รอยร้าวของมิติ

"กรงขังที่ว่า... หมายถึงโลกใบนี้ หรือหมายถึงชีวิตที่เหลืออยู่ของฉันกันแน่คะ เซนอส?" ลิซ่าไม่ได้หันไปมองชายหนุ่มในชุดคลุมดำที่ยืนพิงผนังห้องโถงกึ่งกลางวิหารเก่าแก่ เธอเพียงแค่นั่งไขว่ห้างอยู่บนบัลลังก์หินเย็นเยียบ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนหน้าจอโฮโลแกรมที่ฉายแสงสีฟ้าสลัว สลับไปมาด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป ดวงตาคู่คมกริบกวาดอ่านข้อมูลการไหลเวียนของมานาทั่วโลกที่กำลังผันผวนอย่างบ้าคลั่ง เซนอสหัวเราะหึในลำคอ เสียงหัวเราะแหบแห้งนั้นฟังดูเหมือนเศษเหล็กเสียดสีกัน "คำถามช่างลึกซึ้งสมกับเป็นคุณลิซ่า แต่ในขณะที่คุณกำลังวิเคราะห์ค่าพลังงานอยู่นี้ คุณไม่ได้สังเกตเลยหรือคะว่า... 'การ์ด' ในมือคุณเริ่มร้อนขึ้นจนแทบจะละลาย?" ลิซ่าชะงัก เธอหยิบการ์ดระดับ SSR ที่เพิ่งสุ่มได้เมื่อครู่ขึ้นมาดู รอยร้าวสีม่วงอมดำเล็กๆ เริ่มปรากฏบนผิวการ์ด มันไม่ได้เป็นแค่การ์ดใบหนึ่ง แต่มันคือตัวแทนของพันธสัญญาที่เธอมีต่อระบบ และรอยร้าวนั้น... กำลังขยายตัวราวกับหลอดเลือดที่ถูกสูบฉีดด้วยพิษร้าย "รอยแยกมิติ" ลิซ่าพึมพำ น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าเย็นยะเยือกถึงกระดูก "มันไม่ได้เกิดขึ้นเอง แต่มันถูก 'เปิด' ออกจากภายใน" "ฉลาดมาก" เซนอสขยับร่างออกจากเงามืด เผยให้เห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ฮู้ดเพียงครึ่งเดียว ดวงตาของเขาเป็นสีเหลืองทองที่ดูไม่มีชีวิตชีวาเหมือนตุ๊กตากระเบื้อง "ระบบกาชาที่คุณภาคภูมิใจ... ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อมอบพลัง แต่มันถูกสร้างมาเพื่อใช้ 'คุณ' เป็นจุดยึดโยงประตูมิติที่ใหญ่ที่สุด และตอนนี้ ถึงเวลาแล้วที่ผู้กุมกุญแจจะต้องชดใช้ค่าผ่านทาง" ทันใดนั้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไม่ใช่แผ่นดินไหวธรรมดา แต่มันคือความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ เสียงกัมปนาทดังสนั่นมาจากฟากฟ้าเหนือเมืองหลวงที่ลิซ่าเคยปกป้อง ท้องฟ้าที่ควรจะเป็นสีครามกลับถูกฉีกขาดเป็นรอยแผลเป็นขนาดมหึมา เผยให้เห็นดวงตาขนาดยักษ์ที่จ้องมองลงมาผ่านมิติคู่ขนาน ลิซ่าลุกขึ้นยืนช้าๆ ความมั่นใจที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาของนักล่า เธอกดสั่งการบนระบบอย่างรวดเร็ว—การ์ดนับสิบใบถูกสลับสับเปลี่ยนในอากาศ ความเร็วของเธอเพิ่มขึ้นจนเกิดเป็นภาพติดตา "คุณคิดว่าฉันจะยอมเป็นเบี้ยให้คุณใช้เปิดประตูนั่นง่ายๆ งั้นหรือ?" ลิซ่าแค่นยิ้ม มุมปากของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูอันตราย "ถ้าฉันต้องเป็นจุดยึดโยง ฉันก็จะกระชากมิตินั่นลงมาให้พินาศไปพร้อมกับฉันด้วย" "โอ้... คำขู่ของคุณช่างน่ารัก" เซนอสเดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือน้อยจนลิซ่าได้กลิ่นอายของไอความตายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "แต่คุณลืมไปหรือเปล่า? ตลอด 