สงครามบนโต๊ะอาหาร

เสียงเบรกกะทันหันของรถยนต์สมรรถนะสูงที่จอดเทียบท่าหน้าเซฟเฮาส์ ยืนยันคำพูดเมื่อครู่ได้ดีกว่ารหัสลับใด ๆ บนหน้าจอเรดาร์ รินรดาไม่รอให้ศิลาออกคำสั่ง มือเรียวที่เพิ่งวางไขควงลงบนโต๊ะเลื่อนคว้ามีดพับอเนกประสงค์ขึ้นมาซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อทันที นัยน์ตาสีเข้มฉายแววระแวดระวัง ผิดกับชายหนุ่มเจ้าของโปรเจกต์หมื่นล้านที่ใบหน้าคมสันยังคงเรียบเฉย ทว่าสันกรามกลับขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน "เปลี่ยนแผนตามที่คุณว่า... แต่ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญจะมาเร็วกว่าที่เราคำนวณไว้สิบนาทีนะฃรับ" รินรดาเอ่ยเสียงเบาหวิวแต่เฉียบคม เธอขยับเข้าไปใกล้เงาสลัวของเสาบ้าน นัยน์ตาสบเข้ากับร่างสูงใหญ่ของศิลาที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว "เงียบปากแล้วไปยืนหลັງชั้นวางของ" ศิลาออกคำสั่งเสียงต่ำ มือหนาคว้าข้อแขนเรียวรั้งให้ถอยหลัง แต่มีหรือที่ช่างซ่อมนาฬิกาสาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครจะทำตามโดยง่าย "ฉันไม่ใช่ลูกน้องคุณ ศิลา และฉันถนัดสู้ระยะประชิดมากกว่าวิ่งหนี" เธอย้อนเสียงแข็ง สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างไม่แยแส ก่อนจะก้าวฉับ ๆ ไปยืนดักรออยู่ริมกรอบประตูที่แสงไฟสลัวสาดส่องถึง พร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ที่จะพังประตูก้าวเข้ามา *ปึง!* เสียงถีบประตูไม้เนื้อแข็งดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกทำให้ฝุ่นละอองร่วงกราวลงมาจากเพดาน รินรดากลั้นหายใจ เตรียมพุ่งตัวเข้าประชิดศัตรูคนแรกที่ก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขต ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกักค้าง ไม่ใช่กลุ่มมือสังหารจากองค์กรคู่แข่ง... แต่เป็นชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบ ใบหน้าถอดแบบมาจากศิลาไม่มีผิดเพี้ยน เพียงแต่มีริ้วรอยแห่งวัยและรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงความทรงอำนาจ "เล่นซ่อนหาอะไรกันอยู่หรือครับ คุณหลานชาย... และหนูรินรดา" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาสมทบของบอดี้การ์ดอีกสี่นายที่ปิดล้อมทางออกทุกด้าน ศิลาพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางจมูก ก้าวขึ้นมาบังหน้าหญิงสาวไว้ครึ่งตัวโดยอัตโนมัติ แม้ปากจะยังคงพ่นวาจาเชือดเฉือนตามนิสัย "ถ้าคุณลุงว่างมากนัก ทำไมไม่ไปนั่งตรวจบัญชีหุ้นในห้องแอร์เย็น ๆ ล่ะครับ มาเดินป่าดงดิบทำไมให้รองเท้าหนังราคาแพงเปื้อนโคลน" "ปากเก่งเหมือนพ่อนักนะศิลา" ท่านประธานอาวุโสปรายตามองหลานชายด้วยแววตาอ่านยาก ก่อนจะเบนสายตามาหยุดอยู่ที่รินรดา สำรวจเรือนร่างและท่าทีที่ไม่มีความเกรงกลัวเลยสักนิด "สมคำร่ำลือ... ช่างซ่อมนาฬิกาผู้กุมความลับชิ้นสำคัญของตระกูลเรา ดูท่าทางแล้ว คงไม่ใช่แค่เรื่องงานซ่อมธรรมดา ๆ กระมังถึงทำให้หลานชายตัวดีของฉันยอมขับรถฝ่าฝืนคำสั่งเพื่อพามาหลบซ่อนที่นี่" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปรายตามองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังเธออยู่ แม้ท่าทางจะดูเหมือนปกป้อง แต่แรงกดดันจากคนตระกูลนี้ช่างน่ารำคาญสิ้นดี เธอขยับตัวก้าวออกมาจากด้านหลังของศิลา ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ในระดับเดียวกันอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าท่านประธานสงสัยเรื่องงาน ก็เชิญถามเจ้าของโปรเจกต์หมื่นล้านเอาเองเถอะค่ะ พอดีฉันรับจ้างซ่อมนาฬิกา ไม่ได้รับจ้างตอบคำถามสืบสวนสอบสวนให้ใคร" น้ำเสียงหวานใสแต่เจือความประชดประชันทำเอาศิลาต้องเหลือบมองด้วยหางตา "เธอนี่มัน..." ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความหมั่นไส้ปนระอา กล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับผู้มีอิทธิพลระดับประเทศในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ "ทำไมคะ? กลัวฉันพูดผิดหูคุณท่านหรือไง" เธอสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีเข้มพินิจพิเคราะห์ผู้มาใหม่ด้วยความเยือกเย็น "แต่ก็น่าแปลกนะคะ... คนระดับคุณท่าน ถึงขนาดต้องลงทุนมาตามหาเราด้วยตัวเองถึงเซฟเฮาส์ลับกลางป่า แสดงว่าข้อมูลในนาฬิกาเรือนนั้น คงมีค่ามากกว่าโปรเจกต์หมื่นล้านของคุณศิลาเสียอีกสมมติฐานนี้ถูกไหมคะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ ท่านประธานหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสนใจระคนประหลาดใจ ผิดกับศิลาที่ลอบถอนหายใจยาว เหยียดแขนออกกั้นกลางระหว่างคนทั้งสองด้วยท่าทีปกป้องที่แสดงออกอย่างชัดเจน แม้ปากจะยังคงแข็งกระด้าง "เรื่องของฉันกับคุณลุงไม่ใช่ธุระอะไรที่คุณจะต้องเอาสมองอันน้อยนิดมาวิเคราะห์... ถอยไปรินรดา อย่าหาเรื่องใส่ตัว" "ฉันไม่ได้หาเรื่อง ฉันแค่วิเคราะห์ตามสถานการณ์ต่างหากเล่า!" เธอกัดฟันกรอด หันไปถลึงใส่ชายหนุ่มที่ทำตัวเป็นพ่อพระขี้เก๊กในเวลาแบบนี้ "อย่ามาทำเป็นเก่งหน่อยเลยน่าศิลา คุณเองก็จนมุมเหมือนกันนั่นแหละ!" "หึ..." เสียงหัวเราะในลำคอของท่านประธานดังขึ้น ทำลายบรรยากาศตึงเครียดลงได้นิดหน่อย "ท่าทางพวกเธอสองคนดูจะเข้ากันได้ดีกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีกนะเนี่ย... เอาล่ะ ในเมื่อเกมไล่จับมันจบลงแค่นี้ ก็ถึงเวลาที่เราต้องมาคุยกันอย่างผู้ใหญ่เสียที" ท่านประธานกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะไปสะดุดเข้ากับโต๊ะไม้ริมหน้าต่างที่มีคราบน้ำซุปและจานชามวางระเกะระระกะ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างมีความหมาย "ดูเหมือนพวกเธอจะมีเวลา 'ฮันนีมูน' ย่อม ๆ กันก่อนที่ฉันจะมาถึงสินะ... อาหารมื้อแรกในเซฟเฮาส์ รสชาติคงถูกปากพอดูใช่ไหมล่ะ?" รินรดาหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอจำได้แม่นว่าอาหารมื้อนั้นเต็มไปด้วยการประชดประชันและสายตาฟาดฟันระหว่างเธอกับพ่อหนุ่มปากจัดข้างกายแค่ไหน แต่พอมาได้ยินคนนอกแซวแบบนี้ มันชวนให้รู้สึกหงุดหงิดเสียจนอยากจะคว้าแจกันใกล้มือมาปาใส่หน้าคนพูดจริง ๆ "อาหารจะอร่อยหรือไม่อั้นมันก็เรื่องของฉันครับคุณลุง" ศิลาตอบเสียงกร้าว ขยับตัวบังรินรดาให้พ้นจากสายตาพิจารณาของผู้อาวุโส "ถ้าคุณลุงต้องการความลับในนาฬิกา ก็คุยกับผมคนเดียว ปล่อยเธอไปซะ" "ปล่อยหรือ?" ท่านประธานเลิกคิ้ว "ในเมื่อหนูรินรดากุมกุญแจดอกสำคัญไว้ขนาดนั้น เธอก็คือคนใน 'เกม' นี้ไปโดยปริยายแล้วล่ะศิลา... และต่อจากนี้ไป เกมนี้จะไม่ได้เล่นกันแค่สองคนอีกต่อไปแล้ว" พูดจบ ท่านประธานก็โบกมือเป็นสัญญาณให้บอดี้การ์ดขยับเข้ามาประชิดตัวมากขึ้น รินรดากำมือแน่น สติปัญญาและสัญชาตญาณการเอาตัวรอดเริ่มทำงานเต็มพิกัด เธอรู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสู้ ทว่าในจังหวะนั้นเอง ศิลากลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านความอบอุ่นมาเจือความกังวลเล็ก ๆ ทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง นัยน์ตาคมกริบของศิลาที่มักจะใช้มองเธอด้วยความหงุดหงิด บัดนี้กลับฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "จับมือฉันไว้ อย่าปล่อยเด็ดขาด" ศิรากระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน ใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านข้างแก้ม "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... ฉันจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องตัวเธอแม้แต่ปลายนิ้วเดียว" หัวใจของรินรดาตกระกำลำพู จังหวะการเต้นในอกรัวเร็วจนน่าตกใจ ความซึนเดเระที่เคยหมั่นไส้พังทลายลงในชั่วพริบตา เหลือเพียงความอบอุ่นแปลกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ทว่า ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากด่าหรือตอบรับความคลั่งรักแบบไม่รู้เวลาน้ำต้มผักต้มเนื้อนั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ อีกชุดหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังหน้าต่างกระจกที่แตกละเอียด *เพล้ง!* เงาร่างสีดำทมิฬนับสิบพุ่งพรวดเข้ามาจากมุมมืดอย่างไร้เสียงเตือน พร้อมกับกระบอกปืนนับสิบกระบอกที่เล็งตรงมายังวงสนทนาท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์สุดเร่าร้อนของศิลากับรินรดานะครับ