มิติห้างสรรพสินค้าทำงาน

"ถ้าอยากจะกินข้าว ก็ต้องหามาใส่ปากเอง อย่าได้มาทำตัวเป็นปลิงเกาะกินเลือดเนื้อคนอื่นในบ้านหลังนี้อีก แม่สามีใจร้ายที่ชอบเอาเปรียบคนอื่นน่ะ ผมว่าในยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพงแบบนี้ คนจำพวกนี้ควรจะออกไปขุดดินกินแทนข้าวไปเลยจะดีกว่านะครับ" คำพูดของหลินฟางดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องครัวที่ทรุดโทรม กลิ่นอับชื้นของบ้านไม้เก่าๆ ดูจะจางลงเมื่อปะทะกับสายตาคมกริบของหญิงสาวที่เพิ่งฟื้นจากความตาย (หรือที่ใครหลายคนเรียกว่าวิญญาณใหม่ในร่างเดิม) นางตวัดสายตามอง 'แม่สามี' ที่กำลังจะอ้าปากด่าทอด้วยความเดือดดาล ทว่าหลินฟางกลับเดินเชิดหน้าหนีเข้าห้องนอนส่วนตัวแล้วปิดประตูดังปัง! ล็อกกลอนอย่างแน่นหนา ทันทีที่แผ่นหลังแตะลงกับบานประตูที่ผุพัง หญิงสาวก็ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา ความเย็นเยียบในบรรยากาศหายไป ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มและแสงไฟสลัวที่ดูแปลกตากว่าตะเกียงน้ำมันก๊าดข้างนอก "เอาละ... ได้เวลาสำรวจสมบัติชิ้นใหญ่ที่สุดในชีวิตใหม่นี้สักที" หลินฟางเพ่งสมาธิไปที่กำไลหยกเก่าคร่ำคร่าบนข้อมือซ้าย ในชั่วพริบตา โลกที่เคยคับแคบก็มลายหายไป เธอพบว่าตัวเองยืนอยู่กลางโถงกว้างของ 'ห้างสรรพสินค้าครบวงจร' ที่ดูเหมือนจะถูกแช่แข็งไว้ในยุคที่ความสะดวกสบายถึงขีดสุด ไม่ใช่แค่ของชำทั่วไป แต่มันคือสวรรค์ของนักสะสม! ชั้นวางสินค้าเรียงรายเป็นระเบียบ แผนกอาหารสดแช่เย็นยังคงมีไฟสว่างไสว แผนกเครื่องปรุงรส แผนกของแห้ง และที่สำคัญที่สุด... คลังสำรองด้านหลังที่มีป้ายเขียนว่า 'สำหรับการจัดการภัยพิบัติ' หลินฟางเดินผ่านชั้นวางที่มีข้าวสารบรรจุถุงอย่างดี แป้งสาลีคุณภาพสูง และเนื้อสัตว์แช่แข็งที่ดูฉ่ำวาวราวกับเพิ่งนำมาวางเมื่อครู่นี้ เธอยื่นมือไปสัมผัสซองเครื่องเทศที่หายากยิ่งในยุค 80 นี้ ในมิตินี้มีมันเป็นกระสอบ! "นี่มันไม่ใช่แค่ห้างฯ แล้ว แต่มันคือคลังแสงเสบียงของจักรพรรดิชัดๆ" เธอพึมพำขณะหยิบถุงข้าวหอมมะลิชั้นดีขึ้นมาดู ความฉลาดเป็นกรดในสมองเริ่มคำนวณแผนการทันที การจะอยู่ที่นี่ให้รอดและรวยนั้น ไม่ใช่แค่การประหยัด แต่คือการสร้างอาณาจักรด้วยเสบียงที่ไม่มีใครหาได้ในยุคนี้ จู่ๆ เสียงเครื่องสแกนราคาสินค้าก็ดังขึ้นในความเงียบ แสงสีฟ้าลากผ่านสายตาของเธอ ข้อมูลบนหน้าจอดิจิทัลแสดงผลชัดเจน: *[โหมดผู้ประกอบการ: สามารถเบิกถอนสินค้าได้ตามจำนวนการแลกเปลี่ยนด้วยพลังงานชีวิตหรือทรัพยากรท้องถิ่น]* หลินฟางเหยียดยิ้มที่มุมปาก มือเรียวสวยคว้าเนื้อหมูสามชั้นเกรดพรีเมียมและขวดน้ำมันพืชบรรจุขวดแก้วที่ในยุคนี้หาไม่ได้ง่ายๆ เธอไม่ได้แค่จะกิน แต่นี่คือ 'สินค้าเปิดตัว' ที่จะทำให้คนทั้งหมู่บ้านต้องสยบ ในขณะที่เธอกำลังเลือกสรรวัตถุดิบอยู่นั้นเอง เสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นดังขึ้นจากด้านนอกห้องนอน เป็นเสียงของจางเหว่ย... สามีทหารที่เพิ่งกลับจากฐานทัพ "หลินฟาง... ผมกลับมาแล้ว ประตูทำไมถึงล็อก?" เสียงนั้นแห้งผากและแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ในหูของหญิงสาวกลับรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ผิดปกติ เธอไม่ได้กลัวเขาเหมือนร่างเดิม เพราะเธอรู้ดีว่าชายคนนี้คือ 'ของดี' ที่สวรรค์ประทานมาให้ หากเธอรู้จักใช้เขาให้เป็น... จางเหว่ยจะเป็นโล่ที่แข็งแกร่งที่สุด หลินฟางหลุดออกมาจากมิติทันที เธอจัดแจงเสื้อผ้าให้ดูเรียบร้อยก่อนจะปลดล็อกประตู ในจังหวะที่บานประตูเปิดออก แสงไฟจากตะเกียงในมือจางเหว่ยกระทบเข้ากับใบหน้าคมเข้มที่ดูดุดันแต่แฝงความห่วงใยไว้ลึกๆ "กลับมาเร็วดีนี่คะ" หลินฟางเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงที่ต่างไปจากทุกที ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีการงอแง มีเพียงรอยยิ้มที่ทำให้จางเหว่ยถึงกับชะงัก "เจ้าเป็นอะไรไป? ทำไมถึงทำท่าทางเหมือน... คนละคน?" จางเหว่ยถามพลางก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นหอมประหลาดบางอย่างลอยอบอวลมาจากตัวหญิงสาว มันไม่ใช่กลิ่นเหงื่อหรือกลิ่นฝุ่นอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับหอมละมุนคล้ายกลิ่นเครื่องเทศชั้นดีที่เขาเคยได้กลิ่นจากภัตตาคารในเมืองหลวง "ก็แค่คิดได้ว่า... การกัดกันไปวันๆ มันทำให้ท้องไม่อิ่มครับ" เธอเว้นจังหวะ แล้วขยับเข้าไปใกล้ชายหนุ่มจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากเครื่องแบบทหาร "ฉันกำลังทำมื้อเย็น แต่มีปัญหาอยู่นิดหน่อย... วัตถุดิบในบ้านเรามันหมดแล้ว ผมพอจะมี 'วิธี' ช่วยฉันหน่อยไหม?" จางเหว่ยขมวดคิ้ว เขาเหลือบมองไปที่ตะกร้าเปล่าบนโต๊ะแล้วหันมามองภรรยาที่ดูเปลี่ยนไปราวกับถูกสลับวิญญาณ ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่วางอยู่บนเตียง... ก้อนเนื้อสีแดงสดที่มีไขมันแทรกสวยงามดุจลายหินอ่อน ซึ่งไม่มีทางที่จะมีอยู่ในบ้านที่อดมื้อกินมื้อหลังนี้เด็ดขาด! เขาสะดุ้งสุดตัว มือหนาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น สายตาจ้องเขม็งราวกับจะมองให้ทะลุปรุโปร่งไปถึงจิตวิญญาณ "หลินฟาง... เนื้อนี่... เจ้าไปเอามาจากไหน?" หลินฟางยังไม่ทันตอบ ประตูห้องนอนก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงจากด้านนอก พร้อมกับร่างของแม่สามีที่ถือจานเปล่าเข้ามาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "นังตัวดี! ฉันรู้นะว่าแกแอบกินข้าวคนเดียว! ส่งเนื้อนั่นมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!" แต่ทว่า ในจังหวะที่นางหันมาเห็นสิ่งที่อยู่บนเตียง มือที่ถือจานเปล่าก็ร่วงลงพื้นเสียงดังเพล้ง! ไม่ใช่แค่นางที่ตกตะลึง แต่ทหารหนุ่มผู้เย็นชาอย่างจางเหว่ยกลับปล่อยมือจากภรรยาแล้วเบิกตากว้างขึ้นทันที เพราะเขาสังเกตเห็นบางอย่างที่อยู่ใต้กองเนื้อ... เป็นถุงกระสอบน้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ที่วางเด่นหราอยู่กลางห้อง! ความลับที่เธอพยายามซ่อนกำลังถูกเปิดเผย แต่ดูเหมือนว่าหลินฟางจะไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย เธอกลับยกยิ้มขึ้นที่มุมปากอย่างผู้ชนะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับชีวิตบทใหม่ของหลินฟางนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - ลมทะเลพัดรัก -