ศัตรูหน้าใหม่ผู้มาจากต่างโลก

"กล่องใบนี้... ไม่ใช่สมบัติ แต่เป็นคำสาปที่ส่งตรงมาจากอดีตใช่ไหมคะ เซนอส?" ฉันเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยเศษซากพลังงานมิติตกค้าง กล่องโลหะใบเล็กในมือนั้นเย็นเฉียบจนแทบจะดูดกลืนความร้อนจากฝ่ามือฉันไปหมดสิ้น ตราประจำตระกูลที่สลักอยู่ไม่ใช่ตราที่ใช้กันในปัจจุบัน แต่มันคือสัญลักษณ์ของ 'ผู้พิทักษ์รอยแยก' รุ่นแรกเริ่ม—ตระกูลของฉันที่สาบสูญไปในเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน เสียงหัวเราะทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความรื่นรมย์ของเซนอสยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แม้ร่างของเขาจะเลือนหายไปนานแล้วก็ตาม *“การสุ่มที่ไม่ต้องใช้การ์ดงั้นหรือ?”* ฉันพึมพำกับตัวเองขณะนิ้วเรียวแตะลงบนรอยสลักนั้น ผิวโลหะที่เคยแข็งกร้าวกลับอ่อนนุ่มดุจผิวหนังมนุษย์ทันทีที่สัมผัส กลไกภายในกล่องขยับตัวด้วยเสียง ‘คลิก’ แผ่วเบา แต่สำหรับฉัน มันดังสนั่นราวกับเสียงระเบิดในสมอง ไม่ใช่สมบัติ แต่เป็น 'รหัสพันธุกรรม' ของผู้กล้าในอดีต ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็ถาโถมเข้าใส่ตัวอาคารราวกับแผ่นดินไหว เพดานห้องโถงแตกร้าว แสงสีครามสว่างวาบขึ้นกลางอากาศจนฉันต้องยกแขนขึ้นบังสายตา รอยแยกมิติ—ไม่ใช่รอยแยกที่ฉันเคยเห็น แต่มันคือวงแหวนเวทมนตร์ขนาดมหึมาที่ถูกเปิดออกด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จ เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากแสงนั้น เขาไม่ได้สวมชุดฮันเตอร์สมัยใหม่เหมือนพวกเรา แต่เขาสวมเกราะเงินวาววับที่ดูหนักอึ้งและทรงพลัง ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนอากาศแทบเป็นพิษ ดวงตาของชายคนนั้นจ้องเขม็งมาที่ฉัน ราวกับว่าเขาไม่ได้มองเห็นเพียงแค่ตัวฉัน แต่เขากำลังมองทะลุไปถึงประวัติศาสตร์ที่ฉันพยายามลบเลือน "เจ้าคือทายาทของตระกูลทรยศงั้นสินะ" ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ฉันลดมือลง สายตาคมกริบจ้องตอบเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ความรู้สึกสั่นไหวในอกจะพยายามเตือนให้ฉันถอยห่าง "ทรยศ? คำนิยามนี้ฟังดูเก่าไปหน่อยนะคะสำหรับคนเพิ่งข้ามมิติมา ฉันไม่ทราบว่าคุณคือใคร แต่ที่นี่คือเขตการปกครองของฉัน ไม่ใช่สนามเด็กเล่นสำหรับผู้กล้าตกยุค" เขาแค่นหัวเราะ ก่อนจะชักดาบเล่มยักษ์ที่สะพายอยู่ด้านหลังออกมา กระแสพลังงานที่แผ่ออกมาจากดาบเล่มนั้นรุนแรงจนเศษหินรอบข้างแตกละเอียด "ข้าคือ ‘เอเลียส’ ผู้กล้าลำดับที่หนึ่งจากมิติที่สูญสิ้น และข้ามาที่นี่เพื่อทวงคืนสิ่งที่พวกเจ้าขโมยไป... พลังแห่งระบบกาชาที่แท้จริง ไม่ใช่อาวุธลักลอบแบบที่พวกเจ้าใช้กันอยู่!" ฉันสูดลมหายใจลึก พยายามคุมสติท่ามกลางสถานการณ์ที่เหนือการควบคุม หากเขาคือผู้กล้าจากมิติอื่นที่อ้างสิทธิ์เหนือระบบกาชา แสดงว่าสิ่งที่อยู่ในกล่องโลหะนี้คือชนวนเหตุสำคัญ ฉันไม่ได้รอให้เขาเป็นฝ่ายเริ่ม ฉันพลิกมือขวาเรียกการ์ดสีทองอร่ามออกมาทันที "ถ้าอยากได้คืน