มิติลับในกระเป๋ากางเกง

คราบเลือดสีคล้ำที่กระเซ็นเปรอะพื้นซีเมนต์ยังอุ่นอยู่เลยครับ เสียงหอบหายใจอย่างสะท้านขวัญของป้าสมรดังแข่งกับเสียงจิ้งหรีดข้างบ้าน ขณะที่ร่างของหมอผีชราผู้เคยอวดอ้างสรรพคุณว่าเหนียวคงกระพัน บัดนี้กลับนอนพับเพียบอย่างไร้เรี่ยวแรง ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวต่ออานุภาพของหม้อพะโล้เดือดพล่าน ที่ไม่ได้มีแค่กลิ่นหอมของพะโล้ต้มพะโล้เคี่ยวข้ามคืน หากแต่แฝงไว้ด้วยพลังงานลึกลับบางอย่างที่แผดเผาคุณไสยดำมืดจนมอดไหม้ไปกับตา "นี่หรือครับ... ฝีมือของคนที่บอกว่าจะมาล้างบางสวนของเราให้ราบคาบ?" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของ ร้อยเอกสิงหา ดังขึ้นทำลายความเงียบ นายทหารหนุ่มก้าวออกมายืนบังหน้ารินรดาภรรยาคู่ชีวิตเอาไว้โดยสัญชาตญาณ มือหนาแกร่งดั่งคีมเหล็กวางทาบอยู่บนด้ามปืนพกประจำกาย ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีจ้องมองซากอาคมตรงหน้าด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ความนิ่งสงบของสามีทำให้รินรดายิ่งรู้สึกอุ่นใจ เธอปัดเศษฝุ่นที่กระเด็นมาโดนชายเสื้อออกเบาๆ ก่อนจะปรายตามองป้าสมรที่กำลังทรุดตัวลงไปนั่งพับเพียบร้องไห้โฮ ฟูมฟายเหมือนเด็กถูกแย่งลูกอม "ไม่ต้องมาทำเป็นมารยาแถวนี้เลยครับ คุณป้าสมร" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เงินที่จ้างหมอผีพวกนี้ เอาไปคืนชาวบ้านที่ป้าไปโกงเขามาเสียยังจะมีประโยชน์กว่า หรือถ้าสมองป้าคิดอะไรอย่างอื่นไม่ออก... ก็ลองมาช่วยฉันนับเงินจากผลผลิตในสวนดีไหมครับ เผื่อจิตใจจะสูงขึ้นมาได้บ้าง" บรรยากาศรอบตัวยังคงคุกรุ่น ป้าสมรหน้าซีดเผือดจนเขียวคล้ำ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ได้แต่ชี้มือสั่นเทามาทางรินรดาเหมือนผีเข้า สิงหาขยับตัวบังภรรยาแน่นขึ้นอีกนิด ป้องกันไม่ให้ยายป้าจอมเจ้าเล่ห์เล่นตุกติกอะไรได้อีก ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้ รินรดาจึงสะกิดแขนสามีเบาๆ เป็นสัญญาณว่าพอแค่นี้ "เรากลับกันเถอะครับพี่สิงหา อยู่ตรงนี้นานๆ เดี๋ยวลมหายใจแถวนี้จะพาลทำให้ปอดผมเสื่อมเสียเปล่าๆ" พอกลับมาถึงบ้านพักในสวน รินรดารีบปิดประตูลงกลอนแน่นหนา บรรยากาศภายในบ้านไม้ยกใต้ถุนสูงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพรและไอน้ำอุ่นๆ จากห้องครัว สามีหนุ่มของเธอยังคงวนเวียนอยู่ใกล้ๆ คอยยกนั่นจัดนี่ด้วยความห่วงใยตามประสาคนคลั่งรัก "แน่ใจนะครับว่าไม่เป็นอะไร? ให้พี่ไปนวดขาให้ไหมริน" สิงหาเอ่ยถามด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใยจนแทบจะหยดเป็นน้ำผึ้ง "รินสบายดีครับพี่สิงหา ไม่ได้บอบบางขนาดนั้นเสียหน่อย" รินรดายิ้มรับความใส่ใจของสามี ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้โยกตัวโปรด มือเรียวควิบหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าขึ้นมา หน้าจอสมาร์ทโฟนสว่างวาบขึ้นเองอัตโนมัติโดยไม่ต้องกดปุ่มเปิดเครื่อง แอปพลิเคชันประหลาดที่เธอเพิ่งดาวน์โหลดมาเมื่อไม่กี่วันก่อนกำลังส่งเสียงแจ้งเตือนเบาๆ *ติ๊ง!* รินรดากวาดสายตามองหน้าจอ แอปฯ ตัวนี้มีความลับซ่อนอยู่มากมาย และเธอก็ตั้งใจไว้แล้วว่าคืนนี้จะเป็นเวลาเหมาะเจาะที่สุดในการสำรวจ "มิติลับในกระเป๋ากางเกง" ที่ระบบเพิ่งปลดล็อกให้หลังจากผ่านภารกิจปราบหมอผีเมื่อครู่ นิ้วเรียวแตะลงบนไอคอนรูปกระเป๋าผ้าใบเล็กๆ บนหน้าจอ ทันใดนั้นเอง... อากาศรอบตัวก็เกิดแรงสั่นสะเทือนเบาๆ คล้ายคลื่นน้ำผิวกระจก รินรดารู้สึกเหมือนมีกระแสลมเย็นเฉียบพัดผ่านปลายนิ้ว เธอลองควานมือลงไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์ตัวเก่งของตัวเองที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ ปรากฏว่า... นิ้วมือของเธอทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้าไปในช่องว่างมิติที่กว้างใหญ่ไพศาลอย่างไร้รอยต่อ! "เฮ้ย..." รินรดาอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตื่นตะลึง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าภายในมิติลับนั้นไม่ได้มีไว้แค่เก็บของธรรมดา แต่มันคือ "โกดังสินค้าเกษตรอัจฉริยะ" ขนาดมหึมา! แสงไฟนีออนสีนวลสว่างวาบขึ้นอัตโนมัติเรียงรายตามทางเดินยาวเหยียด สองข้างทางเต็มไปด้วยชั้นวางของเหล็กกล้าไร้สนิมที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ชั้นซ้ายมือบรรจุเมล็ดพันธุ์พืชพันธุ์ดีหายาก ทั้งมะเขือเทศราชินีเรืองแสง พริกขี้หนูสวนติดแอร์ที่ให้รสเผ็ดร้อนสะใจแม้ปลูกในฤดูหนาว และข้าวหอมมะลิโบราณที่เมล็ดอวบอ้วนราวกับไข่มุก ส่วนชั้นขวามือ... คือเครื่องมือแปรรูปอาหารและถังหมักปุ๋ยชีวภาพระดับไฮเทคที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของปุ๋ยอินทรีย์ชั้นดีอย่างไร้กลิ่นเหม็นรบกวน "พี่สิงหา... มานี่หน่อยครับ" รินรดากวักมือเรียกสามีด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระคนทึ่ง สิงหาที่กำลังง่วนอยู่กับการตรวจเช็คกระสุนปืนอาคมรีบวางมือแล้วเดินเข้ามาหาทันที ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกวาดมองเข้าไปในช่องว่างมิติผ่านหน้าจอโทรศัพท์ที่รินรดาถืออยู่ ถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ "นี่มัน... โกดังเก็บของขนาดยักษ์ซ่อนอยู่ในกระเป๋ากางเกงเนี่ยนะ?" สิงหาพึมพำด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา แม้เขาจะผ่านการรบและเจอเรื่องเหนือธรรมชาติมานับไม่ถ้วน แต่การย่อส่วนคลังแสงและคลังเสบียงมาไว้ในกางเกงยีนส์ของภรรยา ก็ยังถือว่าเป็นเรื่องที่เกินสามัญสำนึกอยู่ดี "ใช่ครับ และไม่ใช่แค่เก็บของธรรมดาด้วยนะ" รินรดาแววตาเป็นประกายด้วยความเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างมั่นใจ "ลองคิดดูสิครับพี่ ถ้าเราเอาผลผลิตพวกนี้ออกมาขายในตลาดมืด หรือส่งให้สหกรณ์การเกษตรในราคาส่ง เราจะกอบโกยกำไรเข้ากระเป๋าได้เท่าไหร่? ป้าสมรกับญาติๆ ที่จ้องจะฮุบที่ดินเราคงได้แค่นั่งอ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าปากแน่ๆ" สิงหาหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาที่มองภรรยาเต็มไปด้วยความรักและเอ็นดู มือหนายื่นไปกุมมือเรียวที่ถือโทรศัพท์ไว้อย่างมั่นคง "ไม่ว่ารินจะทำอะไร พี่ก็พร้อมจะสนับสนุนและยืนเคียงข้างเสมอครับ อยากได้อะไรในนี้เป็นพิเศษไหมล่ะ เดี๋ยวพี่ช่วยขนออกไปจัดเตรียมไว้ขายพรุ่งนี้เช้า" ระหว่างที่ทั้งสองกำลังวางแผนธุรกิจเกษตรพันล้านด้วยความสนุกสนาน บรรยากาศรอบบ้านพักก็พลันเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เสียงหริ่งเรไรด้านนอกเงียบสนิทลงในพริบตาเดียว เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ดังย่ำก้าวเข้ามาใกล้ระเบียงบ้านทีละน้อย... ทีละน้อย... รินรดากับสิงหาหันขวับไปมองที่ประตูบ้านพร้อมกัน สายตาทั้งคู่ประสานกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูสามครั้งดังขึ้นในยามวิกาล น้ำหนักของเสียงนั้นหนักหน่วงและเยือกเย็นราวกับไม่ใช่ฝีมือของมนุษย์ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดคอ ในขณะที่สิงหาค่อยๆ ชักปืนพกออกจากซองช้าๆ อย่างเงียบเชียบที่สุด ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่รอยเงาตะคุ่มที่ทาบทับอยู่หลังประตูกระจกฝ้า และก่อนที่สิงหาจะทันได้เอื้อมมือไปปลดกลอนประตู ร่างของใครบางคนก็พุ่งทะลุกระจกเข้ามาในห้องรับแขกอย่างจัง! เศษกระจกแตกกระจายเกลื่อนพื้น พร้อมกับกลิ่นสาบสุนัขป่าและกลิ่นดินชื้นแฉะที่โชยคละคลุ้งไปทั่วห้อง รินรดาร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นใบหน้าที่แท้จริงของแขกยามวิกาล... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "หมอผีวัยรุ่น" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