การ์ดทองคำที่หายสาบสูญ

“เลิกเล่นตลกกับความรู้สึกของฉันได้แล้ว เซนอส!” ฉันตวาดลั่น เสียงของฉันก้องสะท้อนไปตามผนังถ้ำมิติที่สั่นไหว มือที่สั่นเทาของฉันไม่ได้เกิดจากความกลัว แต่มันคือความโกรธแค้นที่พุ่งพล่านจนแทบจะกลายเป็นเปลวเพลิงเผาผลาญทุกอย่างตรงหน้า ในโลงแก้วมหาศาลนั้น ร่างของชายหญิงที่ฉันจดจำได้แม่นยำในฐานะ 'พ่อและแม่' ยังคงสงบนิ่ง ทว่าไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากโลงแก้วอีกใบที่ตั้งอยู่เคียงข้างกลับทำให้ลมหายใจของฉันสะดุด ลิซ่าอีกคน... ร่างจำลองที่กำลังลืมตาขึ้นมองฉันด้วยดวงตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งจิตวิญญาณ แต่มันกลับสะท้อนภาพลักษณ์ของฉันได้อย่างสมบูรณ์แบบราวกับกระจกเงา เซนอสที่ยืนกอดอกอยู่มุมมืดของห้องขยับยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้ฉันอยากจะคว้าการ์ดอาวุธระดับ SSR ออกมาเสียบเข้าระบบแล้วฟาดฟันเขาให้แหลกคามือเสียเดี๋ยวนี้ “ความทรงจำคือทรัพยากรที่ล้ำค่าที่สุดในโลกนี้ ลิซ่า” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังบรรยายสภาพอากาศ ไม่ใช่การเผยความลับอันดำมืด “เธอคิดว่าพลังกาชาที่เธอใช้สุ่มอยู่นี่มันมาจากไหน? โชคชะตาเหรอ? หรือความบังเอิญ? เปล่าเลย… มันคือ ‘เศษเสี้ยว’ ของตัวตนที่สูญหายไปจากเส้นเวลาที่ซ้อนทับกันต่างหาก” ฉันก้าวไปข้างหน้า ประจันหน้ากับโลงแก้วนั้น ความรู้สึกเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้ใจลึกๆ ถูกกระตุกจนตึงเปรี๊ยะ พ่อกับแม่ของฉัน... พวกท่านไม่ได้ตายในรอยแยกมิติ แต่ถูกใช้เป็น ‘แหล่งพลังงาน’ ให้กับระบบบ้าๆ นี่งั้นหรือ? “การ์ดทองคำที่หายสาบสูญ...” ฉันพึมพำกับตัวเอง สายตามองไปที่สัญลักษณ์สีทองที่สลักอยู่บนฐานโลงแก้ว มันคือชิ้นส่วนความทรงจำที่ระบบต้องการเพื่อปลดล็อกสกิลขั้นสูงสุด—สกิลที่จะทำให้ผู้ใช้สามารถ ‘เขียนกฎใหม่’ ของมิตินี้ได้ตามใจปรารถนา “ถ้าฉันทำลายโลงพวกนี้ ระบบของนายจะจบเห่ไหม?” ฉันถามพลางกำด้ามการ์ดแน่น เซนอสเดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่กี่คืบ เขาส่งกลิ่นอายของกาลเวลาและกลิ่นเหล็กสนิมจางๆ “ลองดูสิ แต่เตือนไว้ก่อนนะ ถ้าเธอทุบกระจกนั่น ร่างของเธอก็จะกลายเป็นเพียงเศษกระดาษการ์ดที่ไร้ค่าในสำรับของจักรวาลทันที… เลือกเอา ว่าจะยอมจำนนต่อความจริง หรือจะกล้าพอที่จะเปิดการ์ดใบสุดท้ายที่เธอไม่เคยกล้าแตะต้อง” ฉันไม่ได้ตอบเขา แต่ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันหยิบ ‘การ์ดเปล่า’ ที่ได้รับมาตอนเริ่มเกมขึ้นมา การ์ดใบนี้ไม่เคยมีพลัง แต่มันคือการ์ดใบเดียวที่พ่อทิ้งไว้ให้ก่อนจะหายไปในเหตุการณ์ครั้งนั้น ฉันสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากเนื้อสัมผัสของมัน มันไม่ใช่แค่กระดาษ แต่มันคือจดหมายเหตุที่มีชีวิต ฉันหลับตาลง ดึงกระแสมานาทั้งหมดที่มีในร่างกายเข้าสู่การ์ดใบนั้น ลิซ่าอีกคนในโลงแก้วเริ่มขยับตัวแรงขึ้น เสียงกรีดร้องของระบบดังระงมในหัวของฉัน *[คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงข้อมูลระดับสูงสุด... ผู้ใช้งานกำลังละเมิดข้อตกลง...]* “หุบปากไป!” ฉันตะโกนใส่ระบบที่พยายามจะขัดขวาง ฉันไม่ได้แค่สุ่มการ์ดตามโชคชะตาอีกต่อไป แต่ฉันกำลังใช้ชีวิตของฉันเป็นเดิมพันเพื่อ ‘จารึก’ ความทรงจำที่หายไปกลับคืนสู่ร่างจริง ในวินาทีที่มานาของฉันถึงขีดสุด การ์ดในมือก็เริ่มเรืองแสงสีทองเจิดจ้าเสียจนมองไม่เห็นสิ่งใด ร่างจำลองในโลงแก้วค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสงสีทองและไหลเข้าสู่การ์ดของฉันอย่างรวดเร็ว ทว่า... ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะคลี่คลาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ฉันไม่คาดคิดมาก่อนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “ลิซ่า… หยุดเดี๋ยวนี้!” นั่นไม่ใช่เสียงของเซนอส และไม่ใช่เสียงของศัตรูหน้าไหนที่ฉันเคยเจอ แต่มันคือเสียงของคนที่ฉันเชื่อว่า ‘ตายไปแล้ว’ ตั้งแต่รอยแยกมิติครั้งแรก—เสียงของพี่ชายที่ฉันเคยตามหามาตลอดสิบปี! เขาเดินออกมาจากเงามืด มือถือดาบที่สลักลวดลายเดียวกับระบบกาชาของฉันไม่มีผิดเพี้ยน “ถ้าเธอปลดล็อกสกิลนั้น ความทรงจำของพ่อแม่จะไม่ใช่แค่สิ่งที่มีค่า แต่มันจะเป็น ‘กับดัก’ ที่จะขังเธอไว้ในลูปเวลาเดียวกับฉันตลอดกาล!” ร่างของพี่ชายหยุดอยู่ตรงหน้า พร้อมกับปืนที่เล็งตรงมาที่ขมับของฉัน ดวงตาของเขาสะท้อนความเวทนาและอำนาจที่เหนือกว่าทุกสิ่งที่ฉันเคยเผชิญมา การ์ดทองคำในมือฉันสั่นไหวอย่างรุนแรง พลังงานมหาศาลกำลังจะระเบิดออก... ฉันจะเลือกทำลายทุกอย่างเพื่อปลดล็อกสกิล หรือจะยอมถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วพบว่าคนที่ไว้ใจที่สุดกลับกลายเป็นศัตรูที่น่ากลัวที่สุดเสียเอง? ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับลิซ่าในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า