อดีตที่ถูกลบเลือน

“เลิกเล่นละครเสียที เซนอส... มือของคุณสั่นขณะที่กำลังสับการ์ดนั่น เพราะคุณกำลังกลัวใช่ไหมว่า ‘รหัสพันธุกรรม’ ในการ์ดใบสุดท้ายจะเผยตัวตนจริงๆ ของฉันออกมา” ฉันเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้วงมิติสีครามที่ไร้จุดจบ เสียงของฉันดังก้องสะท้อนไปมาราวกับเข็มที่ปักลงบนผืนผ้ากำมะหยี่ เซนอสชะงักมือที่กำลังเรียงลำดับการ์ดเรืองแสงนับร้อยใบในอากาศ ดวงตาภายใต้ฮู้ดสีดำลึกลับหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ—เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเศษแก้วบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท “คุณฉลาดเกินไป ลิซ่า... การเป็นฮันเตอร์ที่เก่งกาจมันน่าเบื่อ แต่การเป็นคนที่รู้ว่าตัวเอง ‘คือใคร’ ในโลกที่พังทลายใบนี้ มันเป็นเรื่องที่โหดร้ายกว่าเยอะ” เขาขยับกายเข้าใกล้ฉัน กลิ่นอายของกลไกนาฬิกาและไอระเหยของมิติที่แตกร้าวอบอวลอยู่รอบตัวเขา ฉันไม่สะทกสะท้าน สายตาของฉันจ้องเขม็งไปที่การ์ดสีทองอร่ามที่ลอยอยู่กลางอากาศ ใบที่เขียนสลักด้วยอักขระโบราณที่ฉันคุ้นเคยอย่างประหลาด ความคุ้นเคยที่ทำให้หัวใจในอกซ้ายเต้นผิดจังหวะ ราวกับมันจำความรู้สึกของการจรดปากกาเขียนรหัสนั้นได้แม่นยำ “อดีตที่ถูกลบเลือนงั้นหรือ?” ฉันแค่นยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา มือเรียวบางเอื้อมไปคว้าการ์ดใบนั้นไว้ในมือทันทีที่เซนอสเผลอ พลังงานมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่กระแสเลือดของฉัน ราวกับแม่น้ำที่ได้พบทางออกหลังจากการกักขังมานานนับปี “พวกคุณหลอกคนทั้งโลกบอกว่าระบบนี้คือของขวัญจากพระเจ้า... แต่แท้จริงแล้วมันคือ ‘พิมพ์เขียว’ ที่ฉันเป็นคนร่างขึ้นมาเองด้วยมือคู่นี้ เพื่อใช้หยุดยั้งรอยแยกมิติครั้งแรก—ไม่ใช่เหรอ?” เซนอสนิ่งงัน เงาดำที่ปกคลุมใบหน้าเขาค่อยๆ จางหาย เผยให้เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและโหยหา “คุณจำได้แล้วสินะ... คุณไม่ได้เป็นแค่ผู้ถูกเลือก ลิซ่า คุณคือ ‘ผู้สร้าง’ ของระบบนี้ แต่เพราะคุณเลือกที่จะสละความทรงจำเพื่อแลกกับพลังชีวิตของผู้คนในตอนนั้น คุณถึงต้องมาติดอยู่ในบ่วงกาชาที่ฉันเป็นคนคุมไว้แบบนี้” ฉันสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่พุ่งพล่านในสมอง ภาพของห้องแล็บที่เต็มไปด้วยหน้าจอโฮโลแกรม ความรู้สึกที่มืออันสั่นเทาสลักรหัสลงไปในผลึกแก้วเพื่อสร้าง ‘Gacha System’ รุ่นแรกเริ่มผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ พ่อแม่ของฉันไม่ได้จากไปเพราะรอยแยกมิติ แต่พวกท่านคือ ‘แหล่งพลังงาน’ ที่ฉันจำต้องใช้ในการบูชาเพื่อสร้างระบบนี้ขึ้นมา... เพื่อปกป้องโลกที่ฉันไม่เคยจดจำได้เลย “เพราะแบบนี้สินะ... ทุกครั้งที่ฉันสุ่มได้การ์ดพลังระดับเทพ มันถึงรู้สึกเหมือนฉันกำลังทิ้งเศษเสี้ยวของตัวเองหายไปเรื่อยๆ” ฉันพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยแต่ยังคงความเยือกเย็นไว้ได้ “เซนอส บอกฉันมา... ถ้าฉันคือผู้สร้าง แล้วทำไมตอนนี้ฉันถึงกลายเป็นแค่เบี้ยล่างในเกมที่คุณกำกับ?” “เพราะเกมยังไม่จบไงล่ะ ลิซ่า” เซนอสเดินอ้อมมาข้างหลังฉัน กระซิบเสียงแผ่วข้างหูที่ทำให้ฉันขนลุกเกรียว “ระบบกาชานี้ไม่ได้สร้างมาเพื่อปกป้องโลกอย่างที่คุณเข้าใจ แต่มันสร้างมาเพื่อ ‘คัดเลือก’ ภาชนะที่จะรองรับตัวตนที่แท้จริงของคุณ... ตัวตนที่คุณพยายามลบทิ้งไปเพราะความผิดบาปที่ฆ่าครอบครัวตัวเองเพื่อแลกกับความสงบสุขของคนอื่น” มือของเขาหยิบการ์ดขึ้นมาอีกใบหนึ่ง—มันว่างเปล่า ไม่มีรูปภาพ ไม่มีพลัง มีเพียงเงาสะท้อนของใบหน้าฉันที่ดูแตกสลาย “ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่คุณต้องเลือกว่า จะยอมรับความทรงจำทั้งหมดที่กำลังจะย้อนกลับมา หรือจะทำลายระบบนี้ทิ้งไปพร้อมกับวิญญาณของคุณ... และถ้าคุณทำลายมัน ฮันเตอร์คนอื่นที่ใช้พลังจากคุณจะตายไปพร้อมกับความว่างเปล่า” ฉันกำการ์ดในมือแน่นจนเลือดซิบผ่านผิวหนัง ความสับสนประดังเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก นี่คือบททดสอบที่โหดร้ายที่สุดที่ฉันเคยเผชิญ ยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับบอสที่แข็งแกร่งที่สุดในรอยแยกมิติเสียอีก ในขณะที่ฉันกำลังตัดสินใจ ทันใดนั้นประตูมิติเบื้องหลังเซนอสก็เปิดออกอย่างรุนแรง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยย่างกรายเข้ามาในห้วงมิติสีครามนี้ บุคคลที่ฉันหวังว่าจะไม่ต้องเจอที่สุดในเวลานี้ก้าวออกมาจากเงามืด รูปร่างสูงโปร่งและแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น—ชายคนนั้นคือคนที่ฉันเคยบอกว่าเขาคือ ‘ศัตรูที่น่ารังเกียจที่สุด’ แต่ตอนนี้เขากลับถือตราประทับเดียวกับที่ฉันใช้ในอดีต “ลิซ่า... เลิกคุยกับไอ้ปีศาจนั่นได้แล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทิ่มแทงหัวใจ “เพราะความจริงที่มันบอกคุณ ยังไม่ถึงครึ่งของสิ่งที่ ‘แม่ของคุณ’ ฝากไว้ให้ฉันก่อนท่านจะสิ้นใจในมิติที่ซ้อนทับกันอยู่ข้างหลังคุณตอนนี้ต่างหาก!” ฉันหันขวับไปมองด้านหลังทันที สิ่งที่เห็นไม่ใช่กำแพงมิติอีกต่อไป แต่มันคือโลงแก้วมหาศาลที่กักขังร่างของสตรีสองคนเอาไว้—ร่างของพ่อและแม่ที่ฉันคิดว่าตายไปนานแล้ว... และข้างๆ ร่างของพวกท่าน คือเงาร่างของ ‘ตัวฉันเอง’ อีกคนหนึ่งที่กำลังลืมตาขึ้นในโลงแก้วนั้น ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับลิซ่านะคะ!