เสียงกระซิบในสายโทรศัพท์

เศษกระจกที่แตกกระจายเกลื่อนพื้นห้องรับแขกยังไม่ทันหยุดส่งเสียงกรอบแกรบ รินรดาก็ดีดตัวหลบไปอยู่ด้านหลังของร้อยเอกสิงหาอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณของสาวนักธุรกิจผู้ผ่านสมรภูมิฟ้องร้องที่ดินมาโชกโชนบอกเธอว่า กลิ่นสาบสุนัขป่าผสมกับกลิ่นดินชื้นแฉะที่โชยมาเตะจมูกนี้ ไม่ใช่เรื่องปกติของธรรมชาติอย่างแน่นอน "คุณสิงหา ระวังครับ... มันไม่ใช่คน!" รินรดาร้องเตือนเสียงหลง มือเรียวคว้าชายเสื้อลายพรางของสามีไว้แน่น "อยู่ข้างหลังผม ริน" เสียงทุ้มต่ำของสิงหาดังขึ้นอย่างมั่นคง ไม่มีแววความหวาดกลัวแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์จ้องเขม็งไปยังร่างที่พุ่งทะลุกระจกเข้ามา ร่างนั้นบิดเบี้ยวผิดมนุษย์ ดวงตาสสีแดงก่ำราวกับถ่านไฟ และที่ลำคอมีรอยเย็บด้วยด้ายดิบสีดำน่าสยดสยอง มันคือ "ผีปอบ" ที่ถูกปลุกเสกและส่งตรงมาจากหมอผีเถื่อนสมุนของป้าสมร เพื่อหวังจะมาหักคอคนในบ้านหลังนี้ให้ตายตกไปตามกัน ทว่า สิงหาหาได้สะท้านสะเทือนไม่ ชายหนุ่มควักยันต์คาถาที่ผ่านการปลุกเสกด้วยคาถาอาคมบทหนักจากหมอผีไอทีรุ่นใหม่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ประכולประคองสติด้วยลมหายใจลึกๆ ก่อนจะซัดยันต์แผ่นนั้นออกไปด้วยความเร็วแสง! *เปรี้ยง!* แสงสีทองวาบขึ้นกลางห้องรับแขก เสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับสัตว์บาดเจ็บดังระงมจนแก้วหูแทบแตก ผีปอบตนนั้นดิ้นพล่านอยู่บนพื้น พยายามจะตะกุยตะกายหนี แต่สิงหาไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ ชายหนุ่มพุ่งเข้าไปกดร่างนั้นไว้ด้วยอาคมสะกดทัพ ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้ภรรยา "ริน จัดการต่อเลยครับ" รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มแบบนี้นี่แหละที่ทำให้ป้าสมรและญาติจอมสูบต้องนอนไม่หลับมาหลายคืนแล้ว เธอเรียกหน้าต่างโฮโลแกรมมิติลับขึ้นมาปลายนิ้วสัมผัส "ดูดกลืน!" หลุมดำขนาดเล็กปรากฏขึ้นกลางอากาศ ดูดร่างผีปอบตนนั้นหายวับเข้าไปในคลังเก็บของมิติลับอย่างไร้ร่องรอย เสียงกรีดร้องเงียบหายไปในพริบตา เหลือไว้เพียงความเงียบงัดที่น่าขนลุกภายในบ้าน "เรียบร้อยครับคุณสามี" รินรดากวาดเศษกระจกด้วยหางตาก่อนจะถอนหายใจยาว "ดูท่าทางป้าสมรจะยังไม่เข็ดสินะครับ ส่งมากี่ตัว รินก็จะจับดองเค็มขายเป็นปุ๋ยอินทรีย์ให้หมด!" สิงหายิ้มอ่อนโยนให้กับความใจกล้าของภรรยา เขาเดินเข้าไปโอบไหล่เธอเบาๆ เพื่อปลอบขวัญ "คุณเก่งมากครับริน... แต่ดูเหมือนว่า คืนนี้เราคงไม่ได้นอนแค่นี้แน่" ขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง เสียงโทรศัพท์บ้านสีดำโบราณที่ตั้งอยู่บนโต๊ะไม้สักก็ดังขึ้น *กริ๊งงงง!* เสียงกริ่งโลหะดังสนั่นหวั่นไหวในยามวิกาล บ่งบอกถึงความผิดปกติที่กำลังคืบคลานเข้ามาอีกระลอก รินรดาขมวดคิ้วมุ่น "ดึกป่านนี้ใครโทรมาครับเนี่ย?" สิงหาขยับเข้าไปใกล้โทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่วางอยู่ข้างกัน จู่ๆ หน้าจอก็สว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีสายเรียกเข้า แต่กลับปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบถี่ๆ ว่า **"ความตายกำลังเดินทางมาหาพวกแก"** และก่อนที่ทั้งสองคนจะทันได้ตั้งตัว โทรศัพท์บ้านก็ส่งเสียงกระซิบแหบพร่า หยาบคาย และเย็นเยียบออกมาจากลำโพง... เป็นเสียงของป้าสมรที่หัวเราะเยาะเย้ยอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับเสียงเคาะประตูด้านนอกที่ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางปราบผีและทวงคืนความยุติธรรมไปกับ "หมอผีวัยรุ่น" ครับ