ความลับใต้ฐานราก

"ถอยหลังไปชิดผนังครับ ริน!" เสียงกระซิบอันเยือกเย็นแต่เด็ดขาดของเวโรนิก้าดังขึ้นแทบจะพร้อมๆ กับที่นิ้วเรียวยาวของเธอกดลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมกลางอากาศ แสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นเป็นม่านพลังงานบางเฉียบ กั้นระหว่างพวกเรากับบานประตูห้องทำงานที่กำลังถูกกระแทกอย่างบ้าคลั่ง แรงกระแทกแต่ละครั้งไม่ได้มาจากพละกำลังของมนุษย์ แต่มันคือแรงสั่นสะเทือนทางความถี่ต่ำที่ทำให้โครงสร้างเหล็กกล้าส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน *ตึง! ตึง! ตึง!* ในฐานะนักวิเคราะห์ที่เชื่อมั่นในตรรกะและเหตุผลมาตลอดชีวิต ผมรู้ดีว่าสิ่งกำลังพังประตูเข้ามานั้นอยู่นอกเหนือขอบเขตของฟิสิกส์ทั่วไป บนจอเรตติ้งในดวงตาซ้ายของผม ระบบแว่นขยายกำลังส่งเสียงเตือนระรัวเป็นสีแดงฉาน อักษรดิจิทัลกระพริบถี่รัวฟ้องสถานะวิกฤต: *[Warning: Anomalous Entities Detected - Level: High Risk]* รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ กวาดสายตามองไปรอบห้องทำงานเก่าคร่ำครึของผู้อำนวยการสำนักผังเมือง ร่องรอยการต่อสู้เมื่อครู่ยังคงหลงเหลืออยู่ เอกสารกระจัดกระจายและหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ถูกทำลาย แต่สายตาของผมไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น ด้วยทักษะการสังเกตที่ฝึกฝนมา ผมสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้พรมผืนใหญ่ลายตารางหมากรุก รอยต่อของพื้นไม้ปาร์เกต์บริเวณนั้นไม่มีฝุ่นเกาะเลยแม้แต่นิดเดียว... มันเพิ่งถูกเปิดใช้งาน "เวโรนิก้าครับ ผมว่าเราเจอทางหนีแล้ว แต่อาจจะไม่ใช่ทางที่น่าอภิรมย์เท่าไหร่" ผมเอ่ยขึ้นพร้อมกับพยักพายไปยังจุดที่สงสัย อาจารย์สาวปราดสายตามองตามทันทีโดยไม่ต้องให้ผมอธิบายซ้ำ มุมปากเรียวสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่มักจะปรากฏขึ้นเสมอยามที่เธอพบเจอเรื่องท้าทาย "สมเป็นคุณรินครับ มองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง" เธอว่าพลางสะบัดมือเบาๆ โค้ดเวทมนตร์ดิจิทัลนับร้อยบรรทัดพรั่งพรูออกมาจากปลายนิ้วราวกับสายฝน พุ่งตรงเข้าใส่กลไกซ่อนเร้นที่พื้นห้อง *ครืนนน...!* เสียงเฟืองจักรกลขนาดมหึมาบด ั่นกันดังสนั่นกลบเสียงทุบประตูด้านนอก พื้นไม้ปาร์เกต์เคลื่อนตัวแยกออกจากกันอย่างช้าๆ เผยให้เห็นปากอุโมงค์มืดมิดที่ทอดตัวลึกลงไปในใจกลางความมืด กลิ่นอัปชื้นและกลิ่นอายของกระแสไฟฟ้าแรงดันสูงโชยขึ้นมาแตะจมูกทันที ทว่าสิ่งที่ทำให้ผมต้องขมวดคิ้วแน่นไม่ใช่กลิ่นเหล่านั้น แต่เป็นเสียงฮัมเบาๆ ที่ดังสะท้อนขึ้นมาจากเบื้องล่าง... มันเป็นเสียงคลื่นความถี่ดิจิทัลที่คุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับว่าเมืองทั้งเมืองกำลังหายใจอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเรา "ลงไปก่อนครับ เดี๋ยวผมคุ้มเชิงด้านบนให้เอง" เวโรนิก้าเอ่ยพร้อมกับปัดมืออีกครั้ง ม่านพลังงานสีฟ้าขยายตัวออกไปจนแนบสนิทกับกรอบประตู