อัปเกรดระบบ

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องสอบสวนใต้ดินยังคงติดอยู่ตามปลายจมูก ทว่าเสียงคลิกเบาๆ ของกุญแจมือที่ถูกปลดออกในโลกความเป็นจริง กลับดังชัดเจนเสียยิ่งกว่าเสียงระฆังใดๆ รินทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ในห้องทำงานส่วนตัว แสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าต่างโฮโลแกรมสาดกระทบแว่นตาเลนส์คู่ของเขาจนเกิดประกายสะท้อนวาววับ การไขคดีกลุ่มเงาทมิฬผ่านพ้นไปได้ด้วยดี แต่มันก็แลกมาด้วยพลังงานสมองและหยดเหงื่อที่สูญเสียไปไม่น้อยเลยทีเดียว เบื้องหน้าของริน เวโรนิก้ากำลังยืนกอดอกพิงชั้นหนังสือดิจิทัล ดวงตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นไร้ขอบจ้องมองเด็กหนุ่มด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่หาได้ยากยิ่ง บรรยากาศรอบตัวเธอยังคงอบอวลด้วยกลิ่นอายของชาเอิร์ลเกรย์อุ่นๆ และละอองข้อมูลโค้ดที่ลอยวนราวกับหิ่งห้อยในความมืด "ทำได้ไม่เลวเลยนี่ ริน" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ราบเรียบตามแบบฉบับของเธอเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ "ตรรกะการเชื่อมโยงเบาะแสเมื่อครู่ แสดงว่านายไม่ได้แค่อ่านข้อมูลผ่านตา แต่กำลังทำความเข้าใจ 'จิตใจ' ของผู้กระทำผิดจริงๆ" "ผมแค่ทำในสิ่งที่ควรทำครับอาจารย์..." รินถอดแว่นออกแล้วใช้ปลายนิ้วคลึงขมับเบาๆ เพื่อบรรเทาอาการล้า "เบาะแสทุกชิ้นมันมีเสียงของมันเอง ผมแค่วางพวกมันลงในจิ๊กซอว์ที่ถูกต้องเท่านั้น... แต่สารภาพตามตรงว่า คดีนี้เล่นเอาผมเกือบเอาตัวไม่รอดเหมือนกัน" เวโรนิก้าระบายยิ้มจางๆ ก่อนจะโบกมือขวาเบาๆ กลางอากาศ หน้าต่างระบบสีทองอร่ามก็ดีดเด้งขึ้นมาขวางกั้นระหว่างเขaทั้งสอง หน้าต่างบานนั้นไม่ได้ฉายภาพข้อมูลคดีเก่า แต่มันสั่นไหวด้วยพลังงานความถี่สูงที่รินไม่เคยสัมผัสมาก่อน **[ติ๊ง! ยินดีด้วย ผู้เล่นริน ผ่านเงื่อนไขลับ 'จิตวิทยาแห่งความมืด' สำเร็จ]** **[ระบบกำลังประเมินผลการปฏิบัติงานจากคดี: กลุ่มเงาทมิฬ...]** **[คะแนนตรรกะ: 98/100]** **[คะแนนการวิเคราะห์พฤติกรรมมนุษย์: 95/100]** **[สถานะระบบ: ทำการอัปเกรดขีดจำกัดพลังงานเสร็จสิ้น 100%]** รินกะพริบตาปริบๆ หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวเลขสถานะอัป and เลเวลที่พุ่งทะยานขึ้นอย่างก้าวกระโดด ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยระบบและข้อมูลเช่นนี้ การเติบโตไม่ได้วัดกันที่พละกำลังกล้ามเนื้อ แต่วัดกันที่ความเฉียบคมของชุดคำสั่งและความเข้าใจในกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ "นั่นคือรางวัลสำหรับการมองทะลุภาพลวงตา" เวโรนิก้าเดินเข้ามาใกล้ ชายผ้าคลุมสีดำสนิทของเธอไหวตาม1จังหวะการก้าวเดิน กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าลอยมาแตะจมูก "ระบบแว่นขยายของนายจะไม่จำกัดอยู่แค่การสแกนวัตถุหรือลายนิ้วมืออีกต่อไปแล้วนะ ริน" รินเงยหน้าขึ้นมองอาจารย์สาวด้วยความสงสัย ทันใดนั้น ตัวอักษรสีฟ้าเรืองแสงก็สว่างวาบขึ้นกลางดวงตาของเขา ข้อมูลมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่สมองราวกับสายน้ำเชี่ยวกราก ไม่มีอาการเจ็บปวด มีเพียงความรู้สึกเย็นสบายและโปร่งโล่งราวกับสมองได้รับการรีเฟรชใหม่ทั้งหมด **[ทักษะพิเศษใหม่ถูกปลดล็อก: 'วิเคราะห์จิตวิทยา' (Psychological Profiling Engine - Level Max)]** **[คำอธิบาย: ความสามารถในการอ่านเจตนา แรงจูงใจ และร่องรอยทางอารมณ์ที่หลงเหลืออยู่ในสถานที่เกิดเหตุหรือจากคำพูดของเป้าหมาย สามารถมองเห็น 'รอยร้าว' ในคำโกหกได้อย่างแม่นยำ 99.9%]** รินสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาลองสวมแว่นตากลับเข้าไปอีกครั้ง ทันทีที่มองผ่านเลนส์ โลกตรงหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขามองไปยังเวโรนิก้าที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงก้าว ภายใต้ภาพลักษณ์ภายนอกที่นิ่งสงบและเย็นชา ระบบแว่นขยายได้ประมวลผลลวดลายคลื่นสมองและอุณหภูมิร่างกายของเธอออกมาเป็นเส้นกราฟสีฟ้าอ่อน มันสะท้อนให้เห็นถึงความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเข้มงวด ความเหนื่อยล้าจากการปกป้องเขาในเงาเบื้องหลัง