การสุ่มครั้งสุดท้าย

“ถ้าจะจบเรื่องนี้ ก็ขอให้มันจบด้วยมือของฉันเอง... ไม่ใช่ไอ้ระบบเฮงซวยนี่!” ลิซ่าแค่นยิ้ม เสียงของเธอสั่นพร่าท่ามกลางความว่างเปล่าสีขาวโพลนเบื้องหน้า ความรู้สึกเหมือนเศษเสี้ยววิญญาณกำลังถูกบดขยี้ด้วยแรงดันมหาศาลจากรอยแยกมิติที่กำลังฉีกกระชากตัวตนของเธอให้กลายเป็นธุลี แต่ในมือที่สั่นเทาของเธอ การ์ดใบนั้นยังคงเปล่งแสงสีทองสลับดำที่ดูดกลืนทุกความหวังไปจนหมดสิ้น ตัวอักษรบนหลังการ์ดที่สลักชื่อ ‘ลิซ่า’ เอาไว้ ไม่ใช่รอยหมึก แต่มันคือแผลเป็นที่ฝังลึกอยู่ในโครงสร้างของจักรวาลแห่งนี้ “แหม... ดูเหมือนว่า ‘ผู้ถูกขัง’ จะอ่านเกมออกเสียแล้วสินะครับ” เสียงยียวนที่คุ้นเคยดังขึ้นจากเงามืดที่ไม่ควรจะมีตัวตน เซนอสปรากฏกายขึ้นท่ามกลางพายุแสง เขาไม่ได้มีทีท่าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขากอดอก พิงหลังเข้ากับความว่างเปล่าราวกับกำลังยืนชมการแสดงชุดสุดท้ายที่เขารอคอยมานานนับศตวรรษ “คุณคิดว่าคุณเป็นผู้เล่นเหรอครับ? ลิซ่า... คุณเป็นเพียงหนึ่งใน ‘การ์ดตัวละคร’ ที่ถูกระบบสุ่มขึ้นมาเพื่อบรรณาการให้กับการกู้คืนโลกเท่านั้น” ลิซ่าขยับตัวพยายามลุกขึ้น ความเจ็บปวดพุ่งพล่านไปทั่วร่างเหมือนมีเข็มหมื่นเล่มทิ่มแทง แต่เธอกัดฟันแน่นจนเลือดซึมออกมาจากมุมปาก เธอไม่ยอมให้ความหยิ่งผยองของเซนอสทำลายสมาธิ เธอไม่ใช่แค่ตัวละครในเกมของเขา เธอคือมนุษย์ที่มีความแค้น มีความรัก และมีความทรงจำที่แหลกสลายเป็นอาวุธ “ถ้าฉันเป็นแค่การ์ดที่นายสุ่มได้...” ลิซ่ากล่าวเสียงเรียบ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยประกายของความเย็นชาและดุดัน “งั้นฉันก็จะขอใช้แต้มทั้งหมดที่มี ‘สุ่มโชคชะตา’ ให้ตัวเองอีกสักครั้ง แล้วดูซิว่า... ระบบของผู้สร้างอย่างนาย จะพังทลายลงไปพร้อมกับความเย่อหยิ่งของนายหรือไม่” เธอไม่รอฟังคำตอบ นิ้วเรียวสวยกดลงบนหน้าต่างโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ แต้มคะแนนสะสมทั้งหมดที่เธอแลกมาด้วยชีวิต การต่อสู้ และน้ำตาตลอด 21 บทที่ผ่านมา พุ่งสูงขึ้นจนแตะระดับสูงสุดที่ระบบเคยบันทึกไว้ หน้าจอแจ้งเตือนเด้งรัวเหมือนเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ: *[คำเตือน: การสุ่มระดับ ‘ชะตาลิขิต’ จะใช้แต้มทั้งหมดของท่าน และอาจนำไปสู่การลบตัวตนถาวร ยืนยันหรือไม่?]