธอ เป็นการกักขังเรือนร่างของเธอไว้ในอาณาเขตของเขาโดยสมบูรณ์ "ในอาณาจักรไร่อ้อยและไซต์งานก่อสร้างแห่งนี้ กฎหมายเดียวที่มีค่า... คือคำสั่งของผม" ใบหน้าคมเข้มโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกโด่งแทบจะชนกับแก้มเนียนนุ่ม กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษเพศที่ทรงพลังทำเอาสติสัมปชัญญะของวิศวกรสาวแทบหลุดลอย รินรดาเบือนหน้าหนีแต่ถูกปลายนิ้วหยาบกร้านของชายหนุ่มเชยคางมนให้หันกลับมาสบตา ประกายตาของธรรศในยามนี้มืดสนิทและเต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนทางสัญชาตญาณที่ดุร้าย "ดื้อนักนะ..." เขากระซิบชิดริมฝีปากเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มจนขนลุกชัน "ดื้อจนผมอยากจะหาวิธีจัดการให้เธอจำฝังใจไปตลอดชีวิต... เผื่อว่าคราวหลังจะได้เลิกเอาหัวสมองอันชาญฉลาดมาขุดคุ้ยเรื่องใต้พรมของผมเสียที" "ปล่อยนะ... อื้อ!" คำพูดประท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอทันทีเมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบเริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ ราวกับผู้ล่าที่ต้องการประกาศความเป็นเจ้าเหนือหัว บังคับแยกกลีบปากนุ่มให้เปิดออกรับสัมผัสล้ำลึกที่ทั้งดึงดูดและแผดเผา รินรดาพยายามทุบตีอกกว้างด้วยเรียวแรงทั้งหมดที่มี แต่มันกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวแกร่งของสิงห์โตป่า มือหนาอีกข้างรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะกดตรึงไว้แน่นด้วยพละกำลังที่เหนือกว่ามหาศาล ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสั่นสะเทือนภายในช่องท้อง รสจูบที่เปลี่ยนจากความป่าเถื่อนเป็นการตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ ทำให้เข่าของรินรดาแทบทรุดลงไปกองกับพื้น มือใหญ่เลื้อยลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบสนิทอย่างไร้ช่องว่าง ความร้อนจากร่างกายของทั้งสองหลอมรวมกันจนแทบแยกไม่ออกว่าใครคือไฟและใครคือเชื้อเพลิง ธรรศถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอดอย่างยากลำบาก หน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมไหวขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หอบสะท้อน ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำด้วยแรงอารมณ์และหยาดน้ำตาแห่งความคับ แค้นใจที่ผสมปนเปไปกับความวาบหวามที่เขาจงใจมอบให้ "คุณมัน... คนเผด็จการ..." รินรดากระซิบเสียงสั่น เปลือกตาสั่นระริกยามที่มือหนาเริ่มลูบไล้ต่ำลงมาจากเอวคอดผ่านเนื้อผ้าซาตินของเสื้อเชิ้ตทำงาน เข้ามาสัมผัสผิวเนื้อนุ่มเนียนโดยตรง ความเย็นจากปลายนิ้วปะทะกับความร้อนผ่าวของผิวเนื้อจนเธอสะดุ้งเฮือก "ใช่... ผมมันคนเผด็จการ และคุณก็คือเชลยที่ผมจะลงทัณฑ์ให้หลาบจำ" ธรรศก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง สูดดมความหอมหวานจากกายสาวที่มอมเมาสติสัมปชัญญะของเขาจนเตลิดเปิดเปิง ริมฝีปากร้อนพรมจูบไล้ตั้งแต่กกหูกระทั่งลาดไหล่เนียน เสื้อเชิ้ตตัวเก่งถูกปลดกระดุมออกอย่างไร้ความปรานีทีละเม็ด เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนภายใต้แสงไฟสลัว รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด พยายามเปล่งเสียงปฏิเสธแต่เสียงที่หลุดออกมากลับกลายเป็นเสียงครางผ่าวพร่าที่ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบของชายหนุ่มให้พุ่งทะยานถึงขีดสุด สัมผัสอันชำนาญและดุดันเคล้าคลอไปกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้นในมุมอับของโกดังร้าง ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่โถมกระหน่ำราวกับกลองศึก ความตึงเครียดจากอำนาจ หน้าที่ และศักดิ์ศรี ถูกหลอมละลายให้แหลกสลายลงในห้วงเสน่หาอันลึกซึ้งและป่าเถื่อน ธรรศอุ้มร่างบางขึ้นด้วยพละกำลังอันเหลือเฟือจนเรียวขาเรียวงามต้องเกี่ยวรัดรอบเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติ รินรดาหวีดร้องเบาๆ ด้วยความตกใจก่อนจะซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง ปล่อยให้ความหอมหวานและแรงปรารถนาอันรุนแรงพัดพาพวกเขาร่วงหล่นลงสู่ห้วงเหวแห่งความสุขสมที่ไม่มีวันหวนกลับ การเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและดุดัน ราวกับคลื่นลมมรสุมกลางทะเลทรายที่โหมกระหน่ำไม่หยุดหย่อน ทุกสัมผัสและการประสานสอดคล้องตอกย้ำถึงความพ่ายแพ้โดยสมบูรณ์แบบของวิศวกรสาวหน้าตายผู้เคยหยิ่งทะนง เสียงครางหวานปนสะอื้นดังคลอเคล้าไปกับเสียงเหล็กโครงสร้างโกดังที่ลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามแรงกระแทกกระทั้น รินรดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังแกร่งจนเกิดรอยข่วนแดงยาวเพื่อระบายความเสียวซ่านและแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนสมองขาวโพลน ธรรศคำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจอย่างถึงที่สุด เขาย้ำเน้นจังหวะสุดท้ายด้วยความลึกซึ้งและรุนแรงจนร่างบางสั่นสะท้านเฮือก ปลดปล่อยทุกหยาดหยดแห่งความเร่าร้อนให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ เสียงหอบหายใจเริ่มกลับมาเข้าที่เข้าทาง ธรรศยังคงกอดรัดร่างสั่นเทาของรินรดาไว้แนบอกในความเงียบงัน เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูที่ยังคงแดงก่ำด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มนุ่มแต่แฝงความเด็ดขาดไว้อย่างเต็มเปี่ยม "หวังว่าบทลงโทษวันนี้... จะทำให้คุณฉลาดขึ้นและรู้ว่าควรเอาเวลาไปทำอะไรมากกว่าการรื้อค้นเอกสารของผมนะ... วิศวกรคนเก่ง" รินรดาเม้มปากแน่นด้วยความเจ็บใจแม้ร่างกายจะยังอ่อนระที้ยืนแทบไม่ไหว เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนตามนิสัยเดิม ทว่าเสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ที่ดังเร่งรีบเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าบานประตูเหล็กของโกดัง พร้อมกับเสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวและเสียงตะโกนเรียกชื่อของเธอดังแทรกเข้ามาจากภายนอก "คุณรินรดา! คุณรินรดาอยู่ข้างในนั้นไหมครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คนงานเพิ่งพบศพคนขับรถบรรทุกน้ำมันถูกฆ่าหมกไร่อ้อยด้านหลังไซต์งาน เอกสารบัญชีลับทั้งหมด... ถูกขโมยไปหมดแล้วครับ!" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของผมเสมอนะครับ