สงครามกลางเมืองฮันเตอร์

"คำพูดของพี่มันก็แค่เศษขยะที่ถูกพ่นออกมาจากปากคนขี้แพ้ที่ติดอยู่ในกรงทองเท่านั้นแหละค่ะ" ฉันกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่มือเรียวยาวของฉันกำลังแตะลงบนหน้าต่างโฮโลแกรมของระบบสุ่มกาชา แสงสีฟ้าอ่อนสะท้อนเข้ากับดวงตาที่เยือกเย็นของฉัน ห้วงอากาศในห้องโถงกว้างของสมาพันธ์ฮันเตอร์ดูเหมือนจะหนาแน่นขึ้นด้วยแรงกดดันมหาศาลจากฝั่งตรงข้าม เซนอสในชุดคลุมดำตัวเดิมยืนพิงเสาหินอ่อน มือข้างหนึ่งหมุนเหรียญตราสีทองเล่นไปมาด้วยความเคยชิน มุมปากของเขาเหยียดยิ้มกว้างจนน่ารำคาญ "น้องสาว... ความมั่นใจน่ะเป็นเรื่องดี แต่ถ้ามันมากเกินไปจนกลายเป็นความหลงผิดล่ะก็" เขาเว้นจังหวะ สายตาคมกริบใต้ฮู้ดกวาดมองไปรอบห้องโถงที่ตอนนี้เหล่าฮันเตอร์ระดับสูงขององค์กรกำลังยืนประจันหน้ากันด้วยอาวุธที่ชักออกมาเตรียมพร้อม "มองดูรอบๆ สิ ลิซ่า... ทุกคนที่เป็นพันธมิตรกับเธอในเมื่อวาน วันนี้พวกเขากำลังรอคำสั่งให้ 'กำจัด' เธออยู่" ฉันไม่ได้หันไปมองคนที่ล้อมรอบอยู่ เพราะฉันรู้ดีว่าใครอยู่ตรงไหนบ้าง เสียงลมหายใจที่สั่นเครือของรองหัวหน้าฝ่ายกลยุทธ์ เสียงการปลดเซฟตี้ของอาวุธเวทมนตร์จากมือขวาของประธานสมาพันธ์ ทุกอย่างถูกบันทึกไว้ในสมาธิอันแน่วแน่ของฉัน "การสุ่มการ์ดไม่ใช่แค่การวัดดวง แต่มันคือการคำนวณความน่าจะเป็นของอำนาจ" ฉันกล่าวพลางกดนิ้วลงบนปุ่มสั่งงานระบบ [SSR: คำสั่งเบ็ดเสร็จ – บงการอาณาเขต] ทันใดนั้น แผ่นดินใต้เท้าของทุกคนก็สั่นสะเทือน โซ่ตรวนสีเงินโปร่งแสงผุดขึ้นจากพื้นดิน พันธนาการขาของฮันเตอร์ทุกคนในห้องเอาไว้จนทรุดลงกับพื้น เสียงอุทานด้วยความตกใจดังระงมไปทั่วโถงใหญ่ "เธอทำอะไรลงไป! นี่มันกฎการทรยศนะ ลิซ่า!" ประธานสมาพันธ์คำรามลั่น ใบหน้าที่เคยฉาบด้วยหน้ากากผู้ผดุงความยุติธรรมบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น "เธอคิดจะทำลายองค์กรที่ให้ทุกอย่างกับเธอเพียงเพราะคำพูดของคนนอกคอกคนนี้งั้นเหรอ?" ฉันเดินผ่านฮันเตอร์ระดับ S ที่เคยเรียกตัวเองว่าเพื่อนร่วมรบไปช้าๆ รองเท้าบูทส้นสูงกระทบพื้นหินเป็นจังหวะหนักแน่นที่เปรียบเสมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังของพวกเขาทุกคน ฉันหยุดยืนตรงหน้าประธานสมาพันธ์ ก่อนจะก้มลงไปกระซิบข้างหูเขาเบาๆ "คนนอกคอกงั้นหรือคะ? ท่านลืมไปแล้วหรือว่า 'รอยแยกมิติ' ครั้งแรกเกิดขึ้นเพราะใคร... หรือถ้าให้พูดให้ถูกกว่านั้น ท่านจำไม่ได้หรือว่าท่านเซ็นเอกสารสั่งปิดตายเขตที่ครอบครัวฉันอาศัยอยู่เพื่อแลกกับ 