ชื่อเสียงในเงามืด

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้ปอดข้างซ้ายทะลุด้วยน้ำแข็งจากนรก ก็ลดระดับเสียงลงซะ” ฉันกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของฉันจดจ้องไปยังชายฉกรรจ์ร่างยักษ์สามคนที่ยืนขวางทางออกของดันเจี้ยนระดับ D ที่เพิ่งเคลียร์เสร็จสิ้น เลือดสีดำเหนียวข้นของมอนสเตอร์ยังคงหยดจากปลายดาบสั้นในมือฉัน แสงสีฟ้าจางๆ จากการ์ดในมือขวาของฉันสั่นไหวราวกับลมหายใจที่เตรียมพร้อมจะสังหาร ชายหัวหน้ากลุ่มพ่นน้ำลายลงพื้น มันแสยะยิ้มที่ดูน่าขยะแขยง “ฮันเตอร์หน้าใหม่ที่เพิ่งตื่นขึ้นมาได้ไม่กี่วัน... คิดว่าการกำจัดบอสตัวเดียวจะทำให้เธอเป็นตำนานงั้นเหรอแม่สาวน้อย? ส่งของดรอปทั้งหมดมา แล้วฉันจะปล่อยให้เธอเดินกลับกิลด์ไปแบบครบสามสิบสอง” ฉันไม่ตอบ แต่ขยับนิ้วเพียงเล็กน้อย การ์ดใบหนึ่งในสำรับจู่ๆ ก็เรืองแสงสีทองพุ่งผ่านอากาศไปปักอยู่บนคอเสื้อของมัน แรงปะทะมหาศาลทำให้ชายคนนั้นล้มลงไปกองกับพื้นโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะกระพริบตา ความเย็นยะเยือกแล่นเข้าสู่กระดูกสันหลังของพวกมันทั้งสามทันที “ฉันไม่ได้อยากเป็นตำนาน” ฉันเดินผ่านพวกมันไปอย่างมั่นคง “ฉันแค่ไม่อยากให้พวก ‘ขยะ’ มาเกะกะทางเดินของฉันเท่านั้นเอง” ฉันทิ้งความเงียบงันและแววตาหวาดกลัวของพวกมันไว้เบื้องหลัง ลมพัดผ่านรอยแยกของผนังหินพาเอาความเย็นของมิติอื่นมาปะทะผิวแก้ม ฉันหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดู หน้าจอแจ้งเตือนข้อความนับไม่ถ้วนจากเว็บบอร์ดฮันเตอร์ กระทู้ที่ชื่อว่า *‘พบฮันเตอร์นิรนามฝีมือพระกาฬเคลียร์ดันเจี้ยนเดี่ยวใน 10 นาที’* กำลังร้อนแรงจนน่าตกใจ “ชื่อเสียงงั้นเหรอ... สิ่งที่น่ารำคาญที่สุดในโลกของพวกฮันเตอร์” ฉันพึมพำกับตัวเอง “แต่มันก็เป็นสิ่งที่ทำให้คุณเข้าใกล้เป้าหมายได้เร็วขึ้นนะ ลิซ่า” เสียงที่คุ้นเคยพร้อมกับกลิ่นอายของกำมะถันจางๆ ปรากฏขึ้นข้างกายฉัน เซนอสในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงามืดของเสาหินราวกับเป็นส่วนหนึ่งของสถาปัตยกรรมนั้น เขาไม่ได้เดิน แต่เขาลอยตัวเหนือพื้นเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาภายใต้ฮู้ดจับจ้องมาที่ฉันด้วยแววตาเยาะเย้ยเหมือนเคย “เป้าหมายของฉันคือการกวาดล้างรอยแยก ไม่ใช่การขึ้นปกนิตยสารรายสัปดาห์” ฉันเก็บการ์ดเข้าช่องเก็บของมิติ เซนอสหัวเราะหึๆ ในลำคอ “ความมั่นใจนั่นแหละที่ทำให้คุณต่างจากพวกฮันเตอร์ระดับสวะพวกนั้น แต่จำไว้นะ ลิซ่า... ระบบกาชาไม่ได้ให้พลังกับคุณฟรีๆ ยิ่งชื่อเสียงของคุณโด่งดังมากเท่าไหร่ ความคาดหวังจาก ‘เบื้องบน’ ก็จะยิ่งกดทับคุณมากเท่านั้น คุณคิดว่าการที่คุณอยู่ดีๆ ก็เก่งกาจขึ้นมาแบบนี้ จะไม่มีใครสังเกตเห็นเลยเหรอ?” ฉันหยุดเดินแล้วหันไปจ้องหน้าเขา “นายกำลังจะบอกอะไร” เซนอสขยับเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นแปลกประหลาดที่ชวนให้รู้สึกปั่นป่วน “กิลด์ใหญ่เริ่มตามล่าตัวคุณแล้ว พวกเขาสงสัยว่าคุณครอบครอง ‘วัตถุโบราณต้องห้าม’ หรือไม่ก็เป็นผู้สืบทอดที่หลุดรอดจากโครงการวิจัยลับ วันนี้คุณอาจจะเป็นฮันเตอร์ปริศนาที่ใครๆ ก็ชื่นชม แต่พรุ่งนี้... คุณอาจจะกลายเป็นหนูทดลองที่ถูกตามล่าไปทั่วโลกก็ได้นะ” ฉันนิ่งเงียบ แววตาสั่นไหวไปชั่ววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเย็นชาดั่งน้ำแข็งตามเดิม ฉันรู้ดีว่าทุกอย่างมีราคาที่ต้องจ่าย การสูญเสียครอบครัวในเหตุการณ์นั้นสอนให้ฉันรู้ว่า ความอ่อนแอคือบาปที่ยิ่งใหญ่ที่สุด “ถ้าพวกมันอยากได้ตัวฉัน ก็ให้พวกมันลองดูก่อนว่าจะกล้าแลกกับอะไร” ฉันคว้าการ์ดใบใหม่ขึ้นมา มันเป็นการ์ดเกรด S ที่ฉันเพิ่งสุ่มได้จากการเคลียร์ดันเจี้ยนเมื่อครู่ พลังงานมหาศาลไหลเวียนอยู่ในฝ่ามือ “ดีมาก!” เซนอสปรบมือเบาๆ “นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันอยากเห็น แต่ระวังไว้หน่อยนะ เพราะคนที่กำลังก้าวเข้ามาในดันเจี้ยนนี้... ไม่ใช่แค่ฮันเตอร์กระจอกๆ อย่างที่ผ่านมาหรอก” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะดังสะท้อนมาจากทางเข้าดันเจี้ยน เสียงโลหะกระทบกันบ่งบอกถึงชุดเกราะเกรดสูง และแรงกดดันมหาศาลที่ทำเอาอากาศในบริเวณนั้นดูเบาบางลงอย่างเห็นได้ชัด ฉันขมวดคิ้ว มือกระชับดาบในมือแน่นขึ้น “ใคร?” ฉันถาม เซนอสหายตัวไปในเงามืด เหลือเพียงเสียงกระซิบที่ทิ้งท้ายไว้อย่างน่าขนลุก “คนที่จะเปลี่ยนชีวิตที่เงียบเหงาของคุณ... ให้กลายเป็นสมรภูมิเลือดยังไงล่ะ” ชายในชุดเกราะสีเงินเงาวับเดินออกมาจากความมืด เขาไม่ได้พกอาวุธ แต่รอบกายเขากลับมีไอเวทสีแดงเข้มพุ่งออกมาเป็นสาย ลมแรงปะทะเข้ากับใบหน้าของฉันจนผมกระจัดกระจาย เขาหยุดยืนห่างจากฉันเพียงห้าก้าว ก่อนจะยกมือขึ้นแล้วถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นตาอย่างประหลาด หัวใจของฉันกระตุกวูบ เมื่อเห็นรอยแผลเป็นรูปกากบาทบนแก้มซ้ายของเขา ชายคนนี้คือคนที่ฉันเคยเห็นในแฟ้มคดีลับเกี่ยวกับรอยแยกมิติเมื่อสามปีก่อน... คนที่ถูกประกาศว่าเสียชีวิตไปแล้วในเหตุการณ์นั้น “ในที่สุดก็เจอตัวสักทีนะ...” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาพอๆ กับฉัน “ลูกสาวของคนทรยศ” การ์ดมาสเตอร์ลิซ่าหวังว่าทุกท่านจะใจจดใจจ่อกับการเผชิญหน้าครั้งสำคัญนี้ แล้วพบกันในตอนหน้านะคะ