20 ตอนที่ผ่านมา คุณสุ่มได้อะไรไปบ้าง การ์ดทุกใบที่คุณใช้... พลังเหล่านั้นไม่ใช่ของคุณ แต่มันคือส่วนหนึ่งของ 'กรงขัง' นี้ต่างหาก" เขายกนิ้วขึ้นชี้ไปยังรอยแยกบนท้องฟ้า ที่นั่น... สัตว์ประหลาดที่เธอเคยสังหารไปแล้วนับครั้งไม่ถ้วนกำลังทะลักออกมาเหมือนมดที่ถูกรังแตก แต่มันต่างออกไป พวกมันไม่ได้มีดวงตาสีแดง แต่มีดวงตาสีฟ้าใสเหมือนกับ 'ลิซ่า' หัวใจของลิซ่ากระตุกวูบ ภาพความทรงจำในวัยเด็กเมื่อครั้งที่ครอบครัวของเธอถูกกลืนหายไปในรอยแยกมิติแรกย้อนกลับมา ราวกับเศษกระจกที่ปักลงกลางอก เธอไม่ได้สูญเสียพวกเขาเพราะอุบัติเหตุ... แต่เธอสูญเสียพวกเขาเพราะเธอคือ 'ตัวทดลอง' ที่ผิดพลาด "คุณหมายความว่ายังไง... เซนอส" "ความจริงที่ว่า คุณไม่ใช่ฮันเตอร์คนแรกที่ได้รับระบบนี้ และคุณก็ไม่ใช่คนสุดท้าย" เซนอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนจนน่ากลัว "หันไปดูข้างหลังคุณสิ ลิซ่า... ดูให้ชัดว่าใครยืนรอคุณอยู่ในเงามืดของรอยแยกนั้น" ลิซ่าค่อยๆ หันหลังกลับช้าๆ ท่ามกลางความโกลาหลของเมืองที่กำลังล่มสลายและสัตว์ประหลาดที่บุกเข้ามาในวิหาร หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคือ... ตัวเธอเอง ในชุดเกราะนักรบที่ดูโทรมและเปื้อนเลือด แต่ใบหน้านั้นกลับเต็มไปด้วยความแค้นที่สั่งสมมานับร้อยปี ร่างนั้นถือการ์ดใบเดียวกันกับที่ลิซ่าถืออยู่ แต่มันเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งประกายของแสงแห่งผู้กล้า "การตัดสินใจครั้งสุดท้ายของคุณมาถึงแล้ว ลิซ่า" เซนอสกระซิบข้างหู "จะยอมสละชีพเพื่อปิดรอยแยกนี้ หรือจะยอมกลืนกินตัวตนของ 'คุณอีกคน' เพื่อรับพลังที่แท้จริงของระบบ... แล้วเป็นราชินีแห่งความว่างเปล่าเสียเอง?" ลิซ่ากำการ์ดในมือแน่นจนเลือดซึมออกมาจากปลายนิ้ว เธอเงยหน้าขึ้นมองร่างเงาที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเปลี่ยนแววตาที่สับสนให้กลายเป็นความมุ่งมั่นที่เฉียบคม "ไม่มีข้อไหนที่ฉันจะเลือก... เพราะฉันจะพังระบบนี้ทิ้งทั้งๆ ที่ยืนอยู่ตรงนี้แหละ" ลิซ่าตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าคลั่งที่สุด เธอโยนการ์ดระดับ SSR ทั้งหมดในมือลงบนพื้น แล้วลงมือ 'สุ่ม' ครั้งสุดท้ายโดยใช้เลือดของเธอเองเป็นสื่อกลาง ในขณะที่ร่างเงาของเธอพุ่งเข้ามาพร้อมดาบที่สร้างจากเศษเสี้ยวของมิติ เสียงหัวเราะของเซนอสก็ดังสะท้อนไปทั่วห้องโถงที่กำลังพังทลายลงมา รอยแยกมิติระเบิดออกเป็นแสงสีขาวโพลนกลืนกินทุกสรรพสิ่ง และในเสี้ยววินาทีก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลง ลิซ่าก็เห็นสิ่งที่สลักอยู่หลังการ์ดใบที่เธอเพิ่งสุ่มได้... มันไม่ใช่ชื่อพลัง แต่มันคือชื่อของ 'เธอ' ที่ถูกบันทึกไว้ในฐานะ 'ผู้ถูกขัง' มาตลอดกาล ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวของมิติและร่วมลุ้นไปกับลิซ่าในบทที่ตึงเครียดเช่นนี้นะคะ!