การสละระบบทิ้ง

"ถ้าคุณกดปุ่มนั้น 'ระบบ' จะหายไปตลอดกาล และพลังทั้งหมดที่คุณสั่งสมมา... จะกลายเป็นเพียงเศษซากของความทรงจำที่คุณไม่มีวันเรียกคืนได้อีก" เสียงทุ้มต่ำของเซนอสดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับ ณ ใจกลางมหานครแห่งรอยแยก เขายืนอยู่บนแท่นศิลาที่ลอยคว้างกลางอากาศ ดวงตาภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทจับจ้องมาที่ลิซ่าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ราวกับจะหยั่งเชิงว่าหญิงสาวตรงหน้าจะกล้าพอที่จะทิ้ง 'อำนาจ' ที่เปรียบเสมือนลมหายใจของเธอไปหรือไม่ ลิซ่าไม่ได้ตอบทันที เธอเพียงแต่ก้มลงมองการ์ดสีทองคำในมือ การ์ดใบสุดท้ายที่เธอถือครอง—การ์ดแห่งการสละสิทธิ์ ปลายนิ้วเรียวสวยของเธอกรีดผ่านพื้นผิวการ์ดเบาๆ สัมผัสถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้าสู่กระดูกสันหลัง เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดที่ยากจะสั่นคลอน "อำนาจที่ได้มาจากการบิดเบือนชะตากรรมคนอื่นน่ะหรือคะ เซนอส? สำหรับฉัน มันก็ไม่ต่างอะไรกับยาพิษที่เคลือบน้ำตาลหรอกค่ะ" เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีน้ำเงินเข้มของลิซ่าทอประกายคมกริบ "คุณบอกว่าระบบคือผู้สร้าง แต่ฉันกลับเห็นเพียงสิ่งที่กัดกินความเป็นมนุษย์ไปทีละน้อย วันนี้ฉันจะปิดเกมนี้เอง ไม่ใช่ในฐานะฮันเตอร์ แต่ในฐานะคนคนหนึ่งที่ต้องการทวงคืนความยุติธรรมให้แก่โลกใบนี้" เซนอสขยับรอยยิ้มที่มุมปาก "งั้นก็ลองดูสิลิซ่า... ถ้าคุณทำลายแหล่งพลังงานที่จุดเริ่มต้นของระบบได้จริง แต่จงจำไว้ว่า เมื่อโลกไร้ซึ่งตรรกะแห่งกาชา ความโกลาหลที่แท้จริงจะถาโถมเข้ามาแทนที่ คุณพร้อมจะรับผิดชอบต่อความตายที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ไหม?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนใบมีดที่กรีดลงบนแผลเดิมในใจลิซ่า ภาพของครอบครัวที่สลายหายไปต่อหน้าต่อตาในวันวานย้อนกลับมา ราวกับฝันร้ายที่คอยหลอกหลอน แต่ครั้งนี้เธอไม่มีเวลาจะอ่อนแอ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมพลังเวทมนตร์เฮือกสุดท้ายไว้ที่ปลายนิ้ว ก่อนจะกดลงบนรอยแยกของมิติที่สั่นไหวอยู่ตรงหน้าด้วยความเร็วเหนือแสง *เปรี้ยง!* มวลพลังงานมหาศาลปะทะกันจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกสีม่วงเข้ม แผ่นดินใต้เท้าของเธอสั่นสะเทือนรุนแรงเหมือนโลกกำลังจะแตกสลาย เสียงกรีดร้องของระบบที่แปรปรวนดังระงมไปทั่วอากาศเหมือนเสียงสัตว์ร้ายที่กำลังถูกเชือด เธอไม่ต้องใช้การ์ดเพิ่ม เธอใช้เพียง 'เจตจำนง' ของตัวเองในการบีบอัดมวลพลังงานเหล่านั้นให้ย้อนกลับไปทำลายต้นกำเนิดของมันเอง "ยอมสละทุกอย่าง... แม้กระทั่งตัวตนที่เคยเป็นงั้นสินะ" เซนอสพึมพำ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป แฝงด้วยความเคารพอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ลิซ่ารู้สึกได้ว่าพลังในกายกำลังไหลออกไปราวกับสายน้ำที่แตกรั่ว แสงสว่างจากพลังกาชาที่เคยเป็นเกราะคุ้มกันเธอค่อยๆ จางหายไป ทว่าสิ่งที่เธอสัมผัสได้กลับไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่มันคือความโล่งสบายที่เธอนึกไม่ถึง แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีก่อนที่แสงสีขาวจะกลืนกินทุกอย่าง เซนอสกลับก้าวเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว เขาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น ดวงตาภายใต้ฮู้ดเปิดเผยให้เห็นนัยน์ตาสีทองที่แท้จริงของเขา ความลึกลับที่ปิดบังมาตลอดถูกทำลายลงพร้อมกับระบบ "คุณทำพลาดไปหนึ่งอย่าง ลิซ่า..." เสียงของเขากระซิบข้างหูเธอขณะที่โลกกำลังพังทลาย "ระบบไม่ได้มีแค่แหล่งเดียว และการที่คุณทำลายมันทิ้ง... คือการเปิดประตูบานใหม่ที่พวกเราต่างก็ไม่เคยเตรียมใจจะรับมือ" วินาทีนั้นเอง ที่พื้นเบื้องล่างของลิซ่าเปลี่ยนจากหินแข็งเป็นความว่างเปล่าก้นบึ้งที่มองไม่เห็นจุดจบ ลิซ่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคน—หรือบางสิ่ง—เดินออกมาจากรอยแยกมิติที่เพิ่งถูกสร้างขึ้นใหม่ ร่างนั้นสวมชุดสีขาวโพลนเหมือนเธอ แต่ทว่ากลับมีใบหน้าที่เหมือนกับ 'ตัวเธอเอง' ทุกประการ! เงาร่างนั้นแย้มยิ้มอย่างเย็นชาพร้อมกับถือการ์ดสีดำสนิทไว้ในมือ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่คุ้นหูที่สุด "ขอบใจนะที่เปิดทางให้... ต่อไปนี้คือตาของฉันที่จะตัดสินชะตาโลกใบนี้" ลิซ่ารู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง นี่ไม่ใช่การจบเกม แต่นี่คือการเริ่มระลอกใหม่ของหายนะที่รุนแรงกว่าเดิม ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอดทนรอคอยบทสรุปอันแสนซับซ้อนนี้ไปพร้อมกับลิซ่านะคะ!