ผีจ้างวานกับรหัสผ่านที่พังทลาย

"หมอบลงครับริน!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของร้อยเอกสิงหาดังขึ้นพร้อมๆ กับแรงกระชากที่ดึงแขนเรียวของรินรดาให้ล้มกลิ้งหลบวิถีพุ่งชนของเงาดำมหึมา กระจกบานใหญ่ของบ้านป้าสมรแตกกระจายส่งเสียงแสบแก้วหู เศษแก้วคมกริบนับร้อยชิ้นร่วงหล่นราวกับหิมะมรณะ เงาวิิญญาณอาฆาตพวกนั้นไม่ได้มีรูปร่างชัดเจน แต่มันก่อตัวจากกลุ่มควันสีดำสนิท ส่งกลิ่นเหม็นเน่าคล้ายซากสัตว์ตายผสมกลิ่นธูปไหม้เกรียม ลอยเคคว้างกลางอากาศด้วยความเร็วที่ไม่อาจใช้สามัญสำนึกทางฟิสิกส์อธิบายได้ รินรดากัดฟันกรอด หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพล แต่ในความตื่นตระหนก สมองส่วนหน้าของเธอกลับทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าชิปประมวลผลรุ่นล่าสุด เธอยันตัวลุกขึ้นด้วยมือข้างหนึ่ง ขณะที่มืออีกข้างควักสมาร์ตโฟนหน้าจอทัชสกรีนที่เปิดใช้งานแอปพลิเคชันเฉพาะกิจ "Ghost-Tracker V.8.2" ออกมาอย่างรวดเร็ว หน้าจอโทรศัพท์สั่นระรัว ตัวเลขค่าพลังงานพลังงานลบพุ่งทะยานทะลุเพดานสีแดงเถือกจนเซ็นเซอร์เกือบไหม้ "ส่งวิญญาณเร่ร่อนมาเป็นร้อยตัวแบบนี้... ป้าสมรคงลงทุนจ้างหมอผีสายดำระดับแนวหน้ามาจริงๆ สินะครับคุณสามี" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ดวงตาคมกริบฉายแวววาววับด้วยความโกรธเกรี้ยว เธอดึงยันต์ดิจิทัลกระดาษคาร์บอนเรืองแสงสีฟ้าอมเขียวออกจากกระเป๋าเสื้อกั๊ก "ระวังตัวด้วยครับริน พวกมันไม่ใช่ผีธรรมดา หมอผีฝั่งนั้นใช้โค้ดอาคมฝังรหัสสะกดจิตพวกมันให้พุ่งเป้ามาที่โฉนดที่ดินในกระเป๋าเราโดยเฉพาะ" สิงหาขยับตัวยืนบังภรรยาอย่างมิดชิด มือขวาปลดเซฟปืนพกคู่กายที่บรรจุกระสุนอาคมยันต์ทองคำไว้อย่างแม่นยำ สายตาคมปลาบกวาดมองเงาดำที่กำลังรวมตัวกันกลางห้องรับแขกของป้าสมร รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาของนายทหารหนุ่มจนพวกภูตผีชะงักไปชั่วขณะ รินรดาไม่รอช้า เธอใช้นิ้วเรียวยาวปัดหน้าจอสมาร์ตโฟนรัวเร็วเพื่อเปิดใช้งาน "มิติลับสารพัดนึก" แสงสีฟ้าอ่อนวابวับสว่างวาบขึ้นที่ฝ่ามือ ก่อนที่เธอจะดึง "เครื่องดักจับวิญญาณดิจิทัล" (Digital Ghost-Trap) อุปกรณ์ต้นแบบที่เธอประดิษฐ์ขึ้นเองโดยใช้พลังงานจากหินอาคมผสานกับระบบบลูทูธพลังงานต่ำ ออกมาถือไว้ในมือ "ถ้าพวกแกอยากได้ที่ดินทำกินของฉันนัก ก็ลองกินดาต้าโค้ดปราบผีชุดนี้เข้าไปหน่อยเป็นไง!" รินรดาตะโกนก้อง นิ้วโป้งกดปุ่มสีแดงฉานบนตัวเครื่องดักจับ ทันใดนั้น คลื่นความถี่แม่เหล็กไฟฟ้าผสมผสานกับคาถายันต์โบราณก็ถูกปล่อยออกมาเป็นระลอกคลื่นแสงสีทองสว่างจ้า แผ่ขยายออกไปรอบทิศทาง คลื่นนี้ไม่ได้ทำลายล้างวิญญาณด้วยความรุนแรงแบบหมอผีโบราณ แต่รินรดาเลือกใช้ระบบ "สกัดกั้นและเข้ารหัสใหม่" (Data Encryption & Quarantine) ซึ่งเป็นวิธีที่เธอคิดค้นขึ้นเพื่อจัดการกับผีรับจ้างพวกนี้โดยเฉพาะ *เปรี๊ยะ! ซ่าส์!* เสียงคลื่นกระแสไฟฟ้าแรงสูงปะทะเข้ากับกลุ่มควันสีดำ เงาดำมหึมาที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงหยุดชะงักกลางอากาศราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา ร่างของพวกมันบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เสียงกรีดแหลมสูงโหยหวนดังระงมจนแก้วหูแทบแตก แต่รินรดากลับไม่มีทีท่าหวาดกลัว เธอปัดนิ้วบนหน้าจอโทรศัพท์ต่อเนื่องเพื่อออกคำสั่งชุดคำสั่งพิเศษ "รหัสผ่านถูกปฏิเสธ! ทำการกักกันข้อมูลวิญญาณเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์มิติลับ ณ บัดนี้!" สิ้นเสียงคำประกาศิตของหญิงสาว