วิกฤตแต้มหมด

"ถ้าเธอคิดจะสุ่มต่อด้วยแต้มที่เหลืออยู่ เธอตายแน่ ลิซ่า" น้ำเสียงยียวนของเซนอสยังคงดังก้องอยู่ในมิติว่างเปล่า แต่อินเทอร์เฟซสีฟ้าเบื้องหน้าของฉันกลับมืดสนิท ข้อความสีแดงฉานแจ้งเตือนซ้ำๆ ว่า [ระบบขัดข้อง: แหล่งพลังงานถูกตัดขาด] ทุกอย่างเงียบงัน... ไม่มีเสียงจังหวะการหมุนของวงล้อกาชา ไม่มีแสงสว่างจากโฮโลแกรมที่เคยเป็นดั่งลมหายใจและอาวุธเพียงหนึ่งเดียวของฉันในฐานะฮันเตอร์ ฉันยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของหอคอยมิติ ชั้นที่ 42 กลิ่นกำมะถันและไอควันจากการต่อสู้ยังอบอวลอยู่รอบตัว เลือดที่ไหลซึมจากบาดแผลที่หัวไหล่เริ่มทำให้เสื้อเชิ้ตสีขาวของฉันเหนียวเหนอะหนะ ฉันไม่ได้ตื่นตระหนก ความเย็นชาที่ฝึกฝนมาเนิ่นนานทำหน้าที่เป็นเกราะป้องกันชั้นดี แม้ว่าตอนนี้ความตายจะยืนจ้องหน้าฉันอยู่ห่างออกไปเพียงแค่เงื้อมมือของมอนสเตอร์ระดับสูงที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ "ระบบไม่ได้ขัดข้องหรอกใช่ไหม เซนอส?" ฉันเอ่ยถามลอยๆ ในความมืด มือขวากระชับดาบสั้นที่สุ่มได้มาเมื่อหลายสิบตอนก่อนไว้แน่น "ฉลาดสมกับเป็นคนที่ฉันเลือกจริงๆ" เสียงของเขากระซิบข้างหู ราวกับเขาอยู่ตรงนั้นจริงๆ "โลกใบนี้หรือความจริงที่เธอโหยหา ลิซ่า... กฎของโลกไม่มีคำว่าของฟรี ทุกอย่างต้องแลกด้วยการตัดสินใจที่เธอต้องรับผิดชอบเอง ถ้าอยากรู้ว่าพ่อแม่ของเธอหายไปไหนภายใต้รอยแยกมิติครั้งนั้น ก็จงพิสูจน์ให้เห็นสิว่า ต่อให้ไร้ซึ่งระบบที่คอยช่วยเหลือ เธอจะรอดจากหายนะครั้งนี้ได้ด้วยตัวคนเดียวหรือไม่" มอนสเตอร์ร่างยักษ์ที่มีผิวหนังดุจหินลาวาคำรามก้อง มันพุ่งทะลุผนังหินเข้ามาด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ ฉันไม่ได้หวังพึ่งการ์ดพลังกายภาพหรือเกราะป้องกันเวทมนตร์อีกต่อไป ฉันหลับตาลงเสี้ยววินาที ฟังเสียงทิศทางของเศษหินที่ร่วงหล่น กะจังหวะการหายใจของสัตว์ร้าย และพุ่งตัวออกไปทางซ้ายสุดแรง *ฉึบ!* คมดาบกรีดผ่านผิวหนังที่แข็งดุจหินของมันได้เพียงเล็กน้อย แต่แรงปะทะจากการเคลื่อนที่ของมันทำให้มันเสียหลักไปกระแทกกับเสาหินจนเกิดเสียงดังสนั่น ฉันไม่มีระบบบอกระดับความยาก ไม่มีแถบเลือดศัตรูให้เช็ก ทุกอย่างตอนนี้ขึ้นอยู่กับสัญชาตญาณล้วนๆ "อย่ามาดูถูกกันนะ" ฉันพึมพำกับตัวเอง พลางตวัดสายตามองไปรอบๆ สภาพแวดล้อมที่เคยเป็นฉากหลังในเกม ตอนนี้มันกลายเป็นคุกที่กักขังชีวิตของฉันจริงๆ รอยแยกมิติข้างหลังเริ่มสั่นไหว มันกำลังจะปิดตัวลง หากฉันไม่ออกจากหอคอยนี้ภายในสิบห้านาที ฉันจะถูกขังอยู่ในมิติว่างเปล่านิรันดร์ การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ฉันใช้กลยุทธ์ที่อ่านจากตำราโบราณ ผสมผสานกับการสังเกตจังหวะการโจมตีของมันที่ซ้ำเดิมในทุกๆ สี่จังหวะ เหงื่อกาฬไหลหยดลงบนพื้นหิน แต่มือของฉันยังคงมั่นคง ทุกย่างก้าวคือการคำนวณ ทุกดาบคือการเดิมพันด้วยชีวิต แต่แล้ว... ความผิดปกติก็เกิดขึ้น เมื่อฉันแทงดาบเข้าที่จุดอ่อนใต้คอของมอนสเตอร์ แสงสีม่วงประหลาดก็พุ่งออกมาจากร่างของมัน ไม่ใช่ไอเทมดรอป แต่มันคือประตูมิติที่ขยายตัวอย่างรุนแรง ดูดกลืนทุกอย่างรอบข้างเข้าไปในความว่างเปล่า เซนอสหัวเราะร่วนในความว่างเปล่า ราวกับเขากำลังรอคอยช่วงเวลานี้มาตลอด "เวลาหมดลงแล้ว ลิซ่า เธอเลือกแล้วที่จะไม่พึ่งระบบ แต่ตอนนี้เธอไม่มีแม้แต่ทางรอด" ฉันพยายามพยุงร่างที่สะบักสะบอมของตัวเองไว้ พื้นดินใต้เท้าเริ่มแตกสลาย ฉันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีเลือดของมิตินี้ ก่อนจะตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าคลั่งที่สุด... ฉันโยนดาบสั้นในมือทิ้งลงเหว และคว้าเอา 'การ์ดปริศนา' ที่ฉันเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อตั้งแต่วันแรกที่ได้รับระบบ—การ์ดที่ระบบบอกว่า 'ใช้ไม่ได้ผล' มาโดยตลอด "ถ้ากฎของเธอมีไว้เพื่อบีบคั้น ฉันก็จะทำลายกฎของเธอทิ้งซะ" ทันทีที่ฉันใช้นิ้วสัมผัสการ์ดใบนั้น แสงสีดำสนิทก็ระเบิดออกมาจากร่างของฉัน เสียงของเซนอสที่เคยยียวนกลับกลายเป็นเสียงตะโกนด้วยความหวาดกลัวเป็นครั้งแรก แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจฉันแทบหยุดเต้นไม่ใช่เสียงของเขา... มือของใครบางคนเอื้อมออกมาจากรอยแยกสีดำตรงหน้า และดึงข้อมือของฉันไว้แน่น ผิวหนังที่เย็นเฉียบและรอยแผลเป็นบนหลังมือของคนคนนั้น คือรอยแผลเดียวกันกับที่ฉันเห็นในรูปถ่ายใบสุดท้ายก่อนพ่อหายตัวไป... "ลิซ่า... ในที่สุด ก็หาทางกลับมาจนได้นะ" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับลิซ่านะคะ ไว้พบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า