บุกรังบอสระดับราชันย์

"ถ้าพวกคุณก้าวเท้าพลาดไปแม้แต่นิ้วเดียว ในรังนั่นจะกลายเป็นสุสานของทุกคน... ไม่ใช่แค่คนใดคนหนึ่ง" ฉันตวัดสายตามองสมาชิกในทีมเฉพาะกิจที่ยืนเรียงรายอยู่เบื้องหน้าท่ามกลางความมืดมิดของหุบเขาไร้เสียง พวกเขาทั้งห้าคน—เหล่าฮันเตอร์ระดับสูงที่ถูกคัดมาด้วยสิทธิพิเศษของระบบ—ต่างนิ่งเงียบ แววตาของพวกเขาบ่งบอกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ ลมหายใจของทุกคนสม่ำเสมอแต่แฝงไว้ด้วยจังหวะแห่งความตื่นตระหนกที่พยายามกดทับไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความกล้าหาญ "ลิซ่า... เรามีเวลาแค่สิบนาทีในการเจาะเกราะบอสตัวนั้นตามที่แผนวางไว้" เคนจิ หนึ่งในสายแทงค์ของทีมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าพลางกระชับโล่พลังงานในมือแน่น "ถ้าการ์ด 'ดีบัฟ' ของเธอทำงานช้ากว่าที่คาด เราทุกคนจะถูกกลืนกินโดยไอหมอกพิษนั่น" ฉันไม่ได้ตอบโต้ในทันที เพียงแค่ขยับปลายนิ้วเบาๆ เพื่อเปิดหน้าต่างอินเตอร์เฟซโฮโลแกรมสีครามตรงหน้า ลำแสงจางๆ สะท้อนเข้ากับดวงตาที่เรียบเฉยของฉัน ภายใต้ถุงมือหนังสีดำ ฉันสัมผัสได้ถึงการ์ดสุ่มระดับ 'ระดับตำนาน' ที่สั่นไหวอยู่ในช่องเก็บของมิติ มันคืออาวุธชิ้นสุดท้ายที่ฉันเตรียมไว้สำหรับบอสราชันย์ตัวนี้—สัตว์ประหลาดระดับหายนะที่กัดกินดวงดาวมาแล้วนับไม่ถ้วน "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเสี่ยงโชคกับเวลาเคนจิ" ฉันแค่นยิ้มที่มุมปาก เย็นชาและมั่นคง "ฉันมาที่นี่เพื่อจบเกมนี้ด้วยการตัดสินใจของฉันเอง... เตรียมตัวให้พร้อม ทุกคนรู้หน้าที่แล้วใช่ไหม?" ทันใดนั้น เสียงหัวเราะแหลมสูงที่คุ้นหูดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท มันไม่ได้มาจากบุคคลรอบข้าง แต่มาจาก 'ความว่างเปล่า' ของระบบที่ฉันควบคุมอยู่ เซนอสปรากฏตัวขึ้นในชุดคลุมดำที่ดูราวกับหลุดออกมาจากหลุมศพที่ไร้กาลเวลา เขาลอยตัวอยู่เหนือพื้นดินไม่กี่นิ้ว ดวงตาสีเพลิงใต้ฮู้ดจับจ้องมาที่ฉันอย่างเย้ยหยัน "การตัดสินใจที่เฉียบคมเหรอ ลิซ่า?" เซนอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวนขณะเดินวนรอบๆ ตัวฉัน "หรือเป็นเพียงแค่ความดื้อรั้นที่ซ่อนปมในใจเอาไว้? รอยแยกมิตินั้นไม่ได้ฆ่าแค่ครอบครัวเธอ แต่มันฆ่า 'ความเมตตา' ในตัวเธอไปด้วย... เธอคิดเหรอว่าการ์ดในมือนั่นจะปกป้องใครได้จริงๆ?" ฉันหันขวับไปเผชิญหน้ากับเขา สายตาที่เคยเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับใบมีด ฉันไม่สนสายตาของคนในทีมที่มองมาด้วยความงุนงง เพราะพวกเขาไม่สามารถเห็นหรือได้ยินสิ่งที่เซนอสพูดได้ สำหรับพวกเขา ฉันอาจจะกำลังยืนพูดกับอากาศ แต่สำหรับฉัน เซนอสคือตัวแปรที่อันตรายที่สุดในสมการนี้ "ถ้าฉันไม่มีความเมตตา ฉันก็คงปล่อยให้คนพวกนี้ตายไปนานแล้ว" ฉันกระซิบผ่านไรฟัน "อย่ามาพล่ามเรื่องอดีตของฉัน