รุ่งอรุณแห่งขุนเขาเมฆา

เมฆหมอกสีเทาจัดปกคลุมยอดเขาอวิ๋นหลิงราวกับผืนผ้าแพรดิบที่ถูกย้อมด้วยความตาย ปราณกระบี่เล่มหนึ่งพุ่งแหวกอากาศเหนือหน้าผาสูงชันจนเกิดเสียงคำรามกึกก้องคล้ายมังกรคำราม ไป๋จิงเฉินยืนหยัดอย่างมั่นคงบนศิลาโบราณ ร่างกายของเขาทาบทับด้วยเงาจันทร์เสี้ยวที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนฟากฟ้า ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่ทอดมองไปยังเบื้องล่าง—ที่ซึ่งบันไดหินเก้าพันขั้นทอดตัวยาวสู่ประตูสำนักเซียนหมื่นสวรรค์ "เจ้ายังคงดึงดันที่จะไปให้ถึงจุดนั้นจริง ๆ หรือ?" เสียงใสราวกับกระดิ่งเงินท่ามกลางธารน้ำแข็งดังขึ้นจากเบื้องหลัง แต่มันกลับแฝงไว้ด้วยความเย็นเยียบที่สามารถแช่แข็งวิญญาณของผู้ฝึกตนได้ในพริบตา มู่หรงหลานก้าวออกมาจากเงาไม้สนพันปี อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางพลิ้วไหวตามแรงลมปราณที่หมุนวนรอบกาย บนร่างของนางไม่มีร่องรอยของฝุ่นผงแม้แต่น้อย ราวกับเทพเซียนที่พลัดหลงลงมาจากเก้าชั้นฟ้า ทว่าแววตาที่ทอดมองบุรุษเบื้องหน้ากลับมีความห่วงใยที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความเย็นชาอย่างแนบเนียน ไป๋จิงเฉินไม่หันกลับไปมอง นางยังคงจ้องมองไปยังยอดเขาไกลโพ้นที่ปกคลุมด้วยอัคคีสวรรค์ เขายกมือขึ้นสัมผัสฝักกระบี่ไม้ไร้ลายที่เหน็บอยู่ข้างกายสัมผัสแห่งความเย็นเฉียบของเนื้อไม้ซึมซาบเข้าสู่ปลายนิ้ว "วิถีกระบี่ของข้ามิใช่การแสวงหาความอมตะ แต่มันคือการค้นหาความจริง" ไป๋จิงเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่นดั่งขุนเขา "สำนักเซียนหมื่นสวรรค์เก็บงำคัมภีร์กระบี่โบราณที่สูญหายไปเมื่อสามร้อยปีก่อน... บรรพบุรุษของข้าต้องตายอย่างอยุติธรรมเพราะเคล็ดวิชานั้น หากข้าไม่ไปไขว่คว้ามันมา วิญญาณของคนตระกูลไป๋คงไม่หลับตา" มู่หรงหลานขมวดคิ้วเล็กน้อย รัศมีรอบตัวนางสั่นไหววูบหนึ่ง นางก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาอย่างเงียบเชเชียบ กลิ่นอายเย็นยะเยือกของวังน้ำแข็งเก้าชั้นฟ้าปะทะเข้ากับกลิ่นอายปราณกระบี่อันร้อนแรงของเขา เกิดเป็นละอองหมอกสีขาวจาง ๆ ระหว่างคนทั้งสอง "เจ้าก็รู้ว่านั่นคือค่ายกลมรณะ" นางกล่าวเบา ๆ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยซึ่งมีเพียงไป๋จิงเฉินเท่านั้นที่สังเกตเห็น "พวกมันรอให้เจ้าเดินเข้าไปติดกับดัก เพื่อชิงเอาสัจธรรมกระบี่ที่อยู่ในตัวเจ้า... ข้าไม่อาจมองดูเจ้าไปสู่ความตายได้" ไป๋จิงเฉินหันกลับมาสบตากับนาง แววตาที่เคยดุดันและทะนงตนพลันอ่อนลงชั่วขณะเมื่อมองเห็นความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าราวกับแกะสลักจากหยกน้ำแข็งนั้น