และความคาดหวังอันลึกซึ้งที่เธอมีต่อตัวเขา รินชะงักไปเล็กน้อย ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านขึ้นมาในอก เขาเพิ่งตระหนักว่า อาจารย์สาวผู้ไร้เงาคนนี้ ไม่ได้เป็นเพียงแค่พี่เลี้ยงหรือผู้ช่วยในระบบ แต่เธอกำลังแบกรับความลับอันหนักอึ้งเกี่ยวกับอดีตของเขาไว้ด้วยเช่นกัน "รู้สึกอย่างไรบ้างล่ะ กับมุมมองใหม่ของโลกใบนี้?" เวโรนิก้าเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอเจือความเย้าแหย่นิดๆ ราวกับรู้ทันความคิดของเด็กหนุ่ม "มัน... น่าทึ่งมากครับ" รินตอบตามตรง ดวงตาหลังเลนส์แว่นทอประกายมุ่งมั่น "ตอนนี้ ผมไม่ได้แค่มองหาความจริงเพื่อไขปริศนาคดีอีกต่อไปแล้วครับอาจารย์... แต่ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่า ทำไมผู้คนถึงเลือกที่จะทำลายความจริงเหล่านั้น" เวโรนิกายิ้มรับ คำตอบนั้นดูเหมือนจะทำให้เธอพึงพอใจไม่น้อย เธอยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น "จำไว้ว่า ดาบที่คมกริบที่สุด ย่อมย้อนกลับมาบาดมือผู้ใช้ได้เสมอ 'วิเคราะห์จิตวิทยา' จะทำให้นายเห็นความมืดในใจคนอื่น แต่มันก็จะทำให้นายต้องแบกรับความเจ็บปวดเหล่านั้นไว้ด้วยเช่นกัน นายพร้อมที่จะรับมือกับความจริงที่อาจทำลายศรัทธาในมนุษยชาติแล้วหรือยัง ริน?" คำถามนั้นแขวนลอยอยู่ในอากาศ รินกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบเพื่อยืนยันความตั้งใจของตนเอง ทว่า... *กริ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางที่ไม่ได้ดังมานานนับสัปดาห์ กลับดังแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน เสียงนั้นไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจทั่วไป แต่มันเป็นเสียงเตือนภัยระดับฉุกเฉินที่มีคลื่นความถี่ต่ำจนทำให้กระจกหน้าต่างในห้องทำงานสั่นสะเทือน รินและเวโรนิก้าหันขวับไปมองหน้าจอโฮโลแกรมหลักพร้อมกัน หน้าจอที่เคยเป็นสีฟ้าใส บัดนี้กลับถูกย้อมด้วยสีแดงฉานราวกับหยดเลือด ข้อความตัวอักษรสีดำสนิทปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ ไร้ซึ่งเสียงสังเคราะห์จากระบบ มีเพียงความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวที่โรยตัวปกคลุมไปทั่วห้อง **[คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบรหัสลับ 'โครงการอีเดน' ถูกเปิดใช้งาน ณ พิกัดศูนย์กลางเซิร์ฟเวอร์เก่า]** **[ผู้ส่งสัญญาณ: ไม่ปรากฏนาม]** **[ข้อความแนบถึง: 'นักวิเคราะห์ริน' ...ยินดีต้อนรับสู่ความจริงที่คุณตามหา ความตายของพ่อแม่คุณไม่ได้เป็นเพียงอุบัติเหตุ แต่มันเริ่มต้นขึ้นที่นี่...]** รินเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นชื่อสถานที่และข้อความที่พุ่งตรงมายังตัวเขาโดยเฉพาะ โครงการที่ควรจะถูกฝังกลบไปพร้อมกับซากปรักหักพังเมื่อสิบปีก่อน เหตุใดมันจึงถูกปลุกให้ตื่นขึ้นในตอนนี้? ก่อนที่รินจะได้เอ่ยปากถามอะไร เวโรนิก้าที่ยืนนิ่งเงียบมาตลอดก็ก้าวเท้าพรวดเดียวเข้ามาคว้าแขนเขาไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านปลายนิ้วของเธอบ่งบอกถึงความตื่นตระหนกที่เธอพยายามปกปิดไว้ไม่มิด ดวงตาของอาจารย์สาวไม่ได้มองมาที่จอภาพอีกต่อไป แต่เธอกำลังจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง เบื้องบนท้องฟ้ายามค่ำคืนของเมืองหลวงดิจิทัล ที่ซึ่งกลุ่มดาวและป้ายโฆษณาโฮโลแกรมกำลังดับวับลงทีละดวง ราวกับมีใครบางคนกำลังสับสวิตช์ปิดตายเมืองทั้งเมืองด้วยมือข้างเดียว "หนีไม่ได้แล้ว..." เวโรนิกากระซิบเสียงเบาหวิว ชวนให้สันหลังวาบด้วยความหนาวเหน็บ "พวกมันรู้ว่านายได้สกิลใหม่แล้ว... และพวกมันก็กำลังรอให้นายเดินเข้าไปหาในหลุมพรางที่ขุดไว้" แล้วก่อนที่สติสัมปชัญญะจะทันได้ประมวลผล เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ก็ดังสะท้อนก้องขึ้นมาจากบันไดทางเดินนอกห้องทำงาน... เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของตำรวจหรือระบบรักษาความปลอดภัย แต่เป็นเสียงของสิ่งที่ไม่ควรจะมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไปแล้ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามการเติบโตและไขปริศนากับรินและอาจารย์เวโรนิก้านะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!