โลกใหม่ที่ไม่มีกาชา

"ถ้าแกคิดจะให้ฉันกดปุ่ม 'รีเซ็ต' เพื่อแลกกับความสงบสุขจอมปลอมอีกล่ะก็... ฉันแนะนำให้แกเก็บเหรียญทองเน่าๆ นั่นกลับลงหลุมไปซะ เซนอส" ลิซ่าโยนการ์ดระดับ SSR ที่เคยเป็นดั่งหัวใจและลมหายใจของเธอลงบนพื้นหินเย็นเฉียบ เสียงโลหะกระทบพื้นดังกังวานก้องไปทั่วโถงแห่งความว่างเปล่า ภายใต้แสงสลัวจากห้วงมิติที่กำลังแตกร้าวราวกับกระจกที่ไร้การซ่อมแซม เธอไม่ได้สั่นกลัว แม้ความหนาวเหน็บจะแทรกซึมเข้าสู่ไขกระดูก แต่นัยน์ตาสีเข้มของเธอกลับฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เซนอสที่ยืนกอดอกอยู่ในเงามืดหลุดหัวเราะหึออกมา มันเป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงแก้วแตกละเอียด "โลกที่ไม่มีกาชา... เจ้าคิดว่ามนุษย์ที่พึ่งพาปาฏิหาริย์จากระบบมาตลอดชีวิตจะรอดไปได้นานแค่ไหนกัน ลิซ่า? เจ้ากำลังพรากทางลัดไปสู่ความสำเร็จจากพวกเขานะ" "ปาฏิหาริย์? ไม่หรอก" ลิซ่าก้าวเท้าไปข้างหน้า ส้นรองเท้าบูทกระทบพื้นจังหวะหนักแน่น "มันคือยาพิษที่เคลือบน้ำตาลต่างหาก แกทำให้พวกเขากลายเป็นคนอ่อนแอที่เอาแต่เงยหน้ามองฟ้า รอให้การ์ดในมือเปลี่ยนโชคชะตา แต่คนเราน่ะ... ถ้าไม่ล้มเอง แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าต้องลุกขึ้นด้วยขาของตัวเองแบบไหน" เธอยกมือขึ้นแตะแผงควบคุมโฮโลแกรมที่เหลืออยู่เพียงริบหรี่ ก่อนจะกดคำสั่ง 'ยกเลิกพันธสัญญา' ด้วยปลายนิ้วที่มั่นคง เซนอสถอนหายใจยาว แววตายียวนนั้นวูบไหวราวกับเปลวเทียนต้องลม "เจ้ารู้ไหมว่าอะไรจะเกิดขึ้นเมื่อระบบหายไป? พลังเวทมนตร์ในร่างของเจ้าจะดับวูบ ความสามารถที่เคยเหนือมนุษย์จะเลือนหายไป เจ้าจะกลายเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ต้องเผชิญหน้ากับรอยแยกมิติด้วย... ดาบเหล็กกล้าธรรมดาๆ และหยาดเหงื่อของตัวเอง" "นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ" ลิซ่าแค่นยิ้ม "อย่างน้อยฉันก็จะได้ตายในฐานะมนุษย์ ไม่ใช่เบี้ยล่างบนกระดานพนันของแก" ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็ถล่มลงมายังหอคอยแห่งกาลเวลา ระบบที่เคยผูกมัดโลกทั้งใบกำลังจะล่มสลาย ลิซ่าสัมผัสได้ถึงกระแสพลังที่ไหลออกไปจากร่างของเธอ ความรู้สึกที่เคยเป็น 'ผู้กล้า' ที่มีพลังอนันต์กำลังถูกแทนที่ด้วยความล้าของกล้ามเนื้อและความรู้สึกของมนุษย์ปุถุชนที่แท้จริง ข้างนอกนั่น... โลกที่เคยพึ่งพากาชาดูเหมือนจะโกลาหล พ่อค้าอาวุธที่เคยขายการ์ดสุ่มสกิลกำลังยืนงงงวยกลางตลาดที่ไร้ค่าตอบแทน กองทัพที่เคยอาศัยพลังบัฟระดับตำนานเริ่มตระหนกเมื่อเห็นแสงสว่างจางหายไปจากร่างกาย แต่ในความสับสนนั้น ลิซ่ากลับเห็นสิ่งหนึ่ง... เธอเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งวางดาบราคาแพงที่พังลงจากการ์ดที่ไร้พลังทิ้ง