เขายื่นมือหนาออกไปแตะที่ปลายผมของนางที่ปลิวไหวตามลมอย่างแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่อบอุ่นและอ่อนโยนที่สุดที่บุรุษผู้ถือครองวิถีกระบี่ไร้ลักษณ์จะมอบให้ผู้ใดได้ "หลานเอ๋อร์... เจ้าเชื่อใจกระบี่ในมือข้าหรือไม่?" ไป๋จิงเฉินเอמהถามด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก มู่หรงหลานนิ่งงันไป นางเงยหน้าขึ้นสบตาคมคายคู่นั้น หัวใจที่เคยด้านชาและถูกปิดตายด้วยกฎเกณฑ์อันเข้มงวดของสำนักกลับเต้นรำอย่างบ้าคลั่ง นางไม่ตอบด้วยคำพูด ทว่ามือเรียวดั่งหยกขาวกลับเอื้อมไปกุมมือของเขาที่ถือด้ามกระบี่แน่นขึ้น แรงบีบนั้นแทนคำตอบทั้งหมดในใต้หล้า—ต่อให้ฟ้าดินล่มสลาย นางก็จะเคียงข้างเขา ชักกระบี่ฟาดฟันอุปสรรคเบื้องหน้าเคียงบ่าเคียงไหล่ "ถ้าเช่นนั้น... จงก้าวเดินไปพร้อมกับข้า" สิ้นเสียงของไป๋จิงเฉิน พลังปราณกระบี่อันไร้ขอบเขตก็ระเบิดออกจากร่างของเขาราวกับคลื่นยักษ์ พัดพาเอาหมอกหนาทึบบนยอดเขาให้สลายหายไปในพริบตา เขากับมู่หรงหลานทะยานร่างขึ้นพร้อมกัน ทิ้งเงาไว้เบื้องหลังราวกับสายฟ้าสองสายที่พุ่งทะยานตัดผ่านผืนฟ้า มุ่งตรงสู่สำนักเซียนหมื่นสวรรค์ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนจุดสูงสุดของเทือกเขา การเดินทางผ่านด่านทดสอบแรกเริ่มต้นขึ้นเมื่อพวกเขาเหยียบลงบนบันไดหินขั้นแรก แรงกดดันจากอาคมโบราณนับหมื่นปีถาโถมเข้าใส่ราวกับภูเขาทั้งลูกกดทับลงบนบ่า ไป๋จิงเฉินคำรามในลำคอ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ร่างกายของเขาต้านทานแรงกดดันนั้นด้วยสัจธรรมแห่งกระบี่ ปราณกระบี่รอบกายแผ่พุ่งออกไปจนบันไดหินสั่นสะเทือน ทว่า ในขณะที่พวกเขากำลังก้าวผ่านด่านที่สามซึ่งเป็นเขตแดนรอยต่อระหว่างโลกมนุษย์กับแดนเซียน ท้องฟ้าที่เคยปลอดโปร่งกลับมืดครึ้มลงอย่างกะทันหัน สายฟ้าสีทองคำรามลั่นสนั่นหู ฟาดผ่าลงมาตรงหน้าพวกเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! ร่างเงาสูงใหญ่ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงอัคคีสวรรค์ที่ลุกโชน เงาร่างนั้นสวมชุดเกราะทองคำโบราณ มือถือหวนยาวที่แผ่ไอสังหารรุนแรง และที่น่าตกใจที่สุดคือ... บนใบหน้าของมันสวมหน้ากากสำริดรูปยักษ์ทวารบาลที่ปรากฏอยู่ในบันทึกประวัติศาสตร์ว่าสูญหายไปพร้อมกับสำนักดั้งเดิมของไป๋จิงเฉินเมื่อสามร้อยปีก่อน! "ไป๋จิงเฉิน... เจ้ากล้าดียังไงถึงเหยียบย่างเข้ามาในเขตหวงห้ามของบรรพชน!" เสียงคำรามดังก้องกังวานราวกับเสียงระฆังสำริดจากขุมนรก พร้อมกับหวนทองคำที่พุ่งแทงทะลวงอากาศเข้ามาหมายปลิดชีพในกระบวนท่าเดียว! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่นี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ --- [กระบี่ไร้ลักษณ์]