ผักสวนครัวต้องสาป

"ดูท่าทางมื้อค่ำของเราคงต้องเลื่อนไปก่อนแล้วล่ะครับคุณภรรยา..." สิงหาพูดเสียงเรียบแต่หนักแน่น ขณะที่เงาร่างหลายสายเริ่มปรากฏขึ้นล้อมรอบกระท่อมของพวกเขาภายใต้แสงจันทร์สลัว กลิ่นอับชื้นคล้ายซากศพโชยมาปะทะจมูกจนรินรดาต้องนิหน้า หญิงสาวกำแท่งสมาร์ทโฟนในมือแน่น หน้าจอแอปพลิเคชัน 'มิติลับเกษตรกร' สั่นเตือนรัวเป็นเจ้าเข้า ค่าพลังงานวิญญาณในคลังแสงติดลบสีแดงฉาน บ่งบอกชัดเจนว่าอาณาเขตทำกินที่เธอกับสามีช่วยกันบุกเบิกกำลังถูกคุกคามอย่างหนัก "เลื่อนมื้อค่ำไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ... เอ้ย! ไม่เท่าไหร่หรอครับสิงหา" รินรดาเผลอหลุดปากเสียงสูงด้วยความหัวเสีย เธอรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาอบอุ่นแต่ดุในคราเดียวกันของสามีหนุ่ม "แต่แปลงกะเพราออร์แกนิกกับแปลงพริกขี้หนูสวนที่ฉัน... เอ่อ... ที่ผมเพิ่งลงเมล็ดพันธุ์เร่งโตด้วยปุ๋ยวิเศษเมื่อตอนบ่าย ถ้าโดนไอ้พวกเดรัจฉานวิชาพวกนี้เหยียบย่ำจนเสียหาย มีหวังผมได้ตามไปทวงหัวมันถึงบ้านป้าสมรแน่!" สิ้นคำพูดของภรรหาสาว ร้อยเอกสิงหาไม่รอช้า มือหนาคว้าปืนลูกซองยาวคู่ใจที่บรรจุนกระสุนอาคมพุทธคุณเต็มร้อยขึ้นมาปลดเซฟเสียงดัง *กริ๊ก* "อยู่ในบ้าน ล็อกกลอนให้แน่นหนา อย่าเปิดประตูไม่ว่าใครจะเรียกชื่อคุณก็ตาม" สิงหาเอ่ยสั่งเสียงเข้ม นัยน์ตาดุดั่งพญาอินทรีย์จ้องมองไปยังเงาดำเบื้องนอกที่เริ่มขยับเขยื้อน "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของทหารราบคนนี้เองครับ" "พูดบ้าอะไรล่ะสิงหา เราเป็นสามีภรรยากันนะ จะให้ผมหลบอยู่หลังบ้านแล้วปล่อยให้คุณออกไปรับมือกับพวกผีดิบรับจ้างคนเดียวได้ยังไง!" รินรดาตวาดแหว ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอยื่นมือซ้ายที่สวมแหวนมิติลับไปข้างหน้า พริบตาเดียว แส้หนามอาคมเรืองแสงสีทองอร่ามก็ปรากฏขึ้นในอุ้งมือ "จำไม่ได้เหรอว่าผมคือนักบริหารฟาร์มยุคใหม่ผู้กุมความลับเกษตรกรรมข้ามมิติ ป้าสมรคิดว่าจะส่งผีเน่ากับหมอผีผีบ้ามาทำลายข้าวของผมได้ง่ายๆ งั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!" รินรดาไม่รอฟังคำคัดค้าน เธอถีบประตูไม้กระดานพุ่งตัวออกไปสู่ลานดินหน้าบ้านท่ามกลางแสงจันทร์สีเลือด สิงหาถอนหายใจยาวด้วยความระอากับความดื้อรั้นของภรรยา แต่ริมฝีปากหนากลับยกยิ้มเอ็นดู เขาขยับกายตามออกไปยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ ปกป้องด้านหลังให้ภรรยาสุดที่รักอย่างไม่ลังเล เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือแปลงผักสวนครัวที่เคยเขียวขจี บัดนี้บรรยากาศกลับบิดเบี้ยว ใบกะเพราและโหระพาที่ควรจะส่งกลิ่นหอมฉุน กลับเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำเหี่ยวเฉา ดินร่วนซุยส่งกลิ่นเหม็นเน่าราวกับมีซากสัตว์ตายอยู่ใต้พื้น ผักสวนครัวนับร้อยต้นถูกพลังงานไสยดำกัดIกินจนเน่าเปละกลายเป็นโคลนตมอาคม "ฮ่าๆๆๆ... นึกว่าจะแน่ อีสะไภ้ตัวแสบ กับไอ้ทหารกระจอก!" เสียงหัวเราะแหบแห้งดังขึ้นจากพุ่มไม้ทึบ ร่างผอมแห้งของหมอผีเถื่อนนุ่งโจงกระเบนเก่าขาดวิ่นเดินกะโผลกกะPละออกมา ดวงตาเบิกโพลงด้วยฤทธิ์ยาผีบอก น้ำลายไหลย้อยเปรอะเปื้อนคาง ในมือถือกระดูกสัตว์แกะสลักเป็นรูปอาถรรพ์ ตรงกลางวงล้อมมีผีดิบหน้าตาอัปลักษณ์สามตัวส่งเสียงคำรามฮื่อๆ เดินย่างสามขุมเข้ามาเหยียบย่ำแปลงผักของรินรดาจนพินาศ รินรดากัดฟันกรอด หัวใจเจ็บแปลบยิ่งกว่าโดนมีดกรีด เมื่อเห็นพืชผักที่เธอใช้หยาดเหงื่อแรงกายและพลังงานจากระบบฟาร์มฟูมฟักมาหลายวันถูกทำลายย่อยยับในชั่วพริบตา "ผักพวกนั้น... ฉันตั้งใจปลูกไว้ทำเมนู 