แล้วหยิบไม้พลองไม้เก่าๆ ขึ้นมาตั้งท่าสู้ด้วยสัญชาตญาณ นั่นแหละ... ก้าวแรกของความเป็นจริง "เจ้ากำลังทำลายอนาคตที่ข้าถักทอมานับพันปี" เซนอสขยับร่างออกจากเงามืด เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้ากว่าที่เธอเคยเห็น "ข้าไม่ใช่ผู้สร้างระบบ ลิซ่า... ข้าเป็นเพียง 'ผู้คุมคุก' ที่เฝ้ามองนักโทษที่เรียกตัวเองว่ามนุษย์พยายามหนีออกจากพันธนาการของโชคชะตา" ลิซ่าชะงัก สายตาจับจ้องไปที่ดวงตาของอีกฝ่าย "ผู้คุมคุก? หมายความว่ายังไง" "ระบบนี้ไม่ใช่รางวัล แต่มันคือโซ่ตรวนที่กดให้เจ้าติดอยู่กับลูปของการทำลายล้าง เพื่อไม่ให้พวกเจ้าวิวัฒนาการไปไกลกว่าขอบเขตที่ 'เบื้องบน' กำหนดไว้" เซนอสก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นอายความเย็นเยียบพุ่งเข้าปะทะ "เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังเลือกอิสรภาพ แต่สิ่งที่เจ้ากำลังทำอยู่ คือการเปิดประตูให้สิ่งที่น่ากลัวกว่ากาชาเดินเข้ามาในโลกนี้" ลิซ่าเม้มปากแน่น เธอรู้สึกถึงแรงบีบคั้นในหน้าอก ไม่ใช่เพราะพลังที่หายไป แต่เพราะสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่เธอสั่งสมมาตลอดกำลังกรีดร้องเตือนถึงอันตรายที่กำลังจะอุบัติขึ้น "แล้วแกจะทำยังไงต่อไป เซนอส?" ลิซ่าถาม น้ำเสียงของเธอแม้จะดูอ่อนแรงแต่ยังคงความเข้มแข็ง "จะหยุดฉัน หรือจะยืนดูฉันทำลายโซ่ตรวนที่แกเฝ้ามานานจนพังพินาศ?" เซนอสไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ยื่นมือที่สวมถุงมือสีดำออกไปเบื้องหน้า ท่ามกลางซากปรักหักพังของมิติที่กำลังแตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เสียงคำรามจากห้วงมิติฝั่งตรงข้ามดังสนั่นหวั่นไหวราวกับมีบางสิ่งที่ใหญ่โตมหาศาลกำลังจะก้าวข้ามผ่านช่องว่างที่เธอกำลังเปิดออก ไม่ใช่การ์ดใบใหม่... แต่เป็นกองทัพที่ไม่ได้ถูกเรียกด้วยดวงชะตา เงาขนาดมหึมาทาบทับลงบนร่างของลิซ่า เธอแหงนหน้ามองขึ้นไป และพบว่าสิ่งที่รออยู่นอกระบบไม่ได้มีแค่ความว่างเปล่า แต่มันคือ... กองทัพมนุษย์ที่ดูคุ้นตา แต่กลับมีนัยน์ตาสีแดงฉานดั่งเลือดที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกชีวิตตรงหน้า! "ดูเหมือนว่า... พวกที่อยู่หลังม่านไม่อยากให้เจ้าเลิกเล่นเกมนี้หรอกนะ ลิซ่า" เซนอสพึมพำพร้อมกับหยิบการ์ดสีดำสนิทใบหนึ่งออกมา "และดูเหมือนว่า... ตัวหมากตัวสุดท้ายที่พวกเขาเตรียมน่ะ ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือคนที่เจ้าเคยช่วยชีวิตไว้ในรอยแยกมิติครั้งแรก... พี่ชายของเจ้าที่น่าจะตายไปแล้ว" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสุ่มชะตาชีวิตมากับลิซ่าจนถึงวินาทีนี้ค่ะ