'แต้มคะแนน' ในระบบกาชาขององค์กร" บรรยากาศโดยรอบเงียบกริบลงทันที แม้แต่เสียงหมุนเหรียญของเซนอสก็หยุดชะงักลง ดวงตาของเขาสะท้อนความประหลาดใจออกมาแวบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความขบขันที่ลึกซึ้งกว่าเดิม "เก่งมาก" เซนอสเอ่ยพึมพำ แต่ทว่า ในวินาทีที่ฉันกำลังจะได้คำตอบจากปากของประธานสมาพันธ์ ความผิดปกติบางอย่างก็เกิดขึ้น เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นไปทั่วฐานบัญชาการ ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วบริเวณ หน้าต่างระบบของฉันเด้งขึ้นมาด้วยตัวอักษรสีเลือด: [แจ้งเตือน: ความสมบูรณ์ของระบบถูกแทรกแซง – ผู้บุกรุกระดับพระเจ้าตรวจพบ] ประธานสมาพันธ์ที่เคยหวาดกลัว กลับเงยหน้าขึ้นหัวเราะร่า รอยยิ้มของเขาดูราวกับคนสติแตก "คิดว่าฉันจะมาคนเดียวงั้นเหรอ ลิซ่า? การ์ดที่เธอใช้ไปเมื่อครู่มันก็แค่ตัวล่อ... เพราะตอนนี้ 'เจ้าของตัวจริง' ของระบบกาชาที่เธอภูมิใจนักหนา ได้มาเยือนที่นี่ด้วยตัวเองแล้ว" แรงกดดันมหาศาลจนแทบหายใจไม่ออกพุ่งเข้ามากระแทกร่างของฉันจนต้องถอยกรูดไปด้านหลัง ท้องฟ้าเหนือโถงฐานทัพแยกออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นดวงตาขนาดยักษ์สีทองอร่ามที่กำลังจ้องมองลงมาเหมือนมองมดปลวก เซนอสเดินเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้น เขาไม่ได้กางเกงโล่ป้องกัน แต่กลับยื่นมือมาตรงหน้าฉันด้วยท่าทีที่คาดเดาไม่ได้ "ลิซ่า... ถ้าเธออยากจะรอดจากบททดสอบที่ใหญ่กว่าการเป็นแค่ฮันเตอร์ ตอนนี้คือโอกาสเดียวที่เธอจะ 'เลือก' ว่าจะอยู่ข้างฉัน... หรือจะถูกลบหายไปพร้อมกับความแค้นที่ไม่มีวันได้รับคำตอบ" นิ้วเรียวของเขาแตะเบาๆ ที่การ์ดใบสุดท้ายในช่องเก็บของฉัน—การ์ดที่ฉันไม่เคยเปิดใช้มาตลอดชีวิต การ์ดที่ว่ากันว่าเป็นจุดจบของทุกสรรพสิ่ง ฉันมองดูดวงตาสีทองบนท้องฟ้าที่เริ่มรวบรวมลำแสงทำลายล้าง ก่อนจะหันมามองมือของเซนอส และรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยปริศนาของเขา ในขณะที่ฐานทัพกำลังจะถล่มลงมาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ฉันตัดสินใจแล้วว่า... หากจะต้องตาย ฉันจะเป็นคนถือการ์ดใบนั้นและเลือกชะตาด้วยตัวเอง ความหวังที่จะได้คำตอบเกี่ยวกับครอบครัวเริ่มพร่าเลือนไปพร้อมกับเสียงระเบิดของเพดานที่ถล่มลงมาตรงหน้าฉันพอดี! --- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับลิซ่าในสงครามครั้งนี้ แล้วพบกันในตอนถัดไปนะคะ