กลยุทธ์กู้คืนวิกฤต

"ถ้าคุณคิดว่าการทุ่มหมดหน้าตักคือการตัดสินใจที่โง่เขลา งั้นผมก็คงต้องบอกว่า... คุณกำลังก้าวเข้าสู่ความตายที่งดงามที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะจินตนาการได้เลยล่ะ ลิซ่า" น้ำเสียงยียวนของเซนอสแทรกผ่านความเงียบงันในห้วงมิติที่กำลังแตกร้าว ลิซ่าไม่ได้หันไปมองชายในชุดคลุมดำผู้นั้น ดวงตาคู่คมของเธอจับจ้องเพียงจุดศูนย์กลางของ 'รอยแยกมิติ' ที่กำลังขยายตัวราวกับแผลฉกรรจ์บนท้องฟ้า มันคายอสุรกายระดับภัยพิบัติออกมาเป็นระลอก ความกดอากาศที่บีบคั้นจนหูอื้ออึงไม่ได้ทำให้มือที่ถือสำรับการ์ดสั่นไหวแม้แต่น้อย "ความตายที่งดงามเหรอคะ?" ลิซ่าเอ่ยเสียงเรียบ พลางสไลด์การ์ดในมือด้วยท่วงท่าที่สง่างาม "สำหรับฉัน... การพนันไม่ใช่เรื่องของโชค แต่เป็นเรื่องของการคำนวณราคาที่ต้องจ่าย และฉันก็จ่ายไปมากพอที่จะไม่ยอมให้ใครมาพรากทุกอย่างไปอีกเป็นครั้งที่สอง" ลิซ่าสะบัดมือขวา การ์ดสีทองอร่ามพุ่งทะยานออกไปกลางอากาศ มันไม่ได้มีไว้เพื่อโจมตี แต่มีไว้เพื่อ 'ปักหมุด' พื้นที่ว่างเปล่า *ซ่า... เปรี้ยง!* มวลอากาศรอบรอยแยกบิดเบี้ยวทันที ลิซ่าดึงการ์ดระดับหายากที่เธอสะสมมาตลอดทั้งเรื่องออกมาทีละใบ ทั้งการ์ด 'กำแพงสุญญากาศ', 'พันธนาการดารา', และ 'จุดกำเนิดห้วงลึก' เธอวางแผนผังการ์ดในใจราวกับเดินหมากรุกกระดานสุดท้าย กองทัพอสูรที่ทะลักออกมาเริ่มชะงักงันเมื่อเขตแดนที่เธอสร้างขึ้นเริ่มบีบอัดตัวเข้าหากันราวกับปากคีมที่ทรงพลัง "เธอใช้การ์ดสะสมทั้งหมดเพื่อสร้างกรงขังมิติ... ลิซ่า เธอรู้ใช่ไหมว่าถ้ามันล้มเหลว มิติรอบตัวเธอจะถล่มลงมาทับร่างเธอเป็นชิ้นๆ?" เซนอสเลิกคิ้วมองอย่างสนอกสนใจ เขาก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นไอความเย็นเยียบจากตัวเขา "แลกชีวิตกับชัยชนะที่อาจไม่มีใครจดจำ... คุ้มหรือคะ?" ลิซ่าหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ใครบอกว่าฉันต้องการให้โลกจดจำ? สิ่งที่ฉันต้องการคือการลบปมด้อยในใจที่ชื่อว่า 'ความพ่ายแพ้' ต่างหาก" เธอกางนิ้วออก การ์ดใบสุดท้ายในมือส่องแสงเจิดจ้า มันคือการ์ด 'การเสียสละของจักรพรรดินี' ซึ่งเป็นไพ่ตายที่เธอเก็บงำไว้ตั้งแต่วันแรกที่ได้รับระบบนี้มา ทันทีที่เธอดีดนิ้ว กลไกกับดักมิติที่วางไว้ก็ทำงานอย่างสมบูรณ์ พื้นที่รอบรอยแยกมิติถูกพับทบเข้าหากัน กาลเวลาในโซนนั้นหยุดนิ่ง