เซนอส... ถ้าแกยังไม่อยากให้ฉันกด 'ลบ' โค้ดโปรแกรมของแกทิ้งเสียก่อน" เซนอสหยุดชะงัก รอยยิ้มกวนประสาทจางลงชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเบิกกว้างด้วยความสนุกสนาน "น่าสนใจ... แต่อย่าลืมสิ ในรังบอสนั่นน่ะ มีสิ่งที่แก 'ไม่ควร' จะเห็นรออยู่ มันไม่ใช่แค่สัตว์ประหลาด แต่มันคือ... ความลับที่ระบบสั่งให้ข้าลบออกจากหน่วยความจำของแกเมื่อสามปีก่อน" ประโยคนั้นทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบ รอยแยกมิติเมื่อสามปีก่อน... บันทึกที่หายไป... ฉันรีบสะบัดความคิดนั้นทิ้งแล้วก้าวไปข้างหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว ไม่ว่าความลับนั้นจะเป็นอะไร มันจะต้องถูกเปิดเผยหลังจากที่ฉันสังหารบอสราชันย์ตัวนี้ลงได้ "เริ่มภารกิจได้" ฉันประกาศก้อง ทันทีที่สัญญาณเริ่ม ทีมของเราพุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางของถ้ำขนาดยักษ์ เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลังทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง กลิ่นคาวเลือดผสมกับไอความร้อนจากลาวาไหลเวียนอยู่ทั่วอาณาบริเวณ บอสราชันย์—สัตว์ประหลาดร่างมหึมาที่มีเกราะเป็นเหล็กไหลและดวงตาสีเลือดหลายสิบคู่—เริ่มขยับตัว มันไม่ได้โจมตีเราทันที แต่มันกำลังรอ... รอให้เราตกหลุมพรางที่มันขุดไว้ เราเริ่มจู่โจมตามแผน การ์ดพลังถูกดึงออกมาใช้เป็นระยะ ฉันควบคุมสมรภูมิด้วยความนิ่งสงบ การ์ดบัฟถูกร่ายออกไปช่วยเพิ่มความเร็วให้ทีม ในขณะที่ฉันพุ่งตัวเข้าหาจุดอ่อนของบอสด้วยความแม่นยำระดับมิลลิเมตร ทว่า... ในวินาทีที่ดาบพลังงานของฉันกำลังจะปักลงไปที่แกนพลังงานของมัน ภาพนิมิตประหลาดก็พุ่งเข้าสู่สมองของฉัน ภาพของเด็กหญิงคนหนึ่งในชุดสีขาว... เด็กหญิงที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด กำลังนั่งกอดเข่าอยู่หลังแกนพลังงานของบอสราชันย์ ใบหน้าของเธอหันมามองฉัน และในวินาทีนั้นเองที่ความทรงจำที่ถูกลบออกไปก็พุ่งทะลักกลับคืนมาราวกับเขื่อนแตก ไม่ใช่แค่นั้น... ในขณะที่ฉันชะงักไปชั่วครู่ บอสราชันย์ก็ยื่นกรงเล็บมหึมาออกมาคว้าจับตัวฉันเอาไว้ได้ในพริบตาเดียว! เสียงกรีดร้องของสมาชิกในทีมดังระงม ความหวังที่จะพิชิตบอสพังทลายลงในพริบตาเมื่อฉันเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้เงาของกรงเล็บนั้น... สิ่งที่บอสราชันย์กำลัง 'ปกป้อง' อยู่ไม่ใช่สมบัติ แต่มันคือกุญแจสู่รอยแยกมิติที่ฉันพยายามตามหามาตลอดสามปี และบนกุญแจนั้น... มีตราสัญลักษณ์ประจำตัวของ 'แม่' ฉันสลักอยู่ชัดเจน นี่มันไม่ใช่รังของสัตว์ประหลาด แต่มันคือห้องทดลองที่ถูกลืม และคนที่อยู่หลังกรงเล็บนั่น... คือร่างที่ไร้วิญญาณของคนสำคัญที่ฉันคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งแรก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับลิซ่าในตอนนี้นะคะ