ร่องรอยในความมืด

เสียงกลอนประตูกระทบวงกบไม้แกะสลักดังขึ้นเบาๆ ทว่าก้องกังวานในความเงียบสงัดของยามวิกาล ปลายกระบี่ในมือของเฟยหรงไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย แม้ลมหายใจของนางจะถูกสะกดไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งของหลี่จวินเหวิน หมากขาวเม็ดสุดท้ายบนกระดานยังคงค้างอยู่ปลายนิ้วเรียวยาวของเขา ดวงตาคมกริบคู่นั้นมิได้มีความตกใจเจือปนแม้แต่น้อย ราวกับเขารู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่านางจะเลือกเปิดประตูบานนี้ออกในวินาทีนี้ "ใต้เท้าหลี่ดูเหมือนจะมิได้แปลกใจเลยกระมัง" สุ้มเสียงของเฟยหรงราบเรียบ เย็นเยียบราวกับสายน้ำใต้ธารน้ำแข็ง แต่นัยน์ตาหงส์กลับกวาดสำรวจทุกรายละเอียดภายในห้องหนังสือลับแห่งนี้อย่างรวดเร็ว "ความอยากรู้ไม่ใช่เรื่องผิดบาปสำหรับผู้ที่ถือกระบี่ องค์รักษ์เฟย..." หลี่จวินเหวินวางหมากขาวลงในหลุมไม้ประดู่ด้วยจังหวะที่มั่นคง เสียงกระทบเบาๆ นั้นกลับดังก้องในโสตประสาท นางก้าวเข้ามาประชิดทีละก้าว ปล่อยให้กลิ่นอายจางๆ ของหมึกชั้นดีและชาไป๋HaoYinZhen ผสมผสานกับกลิ่นอายอันตรายของบุรุษเบื้องหน้า "แต่ประตูบางบาน... หากเปิดออกแล้ว ปิดกลับคืนไม่ได้ ท่านพร้อมจะรับผลลัพธ์ที่จะตามมาแล้วหรือยัง" สายตาทั้งคู่ปะทะกันกลางอากาศ ราวกับประกายไฟที่เกิดจากการเสียดสีของคมดาบ นี่คือเกมที่เดิมพันด้วยลมหายใจของคนนับหมื่นในเมืองหลวง อุดมการณ์ที่แตกต่างกันสุดขั้วระหว่างองครักษ์ผู้ยึดมั่นในความยุติธรรมแบบขาวสะอาด กับราชครูผู้ยอมแปดเปื้อนมือทั้งคู่เพื่อค้ำจุนราชบัลลังก์ สร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้ต่างฝ่ายต่างไม่อาจละสายตาไปได้ เฟยหรงแค่นหัวutterในลำคอเบาๆ ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มเยาะ "ความยุติธรรมที่ใต้เท้าซ่อนไว้หลังตัวเลขบัญชีการคลังเหล่านั้น คงไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องหวาดกลัวกระมังคะ" นางไม่รอให้เขาต่อความยาว สาวเท้าเข้าไปใกล้ชั้นตำราโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง สัญชาตญาณของหัวหน้าองครักษ์บอกนางว่า มีบางอย่างที่ผิดปกติ กลิ่นอายของความลับไม่ได้ลอยมาจากโต๊ะหมากรุก แต่มันซ่อนอยู่หลังแถวตำราประวัติศาสตร์ราชสำนักชุดใหญ่ที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเกินไป—ระเบียบจนผิดวิสัยของบุรุษผู้ยุ่งเหยิงกับราชกิจ หลี่จวินเหวินยังคงนั่งอยู่ที่เดิม สายตาคมปลาบมองตามร่างระหงที่เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว เขาไม่ได้ขยับตัวห้ามปราม แต่มุมปากหยักลึกกลับยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดาความหมาย นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีเข้มของเฟยหรงเอื้อมไปแตะสันหนังสือเล่มหนึ่ง