อสูรนับพันตัวถูกอัดแน่นลงในมิติย่อยที่เธอเป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงคำรามของมิติจะกึกก้องจนแผ่นดินไหวสะเทือน ลิซ่ารู้สึกถึงแรงกระชากมหาศาลที่พยายามดึงวิญญาณเธอออกไป แต่เธอกัดฟันแน่น กวาดสายตามองการ์ดที่กำลังแตกสลายกลายเป็นละอองแสง "ระบบ... ทำงานเต็มประสิทธิภาพ" เธอสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด แสงสีขาวสว่างวาบไปทั่วบริเวณ กลืนกินทั้งร่างของอสูรและแรงสั่นสะเทือนให้เลือนหายไปเหมือนไม่เคยมีอยู่จริง ลิซ่าทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม ความเหนื่อยล้าจากการควบคุมพลังงานมหาศาลถาโถมเข้าใส่จนร่างแทบแหลกสลาย แต่เธอก็ยังคงเชิดหน้าขึ้นมองเซนอสที่ปรบมือช้าๆ อยู่เบื้องหลัง "ยอดเยี่ยม... ช่างเป็นการจัดการที่ไร้ที่ติจริงๆ" เซนอสเดินเข้ามาใกล้ คุกเข่าลงตรงหน้าเธอ ใบหน้าภายใต้ฮู้ดดำเลื่อนเข้ามาจนเกือบชิด "แต่ลิซ่า... เธอคิดจริงๆ หรือว่าการปิดรอยแยกนี้คือจุดจบ? เธออาจจะชนะเกมของวันนี้ แต่เธอก็เพิ่งจะทำลาย 'ตราประทับ' ที่กักขังความจริงบางอย่างไว้" เซนอสหยิบการ์ดใบหนึ่งที่ร่วงหล่นบนพื้นขึ้นมา มันเป็นสีดำสนิทที่ไม่มีชื่อเรียก ลิซ่าขมวดคิ้วด้วยความสงสัยทว่าในใจเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรงเมื่อเห็นสัญลักษณ์ที่คุ้นตาบนหลังการ์ดนั้น "การ์ดใบนี้... ฉันไม่เคยเห็นมันในระบบมาก่อน" เธอพึมพำ มือที่สั่นเทาพยายามจะคว้ามันกลับมา แต่เซนอสกลับหัวเราะเบาๆ ก่อนจะสลายร่างกลายเป็นหมอกควันดำ ทิ้งไว้เพียงคำพูดที่ดังก้องอยู่ในมิติที่ว่างเปล่า "นั่นไม่ใช่การ์ดจากระบบของเธอหรอก... แต่มันคือบัตรเชิญเข้าสู่ 'ห้องทดลอง' ที่พ่อและแม่ของเธอจากมาต่างหากล่ะ" ขณะที่เงาของเซนอสเลือนหายไป พื้นดินใต้เท้าของลิซ่าก็เกิดรอยร้าวที่ฉายแสงสีแดงฉานขึ้นมาจากชั้นใต้ดิน ลึกเกินกว่าที่การ์ดทุกใบของเธอจะรับมือได้ ประตูเหล็กบานยักษ์ที่ถูกฝังอยู่ใต้ฐานทัพผู้กล้าเริ่มขยับเปิดออกพร้อมเสียงเครื่องจักรที่ทำงานอีกครั้ง ลิซ่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของคนที่เธอจำได้แม่นยำที่สุดเดินก้าวออกมาจากหลังประตูบานนั้น... คนที่ควรจะเสียชีวิตไปนานแล้วในเหตุการณ์รอยแยกมิติครั้งแรก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับการวางกลยุทธ์ของลิซ่านะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!