ฟื้นขึ้นมาก็เจอกับนรก

"แกมันก็แค่กาฝากที่กินข้าวเปลืองบ้านฉันไปวันๆ! รู้อย่างนี้ตอนนั้นฉันน่าจะเอาเงินสินสอดไปซื้อหมูมาขุนเสียยังจะคุ้มค่ากว่าเอามาซื้อเมียไร้ประโยชน์อย่างแกเข้ามา!" เสียงแหลมสูงปรี๊ดของนางเหอแทรกผ่านม่านตาที่พร่ามัวของหลินฟางเข้ามาเหมือนเข็มเล่มยาวที่ทิ่มแทงโสตประสาท ความรู้สึกปวดร้าวที่ศีรษะราวกับถูกของหนักฟาดซ้ำทำให้เธอต้องนิ่วหน้า กลิ่นอับชื้นของดินโคลนและกลิ่นคาวของหยาดเหงื่อจากร่างตรงหน้าช่างรุนแรงจนชวนสะอิดสะเอียน หลินฟางลืมตาขึ้นช้าๆ ภาพที่ปรากฏคือหญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วม ผิวพรรณกร้านแดด กำลังยืนเท้าสะเอวชี้หน้าเธอด้วยความเกรี้ยวกราด ดวงตาที่เต็มไปด้วยความริษยาของแม่สามีคนนี้กำลังจ้องมองเธอราวกับเห็นขยะเปียกที่อยากจะเขี่ยทิ้งเสียเต็มประดา "เงียบทำไม! ฉันด่าไม่ได้ยินหรือไง! หรือแกจะบอกว่าแกไม่ได้ซุ่มซ่ามทำตะกร้าไข่ไก่ตกแตกหมดทั้งใบ?" นางเหอไม่รอคำตอบ มือหยาบกร้านเอื้อมมาหวังจะจิกหัวของหลินฟางให้เงยขึ้น *ตะกร้าไข่ไก่? ใครทำ? แล้วนี่มันที่ไหนกัน?* หลินฟางรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอไหลบ่าเข้ามาเหมือนน้ำป่า... หลินฟาง... หญิงสาวผู้มีชีวิตแร้นแค้นในยุค 80 แห่งนี้ เธอเป็นภรรยาของจางเหว่ย นายทหารหนุ่มอนาคตไกลที่เพิ่งแต่งงานกันได้ไม่ถึงครึ่งปี แต่น่าเสียดายที่สามีคนนั้นแทบไม่ได้อยู่บ้านเพราะติดภารกิจ ส่วนเธอก็กลายเป็นเบี้ยล่างของแม่สามีและบรรดาญาติฝั่งสามีที่จ้องจะขูดรีดทุกอย่างที่ขวางหน้า 'หึ... กล้าดียังไงมาแตะต้องตัวฉัน' หลินฟางแค่นยิ้มที่มุมปาก ในเมื่อเธอคือหลินฟางนักธุรกิจสาวผู้กุมบังเหียนห้างสรรพสินค้าครบวงจรในศตวรรษที่ 21 ที่เพิ่งประสบอุบัติเหตุจนทะลุมิติมาอยู่ในร่างของยัยหนูผู้แสนอ่อนแอคนนี้ เธอก็ไม่คิดจะยอมให้ใครมาเหยียบย่ำอีกต่อไป "แม่ครับ..." เสียงของหลินฟางแหบพร่าแต่ทว่ากังวานด้วยความเย็นชา มือที่สั่นเทาคว้าข้อมือของนางเหอไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงบีบที่ส่งผ่านไปนั้นหนักแน่นจนแม่สามีชะงัก "นังตัวดี! แกกล้าต่อต้านฉันรึ!" นางเหอเบิกตากว้าง ความโกรธทวีคูณเมื่อเห็นแววตาของสะใภ้ที่ไม่เหมือนเดิม "ที่บอกว่าฉันทำตะกร้าไข่แตก... แม่เห็นกับตาหรือครับ?" หลินฟางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น แม้ร่างกายจะอ่อนเพลีย แต่จิตวิญญาณของนักธุรกิจสาวนั้นแกร่งดุจหินผา "หรือว่าจริงๆ แล้วเป็นเพราะพี่สะใภ้รองที่เดินชนฉันจนหกล้มต่างหาก?" บรรยากาศรอบบริเวณเงียบกริบลงทันที หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างหลังนางเหอถึงกับหน้าถอดสี รีบหลบสายตาไปทางอื่น "แก... แกกล้ากล่าวหาพี่สะใภ้แกเรอะ! ในฐานะแม่ผัว