สิงหาเข้าโหมดคลั่งรัก

"ถ้าป้ายังกล้าส่งผีเปรตหน้าขนตัวเดิมมาเหยียบแปลงผักออร์แกニックของผมอีกรอบ ผมจะเอาปืนลูกซองยาคมคาถาบล็อกไอพีมันซะให้เข็ด!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของร้อยเอกสิงหาดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนไอหมอกลงจัด แสงไฟฉายแรงสูงสาดส่องตัดผ่านความชื้นในอากาศ เผยให้เห็นเงาร่างของนายทหารหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้ารินรดา สะพายปืนยาวคู่ใจที่อัดกระสุนอาคมยันต์เกราะเพชรแน่นหนา ด้านหลังของเขาคือแปลงผักสวนครัวที่กำลังเจริญงอกงาม แต่บัดนี้กลับถูกละอองอาคมชั่วร้ายจากฝีมือของป้าสมรและหมอผีเถื่อนแผ่ซ่านเข้ามาคุกคาม รินรดายืนอยู่เบื้องหลังแผ่นหลังกว้างที่อบอุ่นและมั่นคง เธอกำสมาร์ทโฟนในมือแน่น หน้าจอแอปพลิเคชัน 'มิติลับสารพัดนึก' แจ้งเตือนสถานะพลังงานวิญญาณสีแดงฉานที่กำลังพุ่งเข้ามาใกล้ แม้ปากเธอจะมักจะเก่งกาจและชอบหาเรื่องตบเกรียนญาติจอมสูบอยู่เสมอ แต่ในยามที่ความตายและวิญญาณอาฆาตคืบคลานเข้ามาประชิดตัว หัวใจดวงน้อยก็อดที่จะเต้นระรัวไม่ได้ "ระวังครับริน! มันมาทางทิศสามนาฬิกา" สิงหาไม่รอช้า เขาคว้าเอวบางของภรรยาเข้ามาชิดติดตัวด้วยมือข้างเดียวอย่างรวดเร็วและเป็นธรรมชาติ อีกมือยกปืนขึ้นเล็งไปยังพุ่มไม้ไหววูบ แรงปะทะจากวิญญาณร้ายพุ่งเข้าใส่พวกเขาอย่างจังจนเกิดเสียงลมกรรโชกแรงพัดกระหน่ำ แต่ร้อยเอกหนุ่มกลับยืนหยัดมั่นคงราวกับเสาเข็มคอนกรีต แผ่นหลังของเขาบังลมและปัดเป่าไออาคมชั่วร้ายให้พ้นจากตัวรินรดาจนหมดสิ้น "คุณสิงหา... ปล่อยก่อนก็ได้ค่ะ... เอ้ย! ครับ ผมหายใจไม่ออก" รินรดาแอบหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอาย แม้จะอยู่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน แต่กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นไอแดดและฝุ่นดินจากตัวของสามีหนุ่มกลับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด "ปล่อยไม่ได้หรอกครับ หน้าที่ปกป้องคุณคือภารกิจสำคัญที่สุดของผม ต่อให้ผีทั้งป่านี้ยกโขยงกันมา ก็ต้องผ่านศพผมไปก่อน" สิงหากลุ่มเสียงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนอกจากจะจริงจังในหน้าที่แล้ว ยังเจือไปด้วยความคลั่งรักแบบไม่ปิดบัง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบกายด้วยความระแวดระวัง แต่แขนแกร่งที่โอบกอดเอวเธอนั้นกลับกระชับแน่นขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีทีท่าว่าจะคลายออก *เปรี้ยง!* กระสุนอาคมนัดพิเศษถูกลั่นไกออกไป เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับแสงสว่างวาบสีทองที่ขับไล่ความมืดและกลุ่มควันดำให้สลายหายไปในพริบตา วิญญาณร้ายที่ถูกส่งมากลั่นแกล้งกรีดร้องโหยหวนก่อนจะแตกดับกลายเป็นจุล ป่ารอบข้างกลับคืนสู่ความสงบเงียบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหายใจสม่ำเสมอของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจเต้น รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของสามีที่ต้องแสงไฟฉาย ดูคมคายและน่าเกรงขามยิ่งกว่าพระเอกในนิยายเรื่องไหนๆ นี่น่ะหรือคือผู้ชายที่ป้าสมรเคยค่อนขอดว่าเป็นแค่ทหารกระจอกไม่มีหัวนอนปลายเท้า? ช่างตาถ่านเสียจริง "เรียบร้อยครับ ปลอดภัยแล้ว" สิงหาหันมามองภรรยา