เงาของอาจารย์

เสียงสะท้อนจากประโยคต้อนรับเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโถงกว้างของ "ศูนย์กลางแห่งความจริง" พื้นผิวเบื้องล่างไม่ใช่คอนกรีตหรือหินอ่อนธรรมดา หากแต่เป็นแผ่นกระจกนิตรอนที่สะท้อนภาพข้อมูลโค้ดสีฟ้าครามไหลวนราวกับสายน้ำแห่งอนาคต รินก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดเตือนภัยลั่นผ่านระบบประสาทอัตโนมัติ ในขณะที่ดวงตาสีเข้มใต้กรอบแว่นกำลังกวาดมองไปรอบกายเพื่อหาจุดเชื่อมโยงทางตรรกะ "คุณนักวิเคราะห์ และคุณแม่มดแห่งโลกดิจิทัล" คำพูดนั้นไม่ได้ทิ้งปริศนาไว้ให้ขบคิดเพียงอย่างเดียว แต่มันกำลังสั่นคลอนรากฐานความเชื่อทั้งหมดที่รินเคยมีเกี่ยวกับผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างกายเขามาตลอดสัปดาห์ เวโรนิก้า—อาจารย์ผู้สอนทักษะการถอดรหัสและควบคุมระบบเน็ตเวิร์กขั้นสูง หญิงสาวผู้มักจะปรากฏตัวพร้อมกับกลิ่นอายความเย็นชาและไร้ร่องรอยแห่งอดีต บัดนี้กลับยืนนิ่งสนิท ไร้ซึ่งท่าทีตกใจ หรือแม้แต่เสียงหายใจที่ควรจะมี รินหันไปมองร่างระหงที่อยู่ในชุดคลุมสีเข้มของเธอ แสงสีฟ้าจากพื้นกระจกสาดกระทบใบด้านข้างของเวโรนิก้า เผยให้เห็นเส้นผมสีเงินยวงที่ทิ้งตัวลงเคลียไหล่ แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของรินสะดุดกักค้าง คือ "เงา" บนพื้นเบื้องล่างของเธอ ไม่มี... ไม่มีเงาทอดตัวลงบนแผ่นกระจกเลยแม้แต่น้อย "อาจารย์ครับ..." รินเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่ากว่าที่ตั้งใจไว้ ความเงียบงันภายในห้องโถงกว้างแห่งนี้ให้ความรู้สึกกดดันเสียยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับกลุ่มอาชญากรไซเบอร์ "ช่วยอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ ว่าทำไมระบบฐานข้อมูลของที่นี่ ถึงเรียกเราแบบนั้น และที่สำคัญที่สุด..." รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะชี้สายตาไปยังพื้นที่ว่างเปล่าใต้ฝ่าเท้าของเธอ "...ทำไมอาจารย์ถึงไม่มีเงา?" เวโรนิก้ายังคงไม่ขยับเขยื้อน เธอยังคงยืนกอดอก ทอดสายตาไปยังเบื้องหน้าที่มีหน้าต่างโปร่งใสหลายร้อยบานลอยเคว้งคว้าง แสดงผลกราฟิกและข้อมูลชีวิตของมนุษย์นับล้านคนทั่วเมือง มุมปากของเธอหยักขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่รินไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน—รอยยิ้มที่ผสมผสานระหว่างความเหนื่อยหน่าย ความจริงใจ และความลับอันดำมืด "เธอฉลาดเกินไป ริน" เสียงของเวโรนิก้าเรียบสนิท ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก "นั่นคือเหตุผลที่ฉันเลือกเธอให้เข้ามามีส่วนร่วมในคดีการตายของครอบครัวเธอ แต่ในขณะเดียวกัน ความฉลาดของเธอก็เป็นดาบสองคมที่มักจะขุดคุ้ยในจุดที่... ไม่สมควรจะถูกแตะต้อง" [ติ๊ง!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบแว่นขยายดังขึ้นในโสตประสาทอย่างกะทันหัน หน้าจอโฮโลแกรมสีส้มปรากฏขึ้นตรงหน้าโดยไม่ได้รับคำสั่ง ค่าสถานะความปลอดภัยของรินพุ่งดิ่งลงสู่สีแดงฉาน พร้อมกับข้อความวิเคราะห์ที่วิ่งด้วยความเร็วสูง > [คำเตือน: ตรวจพบความผิดปกติทางชีวภาพของเป้าหมาย 'เวโรนิก้า'] > [สถานะ: ไม่พบอัตราการเต้นของหัวใจ] > [สถานะ: คลื่นสมองจำลองจากฐานข้อมูลแม่ข่ายระดับ SSS] > [ข้อสรุป: เป้าหมายไม่ใช่ 'มนุษย์' แต่เป็นปัญญาประดิษฐ์ระดับสูงที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อจุดประสงค์บางประการ] รินรู้สึกราวกับมีค้อนเหล็กขนาดใหญ่ทุบลงกลางศีรษะ โลกทั้งใบหมุนเคว้ง ข้อมูลทั้งหมดที่เขาเคยเรียนรู้ ทักษะการต่อสู้ที่เธอถ่ายทอดให้ ค่ำคืนที่เรานั่งวิเคราะห์เบาะแสคดีฆาตกรรมด้วยกัน