ความสัมพันธ์แบบไร้ชื่อ

“หัวหน้าครับ! แย่แล้ว... มีคนบุกรุกเข้าไปในห้องควบคุมระบบหลักของโครงการแล้วครับ!” เสียงลูกน้องตะโกนแทรกเข้ามาผ่านคลื่นวิทยุสื่อสารพกพาในมือของธรรศ มันดังลั่นทำลายความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่อวลไปด้วยกลิ่นบุหรี่คละคลุ้งกับไอร้อนระอุของยามวิกาล แต่ทว่า... ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มผู้เป็นนายสนามกลับไม่แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เขายังคงยืนนิ่งพิงขอบโต๊ะทำงานสีเข้ม แววตาดิบเถื่อนคู่นั้นกวาดมองร่างระหงของวิศวกรสาวที่ยืนตรึงอยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยเลศนัย รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกปนความดื้อรั้น เธอเพิ่งเป็นคนถอดรหัสผ่านระบบป้องกันความปลอดภัยระดับสูงสุดของไซต์งานนี้ด้วยมือของเธอเอง เพื่อหวังจะเปิดโปงความไม่ชอบมาพากลของบริษัท แต่ใครจะคาดคิดว่า... ธรรศจะรู้ทัน และดักรอเธออยู่ในห้องนี้ตั้งแต่แรกแล้ว “ปล่อยฉันนะ...” รินรดากัดฟันกรวด เอ่ยเสียงลอดไรฟัน เมื่อมือหนาที่มีรอยด้านกร้านจากการจับประแจและคุมคนงานนับร้อยพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้ได้อย่างแม่นยำ ราวกับกรงเล็บเหล็กที่ไม่มีวันหลุดรอด “ปล่อยเหรอคุณริน... เล่นเกมเสี่ยงตายแบบนี้ คิดว่าจะเดินออกไปจากห้องนี้ได้ง่ายๆ งั้นหรือครับ” ธรรศก้าวเข้าไปประชิดตัว น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของเขาพ่นรดรินอยู่ใกล้ใบหูจนเธอรู้สึกเสียวซ่านไปถึงสันหลังวาบ “คุณบุกรุกห้องควบคุมหลัก ทำลายระบบความปลอดภัยของผม... รู้ไหมว่าโทษของมันคืออะไร” “คุณจะทำไมฉัน... จะไล่ออก หรือจะแจ้งตำรวจก็ตามใจ!” รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้เนื้อตัวจะเริ่มสั่นเทาด้วยแรงกดดันทางกายภาพที่อีกฝ่ายโถมเข้าใส่ ธรรศตัวโตกว่าเธอมาก กลิ่นกายดิบเถื่อนผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ และหยาดเหงื่อจากการทำงานกลางแดดจัดตลอดทั้งวัน ให้ความรู้สึกอันตรายราวกับสัตว์ป่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อได้ทุกเมื่อ ธรรศหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำทุ้งและดุดันจนหัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวผิดจังหวะ มืออีกข้างที่ว่างเลื่อนขึ้นมาสัมผัสกรอบหน้าเนียนใสของเธออย่างถือวิสาสะ นิ้วหยาบกร้านเกลี่ยไล้ไปตามแนวแก้มขาวนวลอย่างจงใจยั่วเย้า “แจ้งตำรวจ? หึ... อยู่ในอาณาจักรของผม ไม่มีกฎหมายไหนช่วยคุณได้หรอกครับรินรดา มีแต่กฎของผมเท่านั้น” สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างดุเดือด แรงดึงดูดทางเพศที่สะสมมาหลายสัปดาห์นับตั้งแต่เธอย้ายเข้ามาทำงานในไซต์งานกลางทะเลทรายแห่งนี้ ระเบิดออกราวกับลาวาใต้พิภพ ความเกลียดชัง ความท้าทาย และความต้องการอันดิบเถื่อนหลอมรวมเข้าด้วยกันจนแยกไม่ออก ธรรศไม่รอช้า เขาใช้แรงมหาศาลรวบเอวบางเข้ามาประชิดแนบแน่นจนแทบไม่มีช่องว่าง ก่อนจะกดริมฝีปากลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มของเธออย่างไร้ความปรานี “อื้อ...!” เสียงประท้วงของรินรดากลืนหายไปในลำคอทันที รสจูบของธรรศทั้งดิบเถื่อน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ ราวกับเสือร้ายที่ตะครุบเหยื่อด้วยความกระหาย มือหนาบีบท้ายทอยของเธอไว้บังคับให้รับสัมผัสอันวาบหวามนี้อย่างจำยอม ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดาทุบอกกว้างด้วยความตื่นตระหนก แต่ยิ่งเธอขัดขืน แรงกดอารมณ์ของเขาก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นจนลมหายใจของเธอขาดห่วน ความรู้สึกต่อต้านค่อยๆ มลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยไฟปรารถนาที่แผดเผาร่างกายจนร้อนผ่าว ร่างบางอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนแข็งแกร่ง เรียวขาแทบจะพยุงน้ำหนักตัวเองไม่ไหว มือที่เคยทุบตีเปลี่ยนมาขยุ้มเสื้อเชิร์ตสีเข้มของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว เมื่อธรรศผละริมฝีปากออกช้าๆ รินรดาหอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยอ่อน ดวงตาฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสับสนและแรงอารมณ์ ใบหน้าแดงก่ำ “เรามาตกลงกันให้ชัดเจนดีกว่าครับ...” ธรรศกระซิบชิดริมใบหูของเธอ เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นพร่าด้วยแรงขับทางอารมณ์ “คุณอยากได้ข้อมูลระบบเพื่อเอาไปทำลายผม... ส่วนผม ก็อยากได้ตัวคุณจนแทบคลั่ง” รินรดาเบิกตากว้าง หญิงสาวเม้มปากแน่น พยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่ “คุณหมายความว่ายังไง...” “เรามาทำข้อตกลงกัน... ไม่มีข้อผูกมัด ไม่มีคำว่าแฟน ไม่มีอนาคต ไม่มีแม้แต่ชื่อเรียกความสัมพันธ์ของเรา” ธรรศยื่นข้อเสนอด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและดุดัน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “คุณอยากได้ความลับของโครงการนี้ไปทำอะไรก็เรื่องของคุณ แต่ทุกครั้งที่ผมต้องการ... ร่างกายนี้ต้องเป็นของผม” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ... หัวใจของรินรดากระหน่ำรัวราวกับกลองศึก ศักดิ์ศรีความเป็นวิศวกรและผู้หญิงเตือนให้เธอปฏิเสธ แต่สัญชาตญาณดิบภายในร่างกายกลับกรีดร้องตอบรับสัมผัสอันเร่าร้อนของเขาอย่างหน้าไม่อาย แรงดึงดูดระหว่างพวกเขามันรุนแรงเกินกว่าจะต้านทานไหว “ไม่มีข้อผูกมัด... งั้นเหรอคะ” รินรดาเค้นเสียงถาม ทั้งสั่นเทาและท้าทาย “ใช่ครับ... แค่สนองความต้องการซึ่งกันและกัน จนกว่าใครคนใดคนหนึ่งจะเบื่อไปข้างหนึ่ง” ธรรศยิ้มเหี้ยมเกรียม ก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นลอยเหนือพื้นด้วยพละกำลังอันเหลือเฟือ จนรินรดาต้องรีบใช้แขนเรียวโอบรอบคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณ เธอไม่ได้เอ่ยคำปฏิเสธ... และนั่นคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด ธรรศพาเธอก้าวเดินไปยังห้องพักผ่อนส่วนตัวด้านหลังห้องควบคุม วางร่างของเธอลงบนโซฟาหนังแท้สีเข้มอย่างทะนุถนอมในแบบที่ขัดกับแววตาดิบเถื่อนของเขา รินรดานอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่างหนาที่ทาบทับลงมา แสงไฟสลัวจากภายนอกสาดส่องเข้ามาภายในห้อง เผยให้เห็นเงาร่างของคนทั้งสองที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างแนบแน่น ริมฝีปากร้อนผ่าวพรมจูบไปทั่วซอกคอขาวเนียน กลิ่นกายสาวหอมหวานชวนมึนเมาปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวของชายหนุ่มให้พุ่งทะยานถึงขีดสุด มือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิร์ตของเธอออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น เผยให้เห็นผิวเนียนนุ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะลมหายใจ รินรดาหลับตาลงรับสัมผัสวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เผยอขึ้นด้วยความเสียวซ่าน นี่คือเกมอันตรายที่ไม่มีทางหวนกลับ... เกมที่ทั้งคู่ต่างยินยอมพร้อมใจที่จะตกดิ่งลงไปในหุบเหวแห่งเสน่หาโดยไร้ซึ่งชื่อเรียกขาน ทว่า... ในวินาทีที่เปลวเพลิงแห่งความเร่าร้อนกำลังแผดเผาร่างกายของทั้งคู่ให้หลอมละลายเป็นเนื้อเดียวกัน เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวจากภายนอกห้องทำงานก็ดังขึ้นขัดจังหวะ! “หัวหน้าครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... มีเจ้าหน้าที่จากส่วนกลางบุกเข้ามาตรวจค้นไซต์งานกะทันหัน ตอนนี้กำลังมุ่งหน้ามาที่ห้องควบคุมนี้แล้วครับ!” ธรรศหยุดชะงัก ร่างหนายืดตัวขึ้นเล็กน้อย แววตาดิบเถื่อนแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันในเสี้ยววินาที เขาก้มมองรินรดาที่นอนหอบหายใจกระเซอะกระเซิงอยู่ใต้ร่าง รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่มทันที “ดูท่าทาง... เกมของเราจะมีแขกไม่速 (ไม่ได้รับเชิญ) มาร่วมวงเสียแล้วล่ะครับคุณรินรดา” ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามความเร่าร้อนในบทนี้ด้วยนะครับ