* เซนอสที่เคยยืนยิ้มกริ่ม เริ่มชะงัก สายตาของเขาเปลี่ยนจากความขบขันเป็นความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด “ลิซ่า! หยุดเดี๋ยวนี้! ถ้าคุณสุ่มตอนนี้ พลังที่ได้รับมันไม่ได้มาเพื่อกู้โลก แต่มันจะทำลายมิติทั้งหมดรวมถึงตัวคุณด้วย! คุณจะไม่ได้อะไรเลยนอกจากความว่างเปล่า!” “ความว่างเปล่าเหรอ?” ลิซ่าหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความกลัว “สำหรับคนอย่างฉัน การต้องมีชีวิตอยู่เพื่อเป็นหมากให้ระบบของนายเล่นสนุก มันก็ไม่ต่างอะไรกับความว่างเปล่าตั้งแต่วันที่ครอบครัวฉันจากไปแล้วล่ะ... งั้นก็มาร่วมลุ้นกันเถอะ ว่ารางวัลใหญ่ของการสุ่มครั้งสุดท้ายนี้ คือการเกิดใหม่หรือการดับสูญ!” นิ้วของเธอแตะลงบนปุ่ม ‘ยืนยัน’ แรงกดนั้นหนักแน่นราวกับเป็นการประทับตราปิดผนึกสัญญาเลือด ทันใดนั้น โลกทั้งใบหยุดหมุน แสงสีขาวที่เคยสว่างจ้ากลับมืดมิดลงจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว แรงดึงดูดมหาศาลลากดึงร่างของเธอเข้าสู่ใจกลางของการ์ดใบนั้น ลิซ่าหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ในอดีตฉายชัดขึ้นเหมือนฟิล์มภาพยนตร์ที่กำลังถูกกรอกลับ ความทรงจำเกี่ยวกับครอบครัว ความเย็นของรอยแยกมิติ และสัมผัสของการ์ดใบแรกที่เธอเคยสุ่มได้ในวันนั้น... ทุกอย่างร้อยเรียงเข้าด้วยกันจนกลายเป็นพลังงานมหาศาล ในเสี้ยววินาทีที่สติกำลังจะดับวูบ เสียงของระบบที่ไม่เคยแสดงอารมณ์มาก่อนกลับสั่นสะเทือนด้วยความหวาดกลัวเป็นครั้งแรก *[ตรวจพบพลังงานเหนือขีดจำกัด... ยืนยันอัตลักษณ์ตัวตน: ลิซ่า... ผู้ดูแลรอยแยกคนสุดท้าย... ยืนยันการ ‘สุ่มชะตา’: ปลดล็อกระดับเทพเจ้าแห่งกาชา...]* แรงระเบิดจากความว่างเปล่าพัดผ่านร่างกายของเธอไป ลิซ่ารู้สึกเหมือนร่างกายถูกแยกออกเป็นเสี่ยงๆ และถูกประกอบขึ้นใหม่ในฐานะของสิ่งมีชีวิตที่เหนือกว่า แสงสว่างสีทองเจิดจ้าอาบไล้ไปทั่วบริเวณ เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่ห้องว่างเปล่าหรือเซนอสที่ยืนอยู่ตรงหน้า เธอพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางสนามรบที่คุ้นเคย... สนามรบที่เป็นจุดกำเนิดของรอยแยกมิติครั้งแรกเมื่อสิบปีก่อน แต่มันแปลกไป... ท้องฟ้าไม่ได้เป็นสีดำสนิท แต่เต็มไปด้วยรอยร้าวของมิติที่กำลังปริแตก และที่สำคัญที่สุด คือเงาร่างของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอหันหลังให้ ร่างนั้นดูคุ้นตาจนลิซ่าแทบหยุดหายใจ เธอค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาเจ้าของร่างนั้นด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนที่ร่างนั้นจะค่อยๆ หันกลับมามองเธอ พร้อมกับรอยยิ้มที่เธอโหยหามาตลอดชีวิต... เป็นรอยยิ้มที่เหมือนกับตัวเธอเองไม่มีผิดเพี้ยน! "ในที่สุดเธอก็มาถึงนะ ลิซ่า... แต่คำถามคือ เธอพร้อมจะแลกชีวิตของตัวเธอเอง เพื่อชดใช้ในสิ่งที่เธอเคยทำไว้ในอดีตหรือยัง?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่เดินทางเคียงข้างการ์ดมาสเตอร์ลิซ่ามาจนถึงวินาทีที่สำคัญที่สุดนี้ หวังว่าทุกคนจะร่วมเป็นกำลังใจให้เธอในการตัดสินใจครั้งสุดท้ายนะคะ