แผนซ้อนแผน

"ถ้าพวกแกคิดว่าการฉีกสัญญาซื้อขายกลางตลาดมืด แล้วเอาผลไม้ป่าเน่าๆ มาสวมรอยเป็นสินค้าจาก 'คลังแสงเกษตร' ของฉันจะทำให้พวกเราล่มจมได้ล่ะก็... ตาแก่หวังคงต้องหัดใช้ลูกคิดใหม่ให้คล่องกว่านี้เสียหน่อยนะครับ" เสียงหัวเราะเยาะหยันของหลินฟางดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของฝูงชนนับร้อยที่เบียดเสียดกันแน่นขนัดหน้าแผงค้าหมายเลขเก้าในตลาดเทศบาลเมืองมณฑลจี๋หลิน ร่างเพรียวระหงในชุดเสื้อผ้าฝ้ายตัดเย็บประณีตยืนกอดอกด้วยท่าทีผ่อนคลาย ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมราวกับมองทะลุปรุโปรดไปถึงไส้พุงของคู่กรณี หวังต้าเฉียง พ่อค้าคนกลางหน้าเลือดผู้มีชื่อเสียงเรื่องการกว้านซื้อสินค้าเกษตรราคาถูกมาเวียนเทียนขายโขกสับชาวบ้าน หน้าถอดสีจนซีดเผือด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มขมับ มืออูมอ้วนสั่นเทาขณะชี้หน้าหลินฟางด้วยความโกรธเกรี้ยว "นัง... นังสารเลว! อย่ามาใส่ร้ายป้ายสีนะ! สัญญาบ้าบออะไร ข้าไม่เคยเซ็น! พวกแกต่างหากที่แอบเอาผลไม้มีพิษมาหลอกขายชาวบ้าน หวังจะทำลายชื่อเสียงสหกรณ์การเกษตรประจำอำเภอ!" "อ๋อหรือครับ?" หลินฟางเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับก้าวเท้าเข้าไปหาชายอ้วนทีละก้าวอย่างมั่นคง "ถ้าเช่นนั้น รบกวนท่านผู้จัดการหวังช่วยอธิบายให้พ่อแม่พี่น้องแถวนี้ฟังหน่อยสิครับว่า ทำไมตราประทับบนสัญญาฉบับนี้ ถึงเป็นตราประทับประจำตัวของท่านที่เก็บไว้ในตู้เซฟที่บ้านพักสำนักงานล่ะครับ?" สิ้นเสียงของหลินฟาง ฝูงชนเริ่มฮือฮากันด้วยความตกใจ เสียงซุบซิบนินทาดังระงมราวกับฝูงผึ้งแตกรัง หวังต้าเฉียงสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกโพรงด้วยความตื่นตระหนก เขารีบหันไปมองลูกน้องคนสนิทที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างหลัง ทั้งคู่ต่างลอบสบตากันด้วยความเลิกลั่ก เพราะไม่มีใครคาดคิดว่าหลินฟางจะล่วงรู้ความลับเรื่องที่ซ่อนตราประทับได้ นี่คือ "แผนซ้อนแผน" ที่หลินฟางใช้เวลาวางแผนมานานหลายวัน หลังจากที่เธอจับพิรุธได้ว่าตระกูลหวังแอบส่งสายมาสืบเรื่องลู่ทางการขน ส่งผลไม้และเนื้อสัตว์คุณภาพเยี่ยมออกจาก "มิติลับห้างสรรพสินค้า" ของเธอ แทนที่จะตื่นตระหนกหรือรีบวิ่งแจ้นไปฟ้องร้องตามขั้นตอนราชการอันเชื่องช้า เธอเลือกที่จะปล่อยให้พวกมันตายใจ ขุดหลุมพรางให้กว้างขึ้น แล้วตลบหลังด้วยหลักฐานชิ้นโบว์แดงที่เธอดึงออกมาจากระบบสแกนสินค้าในมิติลับได้อย่างแม่นยำราวนั่งทางไกล "แก... แกขโมยมันมา!" หวังต้าเฉียงแผדเสียงคำรามด้วยความจนมุม หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้น เขาตัดสินใจใช้ไม้ตายสุดท้าย พยักเพยิดให้ลูกน้องร่างยักษ์สองคนชักท่อนไม้เตรียมพุ่งเข้าใส่แผงค้าของหลินฟางเพื่อทำลายหลักฐาน แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่พวกมันจะได้ขยับตัวไปไหนไกล เสียงรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นคอนกรีตอย่างหนักแน่นเป็นจังหวะก็ดังขึ้นจากด้านหลังฝูงชน *ตึง! ตึง! ตึง!* บรรยากาศรอบด้านพลันเงียบกริบลงทันทีราวกับถูกมนต์สะกด ฝูงชนโดยรอบต่างรีบแหวกทางให้อย่างหวาดหวั่นเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบนายทหารยศผู้กองสีเขียวเข้ม ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉยเยียบเย็น แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีวาวโรจน์กวาดมองกลุ่มคนอันธพาลด้วยรัศมีกดดันที่ทำเอาหลายคนถึงกับเข่าอ่อน ผู้กองจางเหว่ย ก้าวมาหยุดยืนเคียงข้างภรรยาตัวน้อยอย่างปกป้อง มือหนาเอื้อมไปโอบไหล่บางของหลินฟางไว้หลวมๆ เป็นการแสดงออกทางกายภาพที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดๆ ว่า "ใครหน้าไหนก็แตะต้องเมียฉันไม่ได้" "ใครกล้าขยับ... ลองก้าวขามาอีกก้าวสิครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ หวังต้าเฉียงถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ขาสั่นพับจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น เขาเป็นแค่พ่อค้าหน้าเลือดในตลาด ไม่กล้าหาเรื่องมีปากเสียงกับนายทหารระดับผู้กองผู้มีประวัติการรบโชกโชนเด็ดขาด "สามีคุณมาทันเวลาพอดีเลยนะครับ" หลินฟางกระซิบกระซาบข้างหูสามี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากสวย เธอยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้จางเหว่ย "จัดการต่อให้เรียบร้อยทีนะครับ ฉันชักจะหิวข้าวกลางวันขึ้นมาเสียแล้วสิ วันนี้ว่าจะทำเมนู 'หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงซีอิ๊วโบราณ' ให้คุณกินสักหน่อย" จางเหว่ยปรายตามองเอกสารในมือแวบหนึ่ง ก่อนจะมุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่มีเพียงภรรยาเท่านั้นที่จะได้เห็นความอ่อนโยนซ่อนอยู่ภายใน "ตามบัญชาครับที่รัก" จางเหว่ยหันไปสั่งการลูกน้องที่ตามประกบมาทันที "ควบคุมตัวหวังต้าเฉียงและพวกไปที่กองบังคับการทหาร ข้อหาฉ้อโกงประชาชนและขัดขวางการค้าเสรีตามนโยบายรัฐ ส่วนหลักฐานทั้งหมด มอบให้เจ้าหน้าที่สารวัตรทหารตรวจสอบได้เลย" เสียงหวีดร้องโหยหวนขอความเมตตาของหวังต้าเฉียงดังลั่นตลาด แต่ไม่มีใครกล้าเหลียวแลหรือยื่นมือเข้าช่วย เพราะชื่อเสียงความเด็ดขาดไร้ความปรานีต่อคนชั่วของผู้กองจางเหว่ยนั้นเป็นที่เลื่องลือไปทั่วทั้งภูมิภาค เมื่อเหตุการณ์ความวุ่นวายสงบลง หลินฟางก็เก็บกวาดแผงค้าของตนเองอย่างอารมณ์ดี สินค้าล็อตแรกในวันนี้ไม่เพียงแต่ขายหมดเกลี้ยงในเวลาอันรวดเร็ว แต่เธอยยังได้กวาดซื้อที่ดินรอบๆ ชานเมืองเพิ่มเติมจากเงินกำไรก้อนโตที่เพิ่งได้มาอีกด้วย ค่ำคืนนั้น... ณ บ้านพักนายทหารที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและอาหารเลิศรส หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสีเข้มข้น ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัว น้ำซุปเคี่ยวจนงวดเข้าเนื้อจนเป็นสีอำพัน เนื้อหมูนุ่มละมุนลิ้นแทบละลายในปาก เคียงคู่มากับข้าวสวยร้อนๆ หุงจากเมล็ดข้าวเกรดพรีเมียมในมิติลับ หลินฟางตักอาหารใส่ถ้วยยื่นให้สามีด้วยรอยยิ้มภูมิใจ "กินเยอะๆ นะครับ วันนี้คุณเหนื่อยมามากแล้ว" หลินฟางเอ่ยพลางตักชิ้นหมูสามชั้นชิ้นโตวางลงในจานของจางเหว่ย จางเหว่ยตักอาหารเข้าปาก เคี้ยวอย่างช้าๆ รสชาติกลมกล่อมละมุนลิ้นทำให้เขาต้องพยักหน้ารับอย่างชื่นชม ภรรยาของเขาไม่เพียงแต่ฉลาดเป็นกรดจนน่ากลัว แต่ฝีมือการทำอาหารยังเป็นเลิศจนหาตัวจับยาก แต่ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างอบอุ่นและเปี่ยมสุข เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นกะทันหันที่หน้าบ้าน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* จางเหว่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย วางตะเกียบลงในมือทันที เขาส่งสัญญาณมือให้ภรรยาหลบอยู่ด้านหลัง ก่อนจะเดินไปเปิดประตูด้วยความระแวดระวัง เบื้องหน้าประตูบ้าน ท่ามกลางสายหมอกยามค่ำคืนและแสงจันทร์สลัว คือร่างของหญิงสาววัยกลางคนคนหนึ่ง เธอสวมเสื้อผ้าเก่ามอมแมม ใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบน้ำตาและโคลน เส้นผมยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ทันทีที่ประตูเปิดออก หญิงสาวคนนั้นก็พุ่งเข้ามาคุกเข่าลงแทบเท้าของผู้กองจางเหว่ยทันที พร้อมกับปล่อยโฮออกมาเสียงดังลั่น "ผู้กองจาง... ช่วยฉันด้วยค่ะ! สามีฉัน... สามีฉันถูกคนใน 'คลังแสงลับ' ของพวกคุณลักพาตัวไปเมื่อตอนเย็นนี้!" หลินฟางที่ยืนมองอยู่หลังประตูถึงกับชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ คลังแสงลับที่ไหนกัน? ในเมื่อคลังแสงของเมีนอยู่ในมิติพิเศษที่มีเพียงเธอคนเดียวที่เข้าออกได้ แล้วไอ้ "คลังแสงลับ" ที่ผู้หญิงคนนี้พูดถึง... มันโผล่มาจากไหนกันแน่?! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ลมทะเลพัดรัก" เสมอมานะครับ