การตัดสินใจของฮันเตอร์

"เจ้ากำลังมองกระจกที่สะท้อนความตายของตัวเองอยู่หรือไง ลิซ่า?" เสียงแหบพร่าเยือกเย็นของเซนอสแทรกผ่านความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องโถงมิติ ใบหน้าของเขายังคงซ่อนอยู่ใต้ฮู้ดสีดำสนิท มุมปากนั้นเหยียดโค้งเป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกเหมือนถูกกรีดด้วยใบมีดน้ำแข็ง เบื้องหน้าของฉัน ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว 'ร่างนั้น'—ตัวฉันที่มีใบหน้าเหมือนกันทุกประการ—กำลังยืนนิ่งสนิท ดวงตาสีอำพันที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นสีดำมืดมิดไร้ก้นบึ้ง นางไม่ได้ขยับตัว แต่มวลพลังงานสีม่วงคล้ำที่แผ่ออกมาจากร่างนั้นกลับกดทับจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว รอยแยกมิติด้านหลังนางกำลังส่งเสียงครวญครางราวกับสัตว์ร้ายที่หิวโหย ฉันกระชับการ์ดในมือแน่นจนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว เลือดที่ไหลซึมจากบาดแผลที่แขนขวาหยดลงบนพื้นหินเย็นเยียบเป็นจังหวะ นี่ไม่ใช่ภาพหลอน แต่มันคือความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุดที่ระบบกาชาเคยเตือนไว้ "ถ้าจะพูดเพื่อกวนประสาทข้า ก็เก็บลมหายใจไว้เถอะ เซนอส" ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พยายามกดความสั่นไหวในอกให้จมลงสู่ก้นบึ้งของหัวใจ "เพราะต่อให้เจ้าไม่บอก ข้าก็รู้ว่านี่คือสิ่งที่ข้าต้องจัดการ" "จัดการ?" เซนอสหัวเราะหึในลำคอ "เจ้าจะจัดการ 'เงาแห่งความสมบูรณ์แบบ' ที่ไม่มีวันแตกสลายด้วยการ์ดระดับต่ำพวกนั้นน่ะเหรอ? อย่าตลกไปหน่อยเลย ลิซ่า... เจ้ามันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่เดินหมากพลาดมาตลอด ยอมรับความจริงเถอะว่าเจ้าอ่อนแอเกินกว่าจะข้ามผ่านเลเวลนี้ไปได้โดยไม่มีรอยขีดข่วน" คำพูดของเขาทิ่มแทงถูกจุดอย่างจัง ความเจ็บปวดจากการต่อสู้ครั้งก่อนยังคงแผ่ซ่านไปทั่วร่าง การ์ดพลังวิเศษในคลังเก็บของของฉันมีไม่มากพอที่จะทำลายร่างจำลองนี้ได้ในคราวเดียว เว้นเสียแต่ว่า... ฉันจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ระบบระบุไว้ว่าเป็น 'อันตรายถึงชีวิต' สายตาของฉันจับจ้องไปที่หน้าต่างระบบที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า [คำเตือน: การยกระดับพลังสู่ขีดจำกัดสูงสุด จำเป็นต้องใช้ 'การ์ดสละวิญญาณ' เพื่อเชื่อมต่อพลังงานมิติโดยตรง ผลกระทบ: อาการเจ็บปวดระดับทำลายระบบประสาท 90% และสูญเสียค่าพลังชีวิตถาวร 20%] ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ กฎข้อนี้ยังคงเป็นความจริงที่โหดร้ายเสมอ "ลิซ่า! อย่าทำแบบนั้นนะ!" เสียงตะโกนจากส่วนลึกของมิติที่เชื่อมต่อกับคลังเก็บของดังแว่วมา นั่นคือเสียงของวิญญาณผู้กล้าที่ฉันเคยผนึกไว้ แต่นั่นก็สายเกินไปเสียแล้ว ฉันแสยะยิ้มให้กับ 'ร่างเงา' ตรงหน้า ก่อนจะกดเลือกใช้งานการ์ดในวินาทีนั้นเอง ความรู้สึกเหมือนมีเข็มล้านเล่มพุ่งทะลุเข้าสู่กระดูกสันหลังเกิดขึ้นพร้อมๆ กัน ร่างกายของฉันสั่นสะท้านจนแทบยืนไม่อยู่ แต่ฉันกัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปาก ความเจ็บปวดรุนแรงจนภาพตรงหน้าพร่าเลือนไปชั่วขณะ แต่มันกลับทำให้สัมผัสทั้งห้าของฉันเฉียบคมขึ้นอย่างน่าประหลาด "ข้าเลือกแล้ว..." ฉันเค้นเสียงผ่านไรฟันที่ขบกันแน่น "ความเจ็บปวดแค่นี้... เทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่ข้าเสียไปตอนที่ครอบครัวข้าถูกรอยแยกนั่นกลืนกิน!" ร่างเงาที่นิ่งสนิทเริ่มขยับ มันยกมือขึ้นช้าๆ ราวกับจะเยาะเย้ย และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ร่างของนางก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตาจะมองทัน แสงสีม่วงแหลมคมพุ่งตรงเข้าสู่ตำแหน่งหัวใจของฉัน ฉันไม่ได้หลบ ฉันใช้พลังที่เพิ่งเลเวลอัปขึ้นมาจากการแลกด้วยความเจ็บปวด สร้างโล่พลังงานบางเฉียบแต่หนาแน่นจนแทบกลายเป็นผลึกแก้ว แรงปะทะทำให้พื้นหินรอบข้างแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พลังงานมหาศาลตีกลับจนแขนของฉันเริ่มมีรอยร้าวเหมือนตุ๊กตาเครื่องปั้นดินเผา แต่ในขณะเดียวกัน การ์ดในมือของฉันก็เริ่มเปลี่ยนรูปลักษณ์ มันกลายเป็นสีทองสว่างจ้าจนส่องสว่างไปทั่วโถงมิติ "นี่คือการตัดสินใจของฉัน เซนอส" ฉันพึมพำขณะมองไปที่ร่างเงาที่เริ่มแตกสลายจากการสวนกลับของพลังงาน "ไม่ใช่หมาก... แต่เป็นผู้เล่น" เมื่อแสงจ้าเริ่มจางลง ฉันพบว่าตนเองยืนอยู่ท่ามกลางเศษซากของร่างเงาที่สลายกลายเป็นละอองมิติ แต่แล้วความเงียบก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง ร่างของเซนอสไม่ได้อยู่ที่เดิมอีกต่อไป เขาหายไปราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้น ทว่า บนพื้นหินที่เคยเป็นที่ยืนของร่างเงา มี 'การ์ดใบใหม่' วางอยู่เพียงใบเดียว... มันไม่ใช่การ์ดปกติที่ฉันเคยพบเห็นมาก่อน แต่มันคือการ์ดที่มีรูปภาพของฉัน—ไม่ใช่ในร่างปัจจุบัน แต่เป็นร่างที่ดวงตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและมือที่เปื้อนเลือด ลิซ่าคนนั้นหันมามองฉันจากในภาพการ์ด แล้วริมฝีปากในรูปภาพก็ขยับเบาๆ เป็นคำพูดที่ทำให้หัวใจของฉันหยุดเต้นไปชั่วขณะ "ยินดีด้วยนะ... ที่ก้าวเข้ามาในกรงขังนี้อย่างสมบูรณ์แบบ" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและค้นหาความจริงไปพร้อมกับฉันนะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า