วิถีแห่งเต๋าที่ไร้รูป

หยาดโลหิตสีชาดหนึ่งหยด... ร่วงหล่นลงกระทบผิวดาบเหล็กกล้าสีดำสนิท ไร้ซึ่งลวดลาย ไร้ซึ่งประกายเจิดจ้า ทว่ากลับดูดกลืนแสงสว่างรอบกายจนมืดมิด "วิชาดาบที่ยังมีรูปลักษณ์... ต่อให้คมกริบเพียงใด ก็ยังคงมีขีดจำกัด" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันของถ้ำผาเมฆาคล้อย ไป๋จิงเฉินยืนนิ่งสงบดั่งรูปปั้นหินสลัก นัยน์ตาคมกล้าทอดมองเงาสะท้อนของตนเองบนคมดาบที่ไร้เงาประกาย แววตาของเขาสะท้อนความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีต ภาพซากปรักหักพังของสำนักกระบี่นภาลัยที่ถูกแผดเผาด้วยเพลิงโลหิตยังคงชัดเจนในห้วงสำนึก ปมในใจนั้นมิเคยจางหาย แต่บัดนี้ มันถูกหลอมรวมกลายเป็นเชื้อเพลิงแห่งปณิธานอันแน่วแน่ดั่งเหล็กกล้า เขาหลับตาลงช้าๆ โคจรพลังลมปราณร่มเงาสวรรค์ภายในตันtian (ตานเถียน) กระแสลมปราณอันเชี่ยวกราดดั่งพายุหมุนค่อยๆ ถูกบีบอัดจนกลายเป็นสายธารอันสงบนิ่ง ไหลเวียนผ่านจุดชีพจรสำคัญสิบสองสายอย่างลื่นไหล ในขณะเดียวกัน ที่มุมลึกของถ้ำศิลาอันเหน็บหนาว ร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวนางพญาหิมะกำลังยืนประทับนิ่ง มู่หรงหลาน นางเซียนแห่งวังน้ำแข็งเก้าชั้นฟ้า ปรายตามองบุรุษเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เยียบเย็นและไร้ความรู้สึกต่อโลกภายนอกดั่งเช่นเคย ทว่าลึกเข้าไปในดวงเนตรคู่นั้น กลับมีความห่วงใยและอาทรที่ซ่อนเร้นไว้อย่างลึกซึ้ง นางคือนางเซียนผู้สูงส่ง ผู้คนนับหมื่นในยุทธภพต่างก้มหัวให้ด้วยความหวาดกลัว แต่นางกลับยอมมอบหัวใจดวงนี้ให้แก่ไป๋จิงเฉินเพียงผู้เดียว "เจ้ากำลังฝืนกระแสสวรรค์" เสียงหวานใสราวระฆังแก้วแต่เย็นเยียบเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงัน "วิชาดาบไร้ลักษณ์... บรรพชนในอดีตเคยกล่าวไว้ว่าเป็นวิชาที่นำพาซึ่งวิบัติ ผู้ใดฝึกฝนย่อมต้องเผชิญทัณฑ์สวรรค์สะบั้นวิญญาณ" ไป๋จิงเฉินไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เขายังคงรักษาจังหวะการหายใจและโคจรลมปราณอย่างต่อเนื่อง มุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความทะนงตนจนน่าหลงใหล "หลานเอ๋อร์... ฟ้าดินกำหนดชะตาชีวิตของสรรพสิ่ง แต่หาได้กำหนดวิถีกระบี่ของข้าไม่" ไป๋จิงเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคง "หากสวรรค์บอกว่าข้าไม่มีวันบรรลุ ข้าก็จะใช้กระบี่เล่มนี้... แหวกฟ้าคว่ำแผ่นดินให้ดู" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศรอบกายพลันแปรเปลี่ยน อุณหภูมิภายในถ้ำลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะกุมผนังศิลา มู่หรงหลานขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อย นางก้าวเท้าเข้ามาใกล้ร่างของเขาอย่างเงียบเชเชียบ ปลายมือเรียวยาวดุจหยกขาวแตะลงที่ไหล่กว้างของชายหนุ่ม เพื่อถ่ายทอดพลังลมปราณหยินบริสุทธิ์เข้าช่วยประคับประคองเส้นลมปราณที่กำลังปั่นป่วนจากการทะลวงขอบเขต สัมผัสอันเย็นเยียบแต่นุ่มนวลนั้น ทำให้จิตใจของไป๋จิงเฉินที่กำลังล่องลอยอยู่ในห้วงแห่งเต๋า กลับมารวมศูนย์ได้อย่างรวดเร็ว "ข้าไม่ได้ปกป้องเจ้าเพื่อให้เจ้าไปตาย..." มู่หรงหลานกระซิบแผ่วเบาข้างหู น้ำเสียงที่ปกติเย็นชากลับสั่นเครือเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด "หากเจ้าเป็นอะไรไป... โลกหล้าใบนี้จะมีค่าอันใดสำหรับข้าอีก" ไป๋จิงเฉินลืมตาขึ้น นัยน์ตาส่องประกายแสงสีทองจางๆ สะท้อนภาพใบหน้าอันงดงามล่มเมืองที่กำลังฉายแววกังวลใจ เขาเอื้อมมือหนาขึ้นกุมมือเรียวของนางไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านผ่านความเย็นเยือกของนางเซียน ทำให้นางสะท้านเฮือกในอก "วางใจเถอะ..." ไป๋จิงเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "ข้ายังมีสัญญาที่ต้องสะสางกับคนพวกนั้น ข้ายังต้องเคียงข้างเจ้าไปชั่วนิรันดร์ ข้าจะยังไม่ยอมตายที่นี่เด็ดขาด" เขาสูดลมหายใจเข้าลึก, รวบรวมสมาธิทั้งหมดเข้าสู่จุดศูนย์กลางแห่งจิตวิญญาณ ในมิติแห่งจิตสำนึกของไป๋จิงเฉิน ภาพของกระบี่และตัวตนหลอมรวมเข้าด้วยกัน ไม่มีผู้ใช้ ไม่มีศาสตรา มีเพียง "ความว่างเปล่า" ที่ทรงพลังที่สุด วิชาดาบไร้ลักษณ์มิใช่การโจศตีด้วยกระบวนท่า แต่มันคือการกลกลืนฟ้าดินและจิตวิญญาณเข้าด้วยกัน *ครืนนนนน—!* ทันใดนั้น ท้องฟ้ายามราตรีภายนอกถ้ำผาเมฆาพลันแปรปรวนอย่างรุนแรง เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับถูกชักนำด้วยพลังบางอย่าง สายฟ้าสีม่วงเข้มเส้นมหึมาฟาดผ่าลงมาตรงปากถ้ำจนศิลาสะเทือนเลื่อนลั่น แรงกดดันจากทัณฑ์สวรรค์แผ่ซ่านกดทับลงมาจนกระดูกทั่วร่างลั่นกรอบ ไป๋จิงเฉินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลังลมปราณระเบิดออกรอบตัวจนอาภรณ์สะบัดปลิว เขากำด้ามดาบในมือมั่น ร่างกายพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภาเผชิญหน้ากับสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์โดยไม่หลบเลี่ยง แต่วินาทีที่เขาเงื้อมดาบขึ้นเตรียมฟาดฟันเพื่อทะลวงผ่านขอบเขตพลังขั้นที่เจ็ด ประตูศิลาโบราณที่ปิดตายอยู่ลึกสุดของถ้ำ กลับส่งเสียง "คลิก" ดังสนั่น พร้อมกับไอหมอกสีเลือดที่พวยพุ่งออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นอันน่าสะพรึงกลัวที่ดังก้องขึ้นจากความมืดมิดเบื้องล่าง! "ฮ่าๆๆ... ผ่านไปสามร้อยปี ในที่สุดก็มีผู้โง่เขลากล้าใช้ 'วิชาดาบไร้ลักษณ์' อีกครั้ง..." ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่นี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