วันเปิดตัวร้านใหม่ใจกลางตลาด

“ถ้าพวกป้ายังยืนขวางทางเข้าแล้วเอาแต่บ่นเรื่องราคาผักของฉันอยู่แบบนี้ ระวังจะไม่มีแรงเดินกลับบ้านไปฟ้องสามีนะ30 เหมาค่ะ เอ้ย… สามสิบเหมาครับ!” เสียงใสปนกังวานของหลินฟางดังแทรกเสียงจอแจกลางตลาดมืดประจำอำเภอ เรียกเสียงหัวเราะครืนใหญ่จากฝูงชนที่เบียดเสียดกันเข้ามาหน้าร้าน ‘คลังแสงฟาร์ม’ ร้านค้าเปิดใหม่ที่ตกแต่งด้วยไม้เนื้อดีดูสะอาดตาตัดกับความดิบเถื่อนของตลาดรอบข้างอย่างสิ้นเชิง ป้าสะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลจาง ซึ่งตั้งใจจะมาป่วนหน้าร้านตั้งแต่วันแรกเพื่อดิสเครดิตหลานสะใภ้ตัวแสบ ถึงกับหน้าดำคร่ำเครียด ใบหน้าเหี่ยวย่นสั่นระริกด้วยความโกรธ นางอุตส่าห์เกณฑ์พวกปากหอยปากปูมาเพื่อประจานว่าของในร้านนี้ราคาแพงหูฉีกและอาจเป็นของไม่มีคุณภาพ แต่ทว่า… กลิ่นหอมกรุ่นของ ‘หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง’ และ ‘พริกหยวกผัดเต้าเจี้ยวสูตรพิเศษ’ ที่โชยออกมาจากกระทะเหล็กใบใหญ่หน้าร้าน กลับดึงดูดใจผู้คนจนไม่มีใครสนใจคำนินทาของนางเลยแม้แต่น้อย “หลินฟาง! แกกล้าดียังไงมาไล่ฉัน ลูกค้าพวกนี้ตาถ่านกันหมดแล้วหรือไง ถึงได้มารุมซื้อของจากนังผู้หญิงอกตัญญูที่เคยคิดจะหย่ากับสามี!” ป้าสะใภ้ใหญ่ทนไม่ไหว แผדเสียงแหลมสูงหมายจะทำลายบรรยากาศการค้า แต่มีหรือที่หลินฟางจะสะทกสะท้าน หญิงสาวในชุดเสื้อผ้าฝ้ายตัดเย็บประณีต ใบหน้าผ่องใสเพราะบำรุงด้วยสินค้าจากมิติห้างสรรพสินค้าอย่างดี วางตะหลิวในมือลงช้าๆ ก่อนจะหันไปยิ้มหวานหยดให้คู่กรณี รอยยิ้มนั้นงดงามแต่กลับแฝงประกายตาร้ายกาจที่ทำเอาคนมองต้องหนาวสะท้าน “ป้าครับ… คนเราถ้าปากว่างไม่มีอะไรทำ ไปช่วยสามีหาฟืนในป่าอาจจะมีประโยชน์กว่ามา đứng เห่าหอนกลางตลาดให้คนเขาเวทนานะครับ” หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพนอบน้อม แต่คำพูดแต่ละคำเชือดเฉือนจนป้าสะใภ้ใหญ่เซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “อีกอย่าง ลูกค้าที่ยืนอออยู่ตรงนี้เขาไม่ได้ตาถ่านหดหู่เหมือนใครบางคนหรอกครับ แต่ลิ้นของพวกเขามีต่อมรับรสที่ดีพอกล้าการันตีว่า ผักออร์แกนิกและเนื้อสัตว์คัดพิเศษจากร้าน ‘คลังแสงฟาร์ม’ ของฉัน มันคุ้มค่าทุกเหมาทุกเฟินที่จ่ายไป!” “ใช่ๆ! นังแก่คนนี้จะซื้อก็ซื้อ หลบไป อย่ามาขวางทาง ฉันจะซื้อหมูสามชั้นตุ๋นไปให้ลูกชายกิน!” หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่ต่อคิวอยู่ด้านหน้าผลักป้าสะใภ้ใหญ่อย่างไม่เกรงใจ จนร่างอวบอ้วนเสียหลักล้มไปพิงแผงขายปลาเค็มข้างๆ เรียกเสียงหัวเราะเยาะจากชาวบ้านรอบข้างดังลั่น จางเหว่ย ซึ่งยืนสวมชุดทหารเต็มยศทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยและคอยยกกระสอบสินค้าอยู่มุมร้าน ปราบตามองกลุ่มญาติผู้ใหญ่ตัวแสบด้วยแววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ทำเอาป้าสะใภ้ใหญ่ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง นางรีบพยุงตัวเองลุกขึ้นแล้วกวาดสายตาอาฆาตมาก่อนจะวิ่งหนีหายไปกับฝูงชนอย่างน่าสมเพช บรรยากาศการค้าขายกลับมาคึกโครมอีกครั้งในพริบตา หลินฟางหันกลับมาจัดการตักอาหารใส่ห่อใบตองส่งให้ลูกค้าด้วยความคล่องแคล่ว รอยยิ้มสดใสและวาจาคารมที่เป็นกันเองทำให้ลูกค้าติดใจ ยิ่งได้ชิมรสชาติอาหารที่ทำจากวัตถุดิบสดใหม่ในมิติพิเศษ ยิ่งทำให้กิตติศัพท์ของ ‘คลังแสงฟาร์ม’ แพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง เวลาล่วงเลยจนถึงยามบ่าย สินค้าในร้านไม่ว่าจะเป็นผักสดกรอบนอกนุ่มใน ไข่ไก่ฟองโต หรือแม้แต่เนื้อสัตว์คุณภาพเยี่ยม ถูกกวาดเกลี้ยงจนแทบไม่เหลือแม้แต่เศษผักใบเดียว หลินฟางทรุดตัวลงนั่งพักบนเก้าอี้ไม้ด้วยความเหนื่อยล้าแต่ใบหน้ากลับเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสำเร็จ มือเรียวบางปาดเหงื่อบนหน้าผากเบาๆ ก่อนจะนับปึกเงินสดในลิ้นชักที่หนาเตอะจนปิดเกือบไม่ลง “เหนื่อยไหมครับ?” เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับผ้าอุ่นๆ ที่ยื่นมาซับเหงื่อให้ หลินฟางเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้กองจางเหว่ย สามีหนุ่มรูปงามที่ตอนนี้ถอดหมวกทหารออก เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและภาคภูมิใจ “เหนื่อยสิครับ แต่คุยกันเรื่องตัวเลขในลิ้นชักนี้แล้วหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลยล่ะ ผู้กองจาง… สามีภาระหน้าที่อย่างคุณ ดูท่าจะต้องเตรียมกระสอบใหญ่มารับเงินเพิ่มในวันพรุ่งนี้แล้วนะ” หลินฟางหัวเราะคิกคัก ยื่นเงินกองโตให้สามีดู จางเหว่ยโน้มใบหน้าลงมาใกล้ภรรยาคนเก่ง แววตาคมกราบกรานมองริมฝีปากที่ยังคงเจรจาพาทีได้อย่างคล่องแคล่ว “ไม่ว่าคุณจะหาเงินได้มากแค่ไหน หน้าที่ดูแลและปรนเปรอคุณก็ยังเป็นของผมคนเดียว… อ้อ เกือบลืมไป” ชายหนุ่มหยิบกระดาษโทรเลขพับไว้อย่างดีออกจากกระเป๋าเสื้อทหาร สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อยทันที “มีคนจากตัวเมืองส่งนี่มาให้คุณโดยเฉพาะ บอกว่าเป็นจดหมายจากสำนักงานจัดสรรที่ดิน…” หลินฟางรับกระดาษแผ่นนั้นมาคลี่อ่าน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาผ่านข้อความสั้นๆ แต่มีน้ำหนักมหาศาล *“ที่ดินแปลงใหญ่รกร้างท้ายหมู่บ้านตามคำร้องขอของท่าน ได้รับการอนุมัติโฉนดและสิทธิ์การครอบครองอย่างเป็นทางการแล้ว แต่ทว่า… มีผู้ทรงอิทธิพลจากในเมืองอีกกลุ่มหนึ่งกำลังเดินทางมาเพื่อตรวจสอบและเตรียมเข้ายึดครองก่อนกำหนดพรุ่งนี้เช้า”* รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินฟางค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยประกายตาดุดลานและรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความท้าทาย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ลมทะเลพัดรัก" เสมอมานะครับ