ฉันสั่งสอนแกไม่ได้หรือไง!" นางเหอเงื้อมือขึ้นสูงหวังจะตบสั่งสอนให้หายแค้น ทว่าหลินฟางกลับไม่หลบ เธอเพียงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ดวงตาทรงอำนาจจ้องเขม็งไปที่นางเหอ "กฎของครอบครัวจางคือการทำงานหนักเพื่อส่วนรวม แต่ทำไมถึงมีแค่ฉันที่ต้องทำงานในนาตั้งแต่นกยังไม่ตื่น ในขณะที่คนในบ้านคนอื่นนอนรออาหารบนโต๊ะ? วันนี้ฉันจะบอกให้รู้นะครับแม่... ต่อจากนี้ไป ข้าวสักเม็ด น้ำสักหยด ถ้าฉันไม่ได้เป็นคนหามาเอง หรือไม่ได้ยินยอมให้ใช้... ก็อย่าหวังว่าจะได้แตะ!" คำพูดที่เฉียบคมและท่าทีที่เด็ดขาดทำให้นางเหอถึงกับพูดไม่ออก ความรู้สึกหวาดหวั่นแล่นริ้วเข้ามาในใจโดยไม่ทราบสาเหตุ สะใภ้ที่เคยร้องไห้ขี้มูกโป่งคนนี้หายไปไหน? "แก... แกมันอวดดี! คอยดูเถอะ จางเหว่ยกลับมาเมื่อไหร่ ฉันจะให้เขาหย่ากับแก!" หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอ "หย่าเหรอครับ? ดีเลย ผมเองก็รอวันนี้อยู่เหมือนกัน!" เธอก้าวเดินผ่านร่างที่แข็งทื่อของนางเหอไปอย่างไม่สนใจสายตาของใคร ความรู้สึกหนักอึ้งในอกเริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดในมิติห้างสรรพสินค้าที่เธอสัมผัสได้ว่ายังคงติดตัวมาด้วย เพียงแค่เธอนึกถึง... เธอก็สามารถดึงทรัพยากรล้ำค่าออกมาได้ แต่ในขณะที่เธอกำลังจะเดินกลับเข้าห้องเพื่อตั้งหลัก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทก็ดังขึ้นมาจากหน้าประตูบ้าน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยบรรยากาศกดดันที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ จางเหว่ยมาถึงแล้ว... และดูเหมือนว่าเขาจะได้ยินประโยคที่เธอบอกว่า 'ต้องการหย่า' เข้าเต็มหู สายตาคมกริบของสามีนายทหารกวาดมองภรรยาที่เสื้อผ้าเลอะเทอะและรอยฟกช้ำบนขมับ ก่อนจะหันไปมองแม่ของเขาที่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธ "แม่ครับ..." เสียงของจางเหว่ยทุ้มต่ำและเย็นเยียบ "เมื่อกี้ผมได้ยินว่าแม่จะให้ผมหย่ากับภรรยา... ช่วยอธิบายให้ชัดเจนหน่อยได้ไหมครับว่า ทำไมเมียที่ผมส่งเงินเลี้ยงดูมาตลอด กลับมีสภาพเหมือนคนถูกทารุณกรรมแบบนี้?" หลินฟางนิ่งอึ้ง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ... นี่ไม่ใช่สามีที่เธอคาดคิดไว้ เขาไม่ได้เย็นชาอย่างที่ใครบอก แต่กลับมีรังสีบางอย่างที่ดูเหมือนจะพร้อมจะถล่มบ้านหลังนี้ให้ราบหากคำตอบไม่เป็นที่พอใจ ความขัดแย้งกำลังปะทุขึ้น และดูเหมือนว่าชีวิตใหม่ของเธอในยุค 80 นี้ จะเริ่มด้วยพายุลูกใหญ่ที่เธอก็พร้อมจะรับมืออย่างไม่เกรงกลัวใครครับ ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้นะครับ "ลมทะเลพัดรัก" ยินดีที่ได้รู้จักทุกท่านครับ