ดวงตาคู่นั้นอ่อนแสงลงทันทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่กำลังมองเขาอยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนมุมปากหนา "เจ็บตรงไหนไหมครับคนดี หน้าซีดหมดแล้ว" "ใครซีดกันคะ... เอ้ย! ผมไม่ได้ซีดสักหน่อย แค่ตกใจที่กระสุนคุณเสียงดังเกินไปต่างหาก" รินรดาเชิดหน้าปฏิเสธกลบเกลื่อนความเขิน แต่สองมือกลับเผลอจับชายเสื้อทหารของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว สิงหายิ้มกริ่ม รู้ทันแต่ไม่พูดอะไร เขายกมือขึ้นลูบศีรษะทุยของเธอเบาๆ อย่างทะนุถนอม "ครับๆ ไม่ซีดก็ไม่ซีด แต่ตัวสั่นเป็นลูกนกแบบนี้ จะให้ผมอุูกลับบ้านไหมครับ หรือจะเดินเอง" "เดินเองสิคะ! เอ้ย... เดินเองครับ ขาผมมีแรงพอ!" รินรดารีบผละตัวออกจากอ้อมแขนของเขา แม้จะเสียดายความอบอุ่นนั้นนิดหน่อยก็ตาม เธอกระแอมไอเบาๆ เพื่อปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ ก่อนจะกดเปิดหน้าจอสมาร์ทโฟนเช็กระบบในมิติลับ "ไหนๆ ก็กำจัดตัวป่วนคืนนี้ไปได้แล้ว เรามาดูของที่เราเก็บเกี่ยวมาจากแปลงออร์แกニックกันดีกว่าค่ะ... ครับ!" สิงหาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายอมเดินตามหลังภรรยาคนเก่งต้อยๆ สายตาคอยสอดส่องความปลอดภัยรอบด้านอย่างไม่ประมาท แม้ภายนอกเขาจะเป็นนายทหารขาลุยผู้เด็ดขาดในสนามรบ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้ารินรดาแล้ว เขากลับกลายเป็นผู้ชายอบอุ่นที่พร้อมจะตามใจและปกป้องเธอด้วยชีวิต เมื่อเดินกลับมาถึงกระท่อมปลายนา กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารพื้นบ้านก็ลอยโชยมาเตะจมูกทันที ปิ่นโตเถาโตบนโต๊ะไม้ไผ่เปิดเผยให้เห็นเมนูเด็ดที่รินรดาแอบซ่อนวัตถุดิบชั้น 5 ดาวจากมิติลับมาทำไว้รอต้อนรับสามีหลังเสร็จศึก นั่นคือ "แกงคั่วหอยขมใบชะพลู" ร้อนๆ ส่งควันฉุย กลิ่นหอมของพริกแกงใต้ตำเองผสมผสานกับกะทิสดเคี่ยวจนแตกมัน ยั่วน้ำลายจนท้องไส้ปั่นป่วน "อื้อหือ... หอมมากครับริน ฝีมือคุณนี่เป็นเลิศที่สุดในสามโลก" สิงหาตาเป็นประกาย เดินตรงดิ่งมาล้างมือแล้วหยิบช้อนเตรียมตัวอย่างกระตือรือร้น "ตักข้าวรอเลยค่ะ... ครับ! วันนี้ผมตั้งใจทำเป็นพิเศษเพื่อฉลองที่เราเคลียร์พื้นที่สำเร็จ" รินรดายิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจ เธอกำลังจะตักแกงราดข้าวให้สามี แต่จู่ๆ หน้าจอสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อก็สั่นระรัวขึ้นมาอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบมิติลับที่ดังลั่นห้อง *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! - เตือนภัยระดับวิกฤต: ตรวจพบการบุกรุกเขตแดนศักดิ์สิทธิ์จากบุคคลภายนอก!* รินรดาชะงักมือค้างกลางอากาศ เธอขมวดคิ้วมุ่นเมื่อมองดูพิกัดบนแผนที่เรดาร์ไอทีที่ปรากฏจุดสีแดงฉานกลุ่มใหญ่กำลังพุ่งตรงมาที่กระท่อมหลังนี้ด้วยความเร็วสูง และไม่ใช่แค่คนธรรมดา แต่มีคลื่นพลังงานไสยดำระดับปรมาจารย์พ่วงมาด้วย สิงหาวางช้อนในมือลงทันที รอยยิ้มคลั่งรักเมื่อครู่หายวับไปกับตา แววตานิ่งสนิทแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารพุ่งพล่าน เขาคว้าปืนคู่ใจขึ้นมาขึ้นลำกล้องอีกครั้งอย่างรวดเร็ว "ดูท่าทางมื้อค่ำของเราคงต้องเลื่อนไปก่อนแล้วล่ะครับคุณภรรยา..." สิงหาพูดเสียงเรียบแต่หนักแน่น ขณะที่เงาร่างหลายสายเริ่มปรากฏขึ้นล้อมรอบกระท่อมของพวกเขาภายใต้แสงจันทร์สลัว ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านกันมาจนถึงตอนนี้นะครับ