ชัยชนะบนกองซากปรักหักพัง

"เลิกเล่นตลกเสียที เซนอส... เพราะความอดทนของฉัน มันหมดลงพร้อมกับเกจพลังงานใบสุดท้ายในมือแล้วค่ะ" ฉันกล่าวขึ้นท่ามกลางเศษหินที่ยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ แรงสั่นสะเทือนจากพลังมหาศาลของ 'เทพเจ้าผู้ร่วงหล่น' ทำให้พื้นที่รอบกายบิดเบี้ยวจนกลายเป็นหลุมดำขนาดย่อม ร่างของเซนอสในชุดคลุมสีดำสนิทขยับตัวเพียงเล็กน้อย ดวงตาภายใต้ฮู้ดนั่นวาวโรจน์ด้วยความสนุกสนาน ราวกับเขากำลังนั่งดูละครเวทีที่เขารู้ตอนจบดีอยู่แล้ว "ใจร้อนจังเลยนะครับ ลิซ่า... การจะล้มเทพเจ้าด้วยเศษซากการ์ดที่เหลืออยู่ มันต้องใช้ 'ความศรัทธา' มากกว่ากลยุทธ์นะรู้ไหม?" ฉันไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่เลือกที่จะขยับนิ้วเรียวผ่านหน้าต่างระบบที่โฮโลแกรมสั่นไหว การ์ดในมือนับร้อยใบที่เคยสุ่มได้มาด้วยหยาดเหงื่อและเลือด กำลังถูกหลอมรวมกันด้วยกระบวนการ 'สังเคราะห์ขั้นสูงสุด' นี่ไม่ใช่การสุ่มกาชาทั่วไป แต่มันคือการ 'เดิมพันด้วยชะตาชีวิต' ครั้งสุดท้าย เทพเจ้าเบื้องหน้า—สิ่งมีชีวิตที่ถูกเรียกว่าผู้สร้างโลก—คำรามลั่น เสียงของมันไม่ใช่เสียงมนุษย์ แต่เป็นแรงสั่นสะเทือนที่บีบให้ปอดของฉันแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ร่างกายของฉันเต็มไปด้วยบาดแผลจากการต่อสู้ยืดเยื้อมาตลอดทั้งคืน แต่นัยน์ตาของฉันยังคงแน่วแน่ไม่มีสั่นคลอน "ความศรัทธาเหรอคะ?" ฉันแค่นยิ้มที่มุมปาก มือซ้ายกุมไพ่ที่เรืองแสงสีทองอร่ามจนแสบตา "ฉันไม่เคยมีศรัทธาในเทพเจ้าที่สร้างเรามาเพื่อเป็นเบี้ยล่าง... ฉันศรัทธาแค่ 'ความเป็นไปได้' ที่ฉันสร้างขึ้นด้วยมือตัวเองเท่านั้น!" *โครม!* การโจมตีจากเทพเจ้าระลอกใหม่พุ่งตรงมาเหมือนหอกสายฟ้า ฉันไม่ได้หลบ แต่กลับก้าวไปข้างหน้า สวนทางกับความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ฉันกดคำสั่ง 'ใช้งานการ์ดระดับตำนาน: Paradox Echo' ในวินาทีที่ความตายประชิดผิวหนัง โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน ความเป็นจริงซ้อนทับกันเป็นล้านเลเยอร์ ทุกกลยุทธ์ที่ฉันเคยพลาดไปในอดีตถูกดึงกลับมาเป็นพลังงานมหาศาล นี่คือแผนสุดท้ายที่ฉันคำนวณไว้ตั้งแต่เริ่มสุ่มการ์ดใบแรกในวันนี้ "จงแตกสลายไปซะ... ในนามของมนุษย์ที่เจ้าเคยลืมเลือน!" แสงสีขาวเจิดจ้าพุ่งทะลุร่างมหึมาของเทพเจ้า รอยแยกมิติที่เคยเป็นฝันร้ายในวัยเด็กของฉันถูกใช้เป็นอาวุธฉีกกระชากร่างกายของมันจากภายใน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงแผ่นดินถล่มจะดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของเทพเจ้าที่เคยสง่างามค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีเงินโปรยปรายลงมาบนกองซากปรักหักพังของมหานคร ฉันทรุดเข่าลงกับพื้น หอบหายใจอย่างหนักหน่วง มองดูซากปรักหักพังที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นฐานที่มั่นของมนุษยชาติ ชัยชนะครั้งนี้แลกมาด้วยทุกอย่าง... แต่ฉันก็ยังยืนหยัดอยู่ได้ "จบแล้วเหรอคะ?" เซนอสเดินเข้ามาใกล้ เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฉัน กลิ่นอายของเขาเริ่มเปลี่ยนไป มันไม่ขี้เล่นเหมือนก่อนหน้านี้ แต่มันเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "เจ้าล้มเทพเจ้าได้สำเร็จ ลิซ่า... แต่เธอคงลืมไปว่า เมื่อไม่มีเทพเจ้า ระบบที่หล่อเลี้ยงโลกใบนี้ก็จะล่มสลายตามไปด้วย" ฉันเงยหน้ามองเขา แววตาคมกริบ "ฉันรู้ค่ะ... นั่นคือเหตุผลที่ฉันไม่ได้แค่ล้มเขา แต่ฉัน 'คัดลอก' โค้ดของระบบมาไว้ที่มือตัวเองแล้ว" ฉันแบมือออก ปรากฏลูกแก้วสีครามหมุนวนอยู่บนฝ่ามือ เซนอสชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะที่ฟังดูเศร้าสร้อยและยินดีในเวลาเดียวกัน "เยี่ยมมาก... ยอดเยี่ยมจริงๆ สมกับที่เป็นผู้ถูกเลือก" เขาถอดฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ—มันคือใบหน้าของพ่อของฉันที่หายไปในรอยแยกมิติเมื่อสิบปีก่อน "แต่บอกฉันทีลิซ่า... เมื่อเธอได้อำนาจในการกำหนดชะตาชีวิตใหม่ เธอจะเลือก 'ลบ' คนที่ทรยศเธอในอดีต หรือจะ 'เรียก' พวกเขากลับมาในฐานะสิ่งที่เธอควบคุมได้?" มือของฉันสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้านั้น ความสับสนตีรวนอยู่ในอก ในขณะที่ระบบกาชาในหัวของฉันเริ่มส่งสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุด: *[คำเตือน: โฮสต์พบกับข้อผิดพลาดของความจริง โปรดตัดสินใจเลือกการ์ดใบสุดท้ายเพื่อปิดฉากหรือเริ่มต้นใหม่]* นี่ไม่ใช่แค่ชัยชนะ แต่มันคือกับดักที่เขาวางไว้ตั้งแต่วันแรกที่ฉันเริ่มจับการ์ดใบแรก... แล้วสิ่งที่อยู่ข้างหลังเซนอสกลับเริ่มปรากฏร่างของ 'ลิซ่าอีกคน' ที่เดินออกมาจากรอยแยกมิติด้วยสายตาที่เย็นชาไม่แพ้กัน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอดทนรอคอยบทสรุปอันแสนซับซ้อนนี้ไปพร้อมกับลิซ่านะคะ!