เพื่อซื้อเวลาให้มากที่สุดก่อนที่ประตูเหล็กจะทานแรงกระแทกไม่ไหว ผมไม่รอช้า หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดไฟฉายแล้วก้าวเท้าลงไปบนบันไดเหล็กวนที่ขึ้นสนิมเป็นขั้นแรก ความเย็นเยียบจากอุโมงค์เบื้องล่างพัดปะทะใบหน้าจนขนลุกซู่ ระบบแว่นขยายในดวงตาปรับเข้าสู่โหมดวิเคราะห์โครงสร้างใต้ดินโดยอัตโนมัติ ภาพจำลองสามมิติของอุโมงค์เริ่มปรากฏขึ้นบนจอเรตติ้ง เส้นสายสีแดงนับพันเส้นโยงใยไปทั่วทิศทางราวกับระบบประสาทของสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ นี่ไม่ใช่แค่ท่อระบายน้ำหรืออุโมงค์ใต้ดินธรรมดา... แต่มันคือเครือข่ายข้อมูลใต้ดินที่เชื่อมโยงระบบสาธารณูปโภค กล้องวงจรปิด และฐานข้อมูลลับของทุกตึกในมหานครแห่งนี้เข้าไว้ด้วยกัน! "คุณรินครับ รีบดูนี่สิ..." เสียงของเวโรนิก้าดังตามลงมา เธอก้าวตามลงมาในอุโมงค์และปิดทางเข้าเบื้องบนสนิท เสียงทุบประตูด้านบนเงียบหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงบอันน่าขนพองสยองเกล้า มีเพียงแสงไฟจากหน้าจอโฮโลแกรมของเธอที่ส่องให้เห็นสภาพภายในอุโมงค์ชัดเจนขึ้น ผนังสองข้างทางไม่ได้ก่อด้วยอิฐปูนแบบโบราณ แต่มันคือแผงวงจรซิลิคอนขนาดมหึมาที่ถูกฝังไว้ใต้ดินมานานนับทศวรรษ กระแสไฟฟ้าสีฟ้าวิ่งพล่านไปตามเส้นใยแก้วนำแสงที่ทอดยาวสุดสายตา ราวกับว่าเรากำลังเดินอยู่ภายในหลอดเลือดของสิ่งมีชีวิตไซเบอร์ "ระบบทั้งหมดในเมืองนี้... ถูกควบคุมจากที่นี่" ผมพึมพำออกมาด้วยความตกตะลึง สมองพยายามประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามา ข้อมูลการหายตัวไปของผู้คน บันทึกการทดลองลับ และรหัสผ่านที่ถูกเข้ารหัสไว้ด้วยเวทมนตร์ขั้นสูง ทุกอย่างถูกรวบรวมไว้ที่จุดศูนย์กลางแห่งนี้ "ไม่ใช่แค่ควบคุมหรอกครับคุณริน..." เวโรนิก้าหยุดเดิน เธอหันมามองผมด้วยแววตาที่จริงจังกว่าครั้งไหนๆ "แต่ 'มัน' กำลังจับตาดูเราอยู่ ตั้งแต่ก้าวแรกที่เราเหยียบเข้ามาในเมืองนี้แล้ว" สิ้นคำพูดของเธอ แสงไฟนีออนสีฟ้าตลอดแนวอุโมงค์นับไมล์ก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าโอบล้อมพวกเราในเสี้ยววินาที มีเพียงดวงตาส่งเสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานจากระบบแว่นขยายของผมเท่านั้นที่ยังคงสว่างวาบ และในความมืดนั้นเอง เสียงฝีเท้าของบางสิ่ง... ไม่สิ เสียงของ 'ใครบางคน' ก็ดังขึ้นแผ่วเบาจากปลายอุโมงค์ด้านหน้า *แปะ... แปะ... แปะ...* เสียงปรบมือช้าๆ ดังสะท้อนก้องกังวาน ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ และก่อนที่ผมจะทันได้ยกปืนขึ้นตั้งรับ ร่างของใครคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากเงาสลัว พร้อมกับเสียงทุบเบาๆ ที่แผงควบคุมข้างตัว ที่ทำให้หัวใจของผมหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม "ยินดีต้อนรับสู่ 'ศูนย์กลางแห่งความจริง' ครับ... คุณนักวิเคราะห์ และคุณแม่มดแห่งโลกดิจิทัล" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและตื่นเต้นไป10ตอนเต็มๆ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