สัมผัสได้ถึงแรงต้านที่ผิดแปลก ตำราเล่มนั้นไม่ได้ถูกวางไว้บนชั้น แต่ถูกใช้เป็นกลไกสลักลับ นางออกแรงกดลงไปเบาๆ พร้อมกับหมุนมันไปทางซ้ายสามส่วน *คลิック—* เสียงกลไกภายในกำแพงหินดังขึ้นแผ่วเบา ชั้นตำราขนาดใหญ่เคลื่อนตัวออกด้านข้างอย่างช้าๆ เผยให้เห็นช่องลับมืดมิดที่ทอดยาวลงสู่เบื้องล่าง กลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยโชيعออกมาปะทะนาสิกทันที เฟยหรงหันกลับมามองสบตากับราชครูหลี่อีกครั้ง แววตานางฉายแววตื่นตะลึงระคนสมเพช "ที่แท้... สถานที่ที่ใต้เท้าใช้เก็บกวาดหลักฐานทุจริตของขุนนางชั่ว กลับอยู่ใต้ห้องทำงานอันทรงเกียรติของท่านเองนี่เอง" หลี่จวินเหวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหาingช้าๆ เงาร่างของเขาพาดทับร่างบางจนมิด แต่แววตาของเขากลับปราศจากความตื่นตระหนก มีเพียงประกายลึกล้ำที่ยากจะหยั่งถึง "ท่านคิดว่าข้ากำลังทำลายหลักฐานอย่างนั้นหรือ องครักษ์เฟย... บางครั้ง สิ่งที่ราชครูผู้นี้มองข้ามไป มิใช่การซ่อนมันให้พ้นสายตา แต่เป็นการปกป้องมันจากเงื้อมมือของคนที่ท่านภักดีต่างหาก" คำพูดของเขาหยุดชะงักลงเมื่อเฟยหรงก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเตรียมหยิบสิ่งของชิ้นแรกที่อยู่ปากทางเข้าอุโมงค์ลับ แสงคบเพลิงจากผนังด้านในส่องกระทบเข้ากับวัตถุชิ้นหนึ่งที่ตกอยู่บนพื้นหิน—มันคือป้ายคำสั่งกองกำลังองครักษ์เสื้อแพรของพี่ชายแท้ๆ ของนางเอง ผู้ที่เพิ่งเสียชีวิตในราชสำนักเมื่อสามวันก่อนอย่างปริศนา หัวใจของเฟยหรงกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามไปถึงขั้วหัวใจ ป้ายคำสั่งนั้นมีรอยเปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง และสลักอักษรลับที่นางจำได้ขึ้นใจว่าเป็นของหน่วยสืบราชลับที่ขึ้นตรงต่อองค์รัชทายาท นางเงยหน้าขึ้นมองหลี่จวินเหวินด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ความโกรธเกรี้ยวและความเจ็บปวดผสมปนเปกันจนแทบหายใจไม่ออก "พี่ชายของข้า... เขาไม่ได้ตายเพราะไข้ป่าอย่างที่รายงานในท้องพระโรง!" หลี่จวินเหวินถอนหายใจยาวนาน ดวงตาคู่คมทอประกายความเห็นใจแวบหนึ่งก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม "สายไปเสียแล้วที่จะรู้ความจริง... เพราะตอนนี้ มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังปิดล้อมเรือนหลังนี้ และเป้าหมายของพวกมันไม่ใช่ข้า แต่คือหลักฐานในมือของท่าน" ทันทีที่สิ้นเสียงพูด ประตูใหญ่ของห้องทำงานก็ระเบิดออกด้วยแรงกระแทกอันรุนแรง กลุ่มเงาสวมชุดดำนับสิบชีวิตพุ่งทะยานเข้ามาพร้อมกระบี่เปลือยเปล่าในมือ ประกายคมดาบสะท้อนกับแสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในความมืดมิด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านหมากทุกตาไปด้วยกันนะคะ — หมอกเหมยปลายฤดู