โลกที่แตกสลาย

“เธอไม่ใช่พี่สาวของฉัน” ฉันเค้นเสียงลอดไรฟัน ในขณะที่มือขวาเผลอกำด้ามการ์ด ‘อัญเชิญระดับตำนาน’ จนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด ความเงียบงันที่แผ่กระจายออกมาจากร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์นั้นช่างน่าสะพรึงกลัว มันไม่ใช่ความเงียบของห้องสมุด แต่มันคือความเงียบของ ‘สุญญากาศ’ ที่พร้อมจะสูบกลืนทุกสรรพสิ่งให้หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ “ลิซ่า... ชื่อที่เรียกด้วยความรักเสมอมา” หญิงสาวคนนั้นเอ่ย น้ำเสียงของเธอเหมือนแก้วใสที่กระทบกัน กังวานแต่ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก “การตามหาฉันตลอดสิบปีสิ้นเปลืองไปเท่าไหร่กัน? ความพยายามที่ไร้ผลมันน่าขบขันเพียงใดในสายตาของพระเจ้า” เบื้องหลังของเธอ ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีครามเริ่มแตกร้าวเหมือนกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนเหล็ก มิติบิดเบี้ยวจนมองเห็นเศษเสี้ยวของจักรวาลสีดำมืดที่อยู่ลึกออกไป กฎฟิสิกส์ถูกเขียนทับใหม่ด้วยพลังงานระดับสูง—เศษหินลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ ราวกับว่าแรงโน้มถ่วงไม่เคยมีอยู่จริง สถานที่ที่เรายืนอยู่นี้ไม่ใช่ใจกลางของดันเจี้ยนอีกต่อไป แต่มันคือ ‘รอยรั่ว’ ที่แท้จริงของระบบโลกที่พระเจ้าเป็นผู้กำหนด ฉันก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ส้นรองเท้าบูทกระทบพื้นหินที่กำลังเปลี่ยนสภาพกลายเป็นผลึกสีฟ้าใส “พระเจ้า? อย่ามาพูดเรื่องตลกในเวลาแบบนี้” “นี่ไม่ใช่เรื่องตลกหรอกค่ะ” เงาของเซนอสโผล่ออกมาจากเงามืดด้านข้าง เขายังคงรักษารอยยิ้มยียวนไว้ได้ แม้ในสถานการณ์ที่โลกกำลังพังทลาย “ลิซ่า เธอคิดว่า ‘ระบบกาชา’ ที่เธอใช้สุ่มพลังเพื่อทำลายล้างมอนสเตอร์นั้นมันมาจากไหน? ทรัพยากรที่เธอใช้... ดวงวิญญาณที่เธอแลก... เธอเคยตั้งคำถามไหมว่าผู้ที่ถูกเลือกให้เป็น ‘ฮันเตอร์’ จริงๆ แล้วทำหน้าที่อะไร?” ฉันตวัดสายตามองเซนอสด้วยความเย็นชา “หยุดพร่ำเพ้อเรื่องไร้สาระเสียที ถ้าจะมาเพื่อขัดขวาง ก็กระโดดเข้ามาสิ” “ลิซ่า...” เสียงของหญิงสาวชุดขาวแทรกขึ้นมา เธอขยับปลายนิ้วเพียงแผ่วเบา สภาพแวดล้อมโดยรอบพลันเปลี่ยนแปลงไปในชั่วพริบตา พื้นที่ที่เคยเป็นซากปรักหักพังกลับกลายเป็นทุ่งดอกไม้สีขาวสะอาดตา แต่ทุกดอกกลับทำจากเหล็กกล้าที่แหลมคม “เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อเอาชนะฉัน แต่เธอมาที่นี่เพื่อเป็น ‘วัสดุ’ ในการซ่อมแซมบัลลังก์ที่กำลังแตกร้าวต่างหาก” หัวใจของฉันเต้นรัวด้วยจังหวะที่ผิดปกติ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะ ‘ระบบหน้าต่าง’ ในดวงตาของฉันกำลังแจ้งเตือนด้วยสีแดงฉาน [คำเตือน: ตรวจพบระดับความเป็นจริง (Reality Level) ลดลงต่ำกว่า 0.01% - สกิลการ์ดทั้งหมดถูกล็อค - ระบบกำลังถูกเขียนทับโดยผู้ดูแลระดับสูงสุด] ฉันมองดูการ์ดในมือที่ค่อยๆ สลายกลายเป็นผงละอองแสงสีทอง นี่คือครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่า ‘กลยุทธ์’ ที่ฉันสั่งสมมานับสิบปีเป็นเพียงเรื่องตลกของเด็กน้อยที่เล่นขายของ พระเจ้าที่ฉันตามหา... ผู้หญิงที่ฉันพยายามจะช่วยในรอยแยกมิติเมื่อสิบปีก่อน กลับกลายเป็นตัวตนที่อยู่เหนือกว่าระบบที่ฉันเคยภาคภูมิใจ “เธอถูกสร้างมาเพื่อจุดจบนี้ ลิซ่า” เธอก้าวเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างเราลดน้อยลงจนฉันสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกจากกายของเธอ “การมีอยู่ของเธอ... คือโศกนาฏกรรมที่ถูกออกแบบไว้ตั้งแต่วันที่ครอบครัวของเธอหายไปในรอยแยกมิตินั่นแล้ว” ฉันกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ความเจ็บปวดกระตุ้นให้สติของฉันแจ่มชัดขึ้น ฉันไม่ใช่นางเอกในนิยายที่รอคอยการช่วยเหลือ แต่ฉันคือ ‘ฮันเตอร์’ ที่ผ่านนรกมานับครั้งไม่ถ้วน “ถ้าฉันเป็นแค่เศษวัสดุ...” ฉันเค้นยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่มือซ้ายแอบคว้าเข็มกลัดที่ระลึกจากครอบครัวออกมา—ไอเทมที่ระบบไม่เคยอ่านค่าได้ “ฉันก็จะทำให้บัลลังก์ของเธอมันถล่มลงมาด้วยมือของฉันเอง” ทันใดนั้น แสงสีดำสนิทก็ระเบิดออกมาจากเข็มกลัด มันไม่ได้มาจากระบบกาชา แต่มันมาจากความแค้นที่สั่งสมมาตลอดสิบปีที่ไม่มีระบบใดบันทึกไว้ได้ บรรยากาศโดยรอบเริ่มสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม รอยแยกบนท้องฟ้าขยายกว้างจนเห็นใบหน้าที่แท้จริงของ ‘ผู้ควบคุมระบบ’ ที่กำลังจ้องมองลงมาผ่านมิตินั้น หญิงสาวชุดขาวชะงัก สายตาที่เคยว่างเปล่ากลับฉายแววแตกตื่นเป็นครั้งแรก “นั่นมัน... พลังนั่นมันไม่ควรมีอยู่...” ก่อนที่ฉันจะได้พุ่งตัวออกไป ร่างของเซนอสก็ขยับเข้ามาขวางหน้าฉันเสียก่อน แต่แทนที่จะโจมตี เขากลับวางมือลงบนไหล่ของฉันแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “อย่าทำแบบนั้นลิซ่า ถ้าเธอใช้พลังของ ‘หัวใจที่แตกสลาย’ นั่น... เธอจะสูญเสียตัวตนไปตลอดกาล แต่ถ้านี่คือทางเลือกของเธอ... ก็จงดูสิ่งที่อยู่หลังเงาของเธอเถอะ” ฉันหันกลับไปมองตามนิ้วของเซนอส แล้วหัวใจของฉันก็เหมือนหยุดเต้น ที่นั่น... กลางรอยแยกของมิติที่กำลังจะปิดตัวลง ร่างหนึ่งกำลังก้าวออกมาจากเงามืด ร่างที่สวมใส่ชุดเกราะแบบเดียวกับฉัน... แต่กลับถือการ์ดที่เป็นสีดำสนิทซึ่งฉันไม่เคยเห็นมาก่อนใน ‘ทำเนียบกาชา’ ทั้งหมด บุคคลนั้นก้าวข้ามผ่านเศษซากมิติมาหาฉัน ก่อนจะค่อยๆ ถอดหน้ากากออกเผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ ใบหน้าที่เหมือนกับกระจกเงาที่สะท้อนภาพของฉันในอีกสิบปีข้างหน้า... หรืออาจจะเป็นสิ่งที่ฉันเคยเป็นใน ‘ชาติก่อน’ ที่ระบบลบความทรงจำไป! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดและไขความลับไปพร้อมกับลิซ่านะคะ ไว้เจอกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า