เครื่องดักจับวิญญาณดิจิทัลก็ดูดกลืนกลุ่มควันสีดำเข้าไปในช่องเก็บข้อมูลมิติพิเศษทีละตัวๆ อย่างเป็นระเบียบ แรงดูดมหาศาลทำให้ฝุ่นละอองและเศษแก้วรอบตัวลอยเคคว้าง ก่อนที่ทุกอย่างจะสงบลงเหลือเพียงความเงียบงัดและกลิ่นไอความเย็นยะเยือกที่จางหายไปในอากาศ สิงหาลดปืนลงเล็กน้อย เขากวาดสายตามองรอบห้องด้วยความระแวก ก่อนจะหันมามองภรรยาคนเก่งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและประกายความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด "ภรรยาผมเก่งที่สุดในสามโลกเลยนะครับเนี่ย เล่นเอาพวกมันจนมุมในพริบตาเดียวแบบนี้ ผมชักจะเริ่มหึงฝีมือคุณพาลูกค้าหนุ่มๆ ในตลาดหมดแล้วล่ะครับ" รินรดาเหลือบมองสามีค้อนปะเหลือก ใบหน้าเนียนระเรื่อด้วยความเขินอายแต่ปากยังคงไว "พูดมากน่าคุณสิงห์ รีบไปเคลียร์กับต้นตอที่แอบซ่อนอยู่หลังบ้านดีกว่าค่ะ ฉันสัมผัสได้ว่าสัญญาณชีพของหมอผีปลายแถวคนนั้นยังคงปล่อยคลื่นรบกวนอยู่แถวเล้าไก่หลังบ้านป้าสมรนี่เอง" ทั้งคู่เคลื่อนตัวอย่างเงียบเชียบและรวดเร็วตามสัญชาตญาณนักรบและหมอผีไอที พวกเขาเดินลัดเลาะผ่านห้องครัวที่ข้าวของกระจัดกระจาย จนกระทั่งมาถึงประตูหลังบ้านที่เปิดแง้มไว้ เล้าไก่เก่าๆ ส่งกลิ่นเหม็นอับอบอวล ท่ามกลางความมืดมิด มีแสงไฟนีออนสีแดงกะพริบแปลกๆ ลอดออกมาจากรอยแตกของผนังไม้ไผ่ รินรดายกมือขึ้นส่งสัญญาณให้สามีหยุด เธอก้มลงมองหน้าจอสมาร์ตโฟนที่ตอนนี้แสดงพิกัดตำแหน่งของเป้าหมายได้อย่างแม่นยำถึงระดับเซนติเมตร หน้าจอแสดงผลข้อความเตือนสีเหลืองกะพริบ: *[ตรวจพบการเชื่อมต่อเครือข่ายอาคมระยะไกล กำลังส่งข้อมูลวิญญาณล็อตสุดท้าย...]* "มันกำลังส่งข้อมูลกลับหาผู้ว่าจ้าง..." รินรดากระซิบเสียงเบา ดวงตาหรี่ลงอย่างใช้ความคิด "ถ้าเราปล่อยให้มันส่งสัญญาณสำเร็จ ป้าสมรจะรู้ทันทีว่าแผนแรกของเราถูกบล็อก และมันอาจจะเตรียมแผนสองที่ร้ายกาจกว่าเดิมมารังควานแปลงเกษตรของเราอีก" สิงหาพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เขาก้าวเข้าไปประชิดประตูเล้าไก่ มือหนากำด้ามปืนแน่นพร้อมปฏิบัติการ "งั้นเรามาตัดสัญญาณอินเทอร์เน็ตของมันถาวรกันดีกว่าครับคุณริน" ทว่า ก่อนที่สิงหาจะทันได้ถีบประตูไม้ผุๆ ให้พังทลายลง ทันใดนั้นเอง หน้าจอสมาร์ตโฟนในมือของรินรดาก็ดับวูบลงพร้อมกันกับหลอดไฟนีออนสีแดงในเล้าไก่ที่ระเบิดออกเสียงดังสนั่น *ตูม!* กลุ่มควันสีขาวโพลนพวยพุ่งออกมาจากข้างใน พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบแห้งเย็นยะเยือกที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณราวกับมาจากขุมนรก และสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าพวกเขาทั้งสองคนผ่านกลุ่มควันจางๆ นั้น... ไม่ใช่ร่างของหมอผีเถื่อนอย่างที่คาดคิด แต่มันคือเงาร่างของชายหนุ่มสวมเครื่องแบบทหารยศนายร้อยรุ่นพี่ ที่มีใบหน้าคุ้นตาอย่างประหลาด ใบหน้านั้นซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาสะท้อนแสงสีแดงก่ำ และที่สำคัญที่สุด... บนหน้าอกของชายคนนั้น มีป้ายชื่อโลหะสลักชื่อของ "ร้อยเอกสิงหา" ติดอยู่หราอย่างเด่นชัด! สิงหาเบิกตากว้าง สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดถึงขีดสุดเป็นครั้งแรก เขาก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัวเมื่อได้เห็นเงาร่างนั้นเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองทุกกระเบิียดนิ้ว "ยินดีต้อนรับสู่กับดักสุดท้าย... น้องชาย" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าดงผีและดงกระสุนมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