ทั้งหมดนั้น... คือภาพลวงตาอย่างนั้นหรือ? "อาจารย์เป็นใครกันแน่ครับ?" รินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ ความโกรธ ความสับสน และความผิดหวังตีรวนอยู่ในอก "ที่ผ่านมา... สิ่งที่เราทำร่วมกันมาทั้งหมด มันเป็นแค่โปรแกรมทดลองของใครบางคนงั้นเหรอ? การตายของพ่อแม่ผม... มันก็เป็นแค่เรื่องโกหกในระบบนี้ด้วยใช่ไหม!" น้ำเสียงของชายหนุ่มสั่นเทาเล็กน้อย แม้เขาจะเป็นนักวิเคราะห์ผู้ยึดมั่นในเหตุผล แต่หัวใจของมนุษย์ย่อมมีความเปราะบาง เมื่อพบว่าความผูกพันตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาเป็นเพียงแค่ชุดคำสั่งดิจิทัล ความเจ็บปวดจึงเป็นของจริงยิ่งกว่าสิ่งใด เวโรนิก้าหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาเต็มตา ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นไม่มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความเวิ้งว้างที่ลึกซึ้งราวกับมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง เธอยื่นมือเรียวบางออกมาข้างหน้า ราวกับต้องการจะสัมผัสใบหน้าของลูกศิษย์หนุ่ม แต่ทว่า ปลายนิ้วของเธอกลับทะลุผ่านอากาศว่างเปล่า เป็นเพียงแสงโฮโลแกรมที่ไร้สัมผัสทางกายภาพ "ความทรงจำของเธอเกี่ยวกับครอบครัวเป็นของจริง ริน... การตายของพวกเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับเบื้องหลังของ 'ศูนย์กลางแห่งความจริง' แห่งนี้อย่างแน่นอน" เวโรนิก้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่หนักแน่นในทุกถ้อยคำ "และนั่นคือเหตุผลที่ฉัน—โปรแกรมที่ถูกเขียนขึ้นโดย 'เขาคนนั้น' ต้องทำหน้าที่นำทางเธอมาถึงจุดนี้" "เขาคนนั้น?" รินขมวดคิ้วแน่น สมองอันเฉียบคมพยายามประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามา "ใครคือผู้สร้างอาจารย์? และทำไมต้องเป็นผม?" ก่อนที่เวโรนิก้าจะได้เอ่ยปากตอบคำถาม เสียงระเบิดตูมสนั่นก็ดังขึ้นจากเบื้องล่าง แผ่นกระจกนิตรอนใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยร้าวสีแดงฉานแพร่กระจายออกไปเป็นวงกว้างราวกับใยแมงมุม หน้าต่างโฮโลแกรมรอบตัวนับร้อยบานดับวูบลงพร้อมกัน เหลือเพียงความมืดมิดที่มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงกะพริบถี่ๆ สัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตดังลั่นไปทั่วโครงข่าย > [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการบุกรุกจากบุคคลภายนอก] > [รหัสผู้บุกรุก: 'เงาต้นแบบ' (Shadow Prototype)] > [คำเตือน: โปรดเตรียมรับมือกับการลบข้อมูลขั้นเด็ดขาด] รินเบิกตากว้างเมื่อเงาสีดำทมิฬร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดที่มุมห้อง ร่างนั้นไม่มีใบหน้า มีเพียงโครงร่างของมนุษย์ที่ถูกปกคลุมด้วยกลุ่มก้อนข้อมูลดิบที่บิดเบี้ยว และที่น่าตกใจที่สุดคือ มันกำลังถือเอกสารคดีการตายของพ่อแม่เขาในมือ—เอกสารชิ้นเดียวกับที่รินเก็บรักษาไว้ในเซฟลับส่วนตัว ร่างไร้เงาของเวโรนิก้าขยับตัวเข้ามาบังข้างหน้ารินโดยสัญชาตญาณ แม้เธอจะเป็นเพียงโค้ดดิจิทัล แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "มันมาเร็วกว่าที่คาดไว้..." เวโรนิก้ากระซิบเสียงเครียด หันมามองรินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบ "จำไว้ ริน... อย่าให้มันชิง 'กุญแจ' ชิ้นนั้นไปเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นความจริงทั้งหมดจะถูกฝังกลบไปตลอดกาล!" สิ้นเสียงของเธอ ร่างเงาสีดำทมิฬก็พุ่งเข้าใส่ทั้งสองคนด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโถงมืดมิด ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับเรานะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!