ก็ลองพิสูจน์ดูสิคะ ว่าคุณมีดีแค่ไหนที่จะมาท้าทายฉันในบ้านของฉันเอง!" การปะทะเริ่มต้นขึ้นอย่างรุนแรง พลังเวทสีฟ้าจากดาบของเอเลียสตัดผ่านอากาศมายังจุดที่ฉันยืนอยู่เพียงเสี้ยววินาที ฉันกระโดดถอยหลังด้วยความเร็วสูงพร้อมดีดนิ้วเพื่อเรียก ‘การ์ดสายฟ้าพันธนาการ’ แต่มันกลับไม่ทำงาน... ร่างกายของเอเลียสกลายเป็นเงาที่หายวับไปและปรากฏตัวอยู่เบื้องหลังฉันพร้อมกับคมดาบที่จ่ออยู่ที่ลำคอ "ช้าไป" เขาพึมพำชิดใบหูของฉัน ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น กล่องโลหะในกระเป๋าเสื้อของฉันก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง แสงสีม่วงประหลาดพุ่งทะลุเนื้อผ้าออกมา มันไม่ใช่แค่กล่อง มันกำลังตอบสนองต่อการมีอยู่ของเอเลียส ฉันตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด—ฉันปล่อยการ์ดในมือทิ้งลงพื้นและเอื้อมมือไปคว้าคมดาบของเอเลียสด้วยมือเปล่า เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากฝ่ามือ แต่ในวินาทีที่เลือดของฉันสัมผัสกับกล่องโลหะที่เรืองแสงนั้น... เสียงของเซนอสก็ดังขึ้นในหัวฉันอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่คำเยาะเย้ย แต่มันคือคำสั่ง *‘ปลดล็อกรหัสบรรพกาล ลิซ่า... นี่คือการสุ่มครั้งที่สองที่เธอไม่ต้องเลือก เพราะโชคชะตาเลือกให้เธอแล้ว’* แสงสว่างจ้าเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท เอเลียสชะงักไป ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน เขาถอยกรูดไปหลายก้าวราวกับเจอสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตาย "เป็นไปไม่ได้... ตราสัญลักษณ์นั่น... ร่างจำลองของผู้สร้างงั้นหรือ?" ฉันยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มกลืนกินห้องโถง สัมผัสที่ปลายนิ้วเปลี่ยนไป พลังที่อัดแน่นอยู่ภายในกล่องโลหะกำลังไหลเข้าสู่กระแสเลือดของฉัน มันไม่ใช่พลังฮันเตอร์ทั่วไป แต่มันคือพลังที่กดทับมิติต่างๆ ให้สยบยอม ฉันค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเอเลียสด้วยดวงตาที่เปลี่ยนเป็นสีเงินวาวโรจน์ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนน่าขนลุก "ดูเหมือนว่า... สิ่งที่คุณเรียกว่า ‘พลังที่แท้จริง’ จะจำเจ้าของที่แท้จริงได้นะคะ เอเลียส" ทันใดนั้น ประตูมิติที่เอเลียสเปิดไว้ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะพลังของเขา แต่เพราะมีเงาร่างที่สอง สาม และสี่ กำลังทยอยก้าวออกมาจากรอยแยกมิตินั้น... พวกเขาไม่ใช่ผู้กล้าจากมิติเดียวกับเขา แต่เป็นกองทัพที่ใส่หน้ากากสีขาวโพลนเหมือนกับที่เคยเห็นในนิมิตตอนที่ครอบครัวฉันจากไป "แย่แล้ว..." เอเลียสถอยหลังจนชิดกำแพง น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากความมั่นใจเป็นความหวาดกลัวอย่างขีดสุด "ลิซ่า... พวกมันไม่ได้มาเพื่อล่าเธอ แต่มันมาเพื่อปิดฉาก ‘รอยแยกมิติ’ สุดท้ายที่เหลืออยู่ของจักรวาลนี้ ซึ่งก็คือโลกของเธอนั่นแหละ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและร่วมลุ้นไปกับลิซ่าในทุกๆ การตัดสินใจนะคะ!