'ผัดกะเพราเนื้อโคขุนพริกแห้ง' ต้อนรับเทศกาลเปิดตลาดนัดชุมชนวันพรุ่งนี้แท้ๆ!" รินรดาแผดเสียงกร้าว แววตาเต็มไปด้วยโทสะระเบิด "ไอ้แก่หนังเหนียว แกกล้าดียังไงมาทำลายอาชีพสุจริตของฉัน!" หมอผีเถื่อนหัวเราะเยาะ "อาชีพสุจริตอะไรกัน ของพวกนี้มันถูกสาปด้วยมนต์ดำ 'หนอนผีดูดทรัพย์' ที่คุณสมรจ้างกูมาลงอาคม เพื่อไม่ให้พวกมึงทำมาหากินขึ้นไปตลอดชีวิต! เตรียมตัวล่มจมและกราบตีนอีสมรมันได้เลย!" สิงหาหรี่ตาลง รัศมีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างของนายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน "พูดมากเสียเวลาทำมาหากินของภรรยาผมจริงๆ ครับ" *ปัง!* เสียงปืนลูกซองคำรามลั่นสนั่นป่า แรงกระแทกจากกระสุนอาคมพุทธคุณพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่หัวไหล่ของผีดิบตัวแรกจนร่างกระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกต้นไม้ใหญ่ขาดสองท่อนทันที หมอผีเถื่อนหน้าซีดเผือด ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจไม่คิดว่ากระสุนทหารจะแม่นยำและรุนแรงถึงเพียงนี้ "สิงหา คุมเชิงไว้! ปล่อยให้เป็นตาผมจัดการบ้าง!" รินรดาสบโอกาสเหวี่ยงแส้หนามอาคมในมือออกไปสุดแรงเกิด แส้สีทองพุ่งแหวกอากาศดั่งอสรพิษเพลิง ฟาดเปรี้ยงเข้าใส่ผีดิบสองตัวที่เหลือจนร่างสลายกลายเป็นควันสีดำส่งกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้ง ก่อนที่รินรดาจะก้าวเท้าฉับๆ เดินเข้าไปประชิดตัวหมอผีเถื่อนที่กำลังขาอ่อนล้มพับลงไปนั่งกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว "วะ... ไวรัสไสยศาสตร์อะไรวะเนี่ย..." หมอผีเถื่อนละล่ำละลักละเมอ มือสั่นเทาหยิบตะปูโลงศพขึ้นมาหมายจะสวนกลับ แต่รินรดาเร็วกว่า เธอใช้เท้าเรียวเหยียบลงบนมือของหมอผีจอมปลอมจนกระดูกนิ้วลั่นกรอบ พร้อมกับกดสมาร์ทโฟนหน้าจอเรืองแสงจ่อตรงหน้าผากของอีกฝ่าย แอปพลิเคชัน 'มิติลับ' ทำงานอัตโนมัติ ดูดซับพลังงานไสยดำและวิญญาณเร่ร่อนออกจากร่างของหมอผีเถื่อนจนหมดสิ้นในพริบตา ร่างนั้นทรุดฮวบหมดสติคาที่ ความเงียบสงบกลับคืนสู่กระท่อมอีกครั้ง ทว่าเบื้องหน้าของรินรดายังคงเหลือไว้เพียงแปลงผักสวนครัวที่ถูกสาปจนดำมืดและเหี่ยวเฉา เธอทรุดตัวลงคุกเข่าสัมผัสดินที่แห้งผาก ใบหน้าสวยหวานฉายแววเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด การทำลายล้างครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องความเสียหายของพืชผล แต่มันคือการประกาศสงครามอย่างเต็มรูปแบบจากป้าสมร สิงหาเดินเข้ามาใกล้ วางมือหนาลงบนไหล่บางเพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นและกำลังใจ "ไม่ต้องห่วงนะครับคุณภรรยา แปลงผักเสียหาย เราก็แค่เริ่มต้นใหม่... ว่าแต่วัตถุดิบในมิติลับของคุณ น่าจะยังมีสำรองไว้ทำมื้อดึกแก้เครียดใช่ไหมครับ?" รินรดานิ่งงั้นไปชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากอิ่มจะค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสمาร์ตและเจ้าเล่ห์ฉายแวววาวโรจน์ขึ้นมาอีกครั้ง เธอปัดเศษดินออกจากมือ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางกดหน้าจอโทรศัพท์เรียกเมนูพิเศษออกจากช่องเก็บของมิติลับ กลิ่นหอมหวลอันเป็นเอกลักษณ์ของเครื่องเทศไทยและเนื้อโคขุนหมักซอสสูตรลับเฉพาะตัว พลันโชยขจรขจายตลบอบอวลไปทั่วบริเวณป่าละเมาะ กลบกลิ่นเหม็นเน่าของมนต์ดำจนหมดสิ้น เมื่อฝาภาชนะสแตนเลสสตีลในมือของรินรดาถูกเปิดออก ไอความร้อนพวยพุ่งพร้อมกับเผยให้เห็นอาหารจานเด็ดที่ส่งกลิ่นยั่วยวนน้ำลายสอ... จบทอนที่ 7 --- ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้อย่างสม่ำเสมอนะครับ