พลังแห่งเจตจำนง

"พี่... พี่จริงๆ ด้วยเหรอ?" เสียงของลิซ่าสั่นพร่า ลมหายใจของเธอสะดุดกึกราวกับถูกกระชากออกจากปอด ร่างสูงโปร่งในชุดเกราะที่คุ้นตาของ 'อาร์เธอร์' ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า แสงสีครามจากรอยแยกมิติที่กำลังสั่นคลอนฉาบไล้ใบหน้าของเขาให้ดูซีดเซียวและเย็นเยียบ นี่ไม่ใช่ภาพหลอนจากผลข้างเคียงของการใช้การ์ดระดับตำนาน แต่มันคือความเป็นจริงที่บิดเบี้ยวที่สุดที่เธอเคยเผชิญมา "ระบบไม่ได้มีไว้เพื่อชุบชีวิตใคร ลิซ่า" เสียงทุ้มต่ำของเซนอสแทรกขึ้นจากเงามืดข้างหลัง เขากำลังหมุนเหรียญตราสีทองในมือเล่นอย่างใจเย็น ราวกับเหตุการณ์ตรงหน้าเป็นเพียงโชว์ชุดหนึ่งในโรงละคร "กฎของจักรวาลชัดเจนเสมอ... สิ่งที่เสียไปแล้ว ย่อมต้องแทนที่ด้วยสิ่งที่มีค่าเท่าเทียมกัน" ลิซ่าไม่ได้หันไปมองคู่สนทนา สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่มือของอาร์เธอร์ มือที่เคยอุ้มเธอในวันที่บ้านหลังเก่าพังทลายลงด้วยน้ำมือของพวกมอนสเตอร์ ตอนนี้มันกลับกำลังถือดาบเล่มสีดำสนิทที่แผ่ไอสังหารเยือกเย็นออกมา "นายทำอะไรลงไป เซนอส?" ลิซ่าเค้นเสียงถาม มือที่กำการ์ดสุ่มพลังแน่นจนขึ้นข้อขาว "นี่ไม่ใช่การ์ดที่ฉันเคยออกแบบ... นี่ไม่ใช่กฎของระบบที่ฉันเป็นคนสร้างขึ้น!" เซนอสหัวเราะหึในลำคอ รอยยิ้มของเขาดูเหยียดหยามมากกว่าทุกครั้ง "เธอน่ะเก่ง ลิซ่า แต่เธอประเมินค่าความโหยหาของตัวเองต่ำไป ระบบไม่ได้สร้างโดยเธอคนเดียว แต่มันถูกหล่อเลี้ยงด้วย 'ความต้องการ' ที่ฝังลึกอยู่ในจิตวิญญาณของผู้ใช้ และตอนนี้... ระบบกำลังแสดงให้เห็นว่ามันสามารถตอบสนองความต้องการที่ 'พังทลาย' ที่สุดในใจของเธอได้ยังไง" อาร์เธอร์ก้าวออกมาหนึ่งก้าว เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นโลหะดังสะท้อนกังวาน ดวงตาของเขากลายเป็นสีเทาขุ่นมัวไร้ประกายชีวิต เขาไม่ได้พุ่งเข้ามาโจมตี แต่กลับชี้ปลายดาบตรงมาที่หัวใจของลิซ่า หัวใจของลิซ่าเต้นรัวเหมือนกลองศึก ความกลัวที่เคยฝังลึกในวัยเด็กกำลังถูกกระตุ้นขึ้นมาอีกครั้ง เธอหลับตาลงชั่วขณะ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ สัญชาตญาณนักล่าบอกเธอว่าหากยังยึดติดกับภาพจำตรงหน้า เธอจะเป็นฝ่ายถูกล่าเสียเอง *ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ... ทุกอย่างต้องแลกด้วยการตัดสินใจที่เฉียบคม* ลิซ่าลืมตาขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้แววตาของเธอเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ดวงตาของเด็กสาวที่โหยหาอดีต แต่มันคือสายตาของ 'มาสเตอร์' ผู้คุมเกม "ระบบ... ทำงานตามคำสั่งของฉันเสมอใช่ไหม?" ลิซ่าพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอเรียบนิ่งจนน่ากลัว "ถ้าตรรกะของมันคือการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม ถ้างั้นฉันขอประกาศใช้เงื่อนไขพิเศษ—Override Protocol: เจตจำนงอิสระแห่งผู้สร้าง" ท้องฟ้าจำลองเหนือหัวสั่นไหวอย่างรุนแรง เส้นสายรหัสโปรแกรมสีทองพุ่งผ่านอากาศราวกับตาข่ายขนาดมหึมา เซนอสชะงักไปเล็กน้อย เหรียญในมือเขาร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังเคร้ง "เธอจะทำอะไร? กฎนั้นมันจะเผาผลาญพลังชีวิตของเธอจนหมดสิ้นนะ!" "ถ้าต้องเลือกระหว่างการเป็นหุ่นเชิดของอดีต กับการเป็นผู้กำหนดอนาคตด้วยเลือดเนื้อของตัวเอง..." ลิซ่าก้าวไปข้างหน้าไม่หวั่นเกรง "ฉันขอเลือกอย่างหลัง" เธอสะบัดการ์ดในมือขึ้นสู่ฟ้า การ์ดใบนั้นไม่ได้ถูกใช้เพื่อสุ่มพลัง แต่มันถูก 'รีเซ็ต' ใหม่ด้วยพลังวิญญาณของเธอเอง เธอไม่ได้กำลังสั่งให้ระบบมอบพลังให้เธอ แต่เธอกำลัง 'เจาะ' เข้าไปถึงแกนกลางของระบบที่สร้างพี่ชายขึ้นมาใหม่ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่เส้นประสาท แต่ลิซ่าไม่แม้แต่จะกระพริบตา เธอเอื้อมมือไปคว้าที่ปลายดาบของอาร์เธอร์ เลือดสีแดงฉานหยดลงบนพื้นโลหะ ผสมผสานกับไอเวทมนตร์สีครามที่เริ่มแตกสลาย "ตื่นได้แล้ว... อาร์เธอร์" เธอเรียกชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในวินาทีที่เลือดของเธอสัมผัสกับเกราะของเขา เงื่อนไขที่เซนอสวางไว้ก็เริ่มบิดเบี้ยว รอยแยกมิติเริ่มกรีดร้องและปิดตัวลงด้วยแรงดึงมหาศาล ทว่า ทันใดนั้นเอง มือของอาร์เธอร์ที่ควรจะไร้สติกลับบีบข้อมือของเธอไว้แน่น ความอบอุ่นที่ผิดแปลกไปจากความเย็นเยียบของศพกลับแผ่ซ่านเข้ามาในสัมผัส ลิซ่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นอาร์เธอร์ก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชิดกัน กระซิบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและเต็มไปด้วยความแค้น "เธอทำพลาดไปแล้ว... ลิซ่า การที่เธอก้าวข้ามระบบมาได้ ไม่ได้หมายความว่าเธอได้รับอิสรภาพ" เขาสะบัดดาบในมือขว้างทิ้งไปข้างหลัง ก่อนจะคว้าคอเสื้อของลิซ่าดึงเข้าหาตัว "แต่เธอกำลังเปิด 'ประตูนรก' ที่แท้จริงให้สิ่งมีชีวิตที่ถูกขังไว้ในระบบ... ได้ก้าวออกมาแทนที่เธอแล้ว" เงาดำมืดมิดที่ไม่ใช่ทั้งมนุษย์และระบบเริ่มก่อตัวขึ้นด้านหลังอาร์เธอร์ มันกว้างใหญ่จนบดบังแสงสว่างทั้งหมดในมิติแห่งนี้ไปจนสิ้น และมือที่ดูเหมือนกรงเล็บนับร้อยกำลังเอื้อมผ่านรอยแยกออกมาจากร่างของลิซ่าเอง ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและอดทนรอคอยความจริงอันแสนโหดร้ายนี้ไปพร้อมกับลิซ่านะคะ!