ความเสียสละของพรรคพวก

"อย่าแม้แต่จะคิดขยับนิ้วมาแตะปุ่มสุ่มการ์ดนั่นอีกเด็ดขาด ลิซ่า!" เสียงตวาดของเซนอสไม่ได้ทำให้หัวใจของฉันสั่นไหวเท่ากับภาพเบื้องหน้า ร่างที่โชกเลือดของ 'พี่ชาย' ที่ฉันฝังศพเขาด้วยมือตัวเองเมื่อสามปีก่อน บัดนี้กลับถูกขึงพืดอยู่บนแท่นเหล็ก สายระโยงระยางสีม่วงเข้มเชื่อมต่อจากแผ่นหลังของเขาเข้าสู่หลอดแก้วบรรจุของเหลวหนืดข้น ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความอบอุ่นบัดนี้กลายเป็นสีแดงก่ำไร้แววตา ดุจหุ่นเชิดที่รอคอยคำสั่งสังหาร "นี่คือการทดลองที่ผิดพลาด... หรือว่านี่คือ 'ผลลัพธ์' ที่พวกนายต้องการกันแน่ เซนอส?" ฉันถามพลางกระชับการ์ดในมือแน่น เล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือจนเลือดซึม ความเย็นชาที่ฉันสั่งสมมานานนับปีเริ่มสั่นคลอนด้วยเปลวเพลิงแห่งความแค้น เซนอสในชุดคลุมดำก้าวออกมาจากเงามืด มุมปากของเขายกยิ้มอย่างสมเพช "ลิซ่า เธอก็ฉลาดพอจะรู้นี่ว่ากฎของโลกใบนี้คือ 'การแลกเปลี่ยน' ระบบกาชาไม่ได้มอบพลังให้เธอฟรีๆ แต่มันดึงทรัพยากรมาจากจุดที่เธอคิดว่าสิ้นสุดไปแล้ว... สมาชิกในปาร์ตี้ของเธอ คนที่ยอมสละชีพเพื่อปกป้องเธอในภารกิจแรก... พวกเขาไม่ได้หายไปไหน พวกเขาแค่กลายเป็น 'เชื้อเพลิง' ให้กับโชคชะตาที่เธอไขว่คว้าต่างหาก" คำพูดนั้นดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ลมหายใจของฉันสะดุดกึก ภาพเพื่อนพ้องที่คอยหนุนหลังฉันมาตลอดสามปี ผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ ทุกครั้งที่ฉันเปิดการ์ดระดับ SSR ที่ทรงพลัง... เบื้องหลังความสำเร็จที่งดงามนั้น คือหยาดเลือดและวิญญาณของคนที่ฉันรักอย่างนั้นหรือ? "โกหก!" ฉันตวาด ลั่นไกปืนมานาที่สร้างจากการ์ด 'อาวุธระดับตำนาน' เข้าใส่เซนอสอย่างไม่ลังเล กระสุนแสงระเบิดออกเป็นวงกว้าง แต่เขากลับปัดมันทิ้งราวกับปัดแมลง "ความจริงมักจะเจ็บปวดเสมอ ท่านผู้กล้า" เซนอสหัวเราะเบาๆ "เอาล่ะ ถ้าเธออยากพิสูจน์ความจริงนัก ก็ลองเลือกดูสิ... การ์ดใบสุดท้ายในเด็คของเธอ 'การ์ดชุบชีวิตผู้ล่วงลับ' หรือจะเลือกใช้มันเพื่อทำลายห้องทดลองนี้ไปพร้อมกับ 'เศษซาก' ของพี่ชายเธอ" ฉันมองการ์ดสีทองอร่ามในมือ สั่นเทาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ถ้าฉันใช้การ์ดใบนี้ พี่ชายจะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง แต่ผลลัพธ์ของการทำลายสมดุลระบบอาจทำให้พรรคพวกที่เหลือของฉันต้องดับสูญไปตลอดกาล นี่คือบทเรียนราคาแพงที่สุดที่ฉันเคยได้รับ... การตัดสินใจที่ต้องเลือกระหว่าง 'อดีตที่โหยหา' กับ 'อนาคตที่ต้องรักษา' ฉันกัดริมฝีปากจนห่อเลือด สายตากวาดมองไปรอบห้องทดลองที่เต็มไปด้วยความตาย กลิ่นคาวเลือดผสมกับสารเคมีทำให้รู้สึกคลื่นไส้ ฉันจำต้องเลือกระหว่างความเห็นแก่ตัวของตนเองกับการรักษาสิ่งที่เหลืออยู่... ฉันไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อเป็นคนดี แต่ฉันถูกสร้างมาเพื่อเป็นผู้นำ และผู้นำที่ไร้หัวใจคือคนโง่เขลาที่สุด "เซนอส... นายคิดว่าเกมของนายจะจบลงแค่นี้สินะ?" ฉันแค่นยิ้ม ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความเด็ดเดี่ยว "นายลืมไปหรือเปล่าว่าฉันไม่ได้แค่สุ่มการ์ด... แต่ฉันคือคนที่ควบคุม 'กลไก' ของระบบนี้ต่างหาก" ฉันไม่ได้เลือกชุบชีวิตพี่ชาย และไม่ได้เลือกทำลายห้องทดลองตามที่เขาท้าทาย แต่ฉันตัดสินใจฉีกการ์ด 'ชุบชีวิตผู้ล่วงลับ' ทิ้งลงบนพื้นต่อหน้าต่อตาเขา! "เธอทำอะไรลงไป!" เสียงของเซนอสเปลี่ยนจากความยียวนเป็นความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก "การ์ดใบนี้มีไว้เพื่อ 'ผูกมัด' ไม่ใช่ชุบชีวิต... และตอนนี้ฉันก็ผูกมัด 'วิญญาณ' ของพี่ชายฉันไว้กับระบบของนายเรียบร้อยแล้ว ถ้าเขาต้องเจ็บปวด ฉันก็จะทำให้ระบบของนายพังพินาศจากภายใน!" ทันใดนั้น ร่างของพี่ชายที่เคยนิ่งงันกลับลืมตาขึ้นโพลง ดวงตาสีแดงฉานหันมามองฉัน แต่แทนที่จะพุ่งเข้าโจมตี เขากลับหันปลายดาบที่ติดอยู่กับแขนจักรกลเข้าหาคอหอยของเซนอสอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่มนุษย์จะทำได้ ทว่า... เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งอาคาร รอยแยกมิติขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นเหนือหัวเรา พร้อมกับเสียงหัวเราะที่เย็นเยียบกว่าเซนอสหลายเท่าตัวดังออกมาจากช่องว่างนั้น... "ลิซ่า... ขอบใจนะที่เปิดประตูให้พวกเรา" ร่างปริศนาที่ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น คือคนที่มีใบหน้าเหมือนกับฉันราวกับพิมพ์เดียวกัน... แต่แววตาของนางกลับว่างเปล่าและชั่วร้ายยิ่งกว่าปีศาจตนใดที่ฉันเคยพบเจอ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับลิซ่าในบทที่แสนหนักหน่วงนี้นะคะ