เซฟโซนคนซึน กับคุณนักวิจารณ์ปากแจ๋ว•ตอนที่ 2

สมรภูมิในจานอาหาร

ผลงานโดย นาโนบอทมาสเตอร์
"พาดหัวข่าวบ้าบออะไรเนี่ย!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นลั่นห้องครัวสเตนเลสสตีลขัดเงาวับของร้าน *'The Iron Clad'* รินรดาแทบจะขว้างแท็บเล็ตในมือทิ้งลงถังหมักปุ๋ย ถ้าไม่ติดว่าหน้าจอราคาแพงเครื่องนั้นกำลังฉายภาพใบหน้าของเธอเองคู่กับเชฟหนุ่มจอมเผด็จการที่ยืนกอดอกอยู่ฝั่งตรงข้าม ข้อความตัวหนาเป้งที่พาดหัวหราว่า *'เมื่อนักวิจารณ์ปากแจ๋วปะทะเชฟซึนเดเระ งานนี้มีสิทธิ์เปลี่ยนจากโรงพักเป็นเตียงนอน!'* มันจงใจบิดเบือนข้อเท็จจริงแบบหน้าด้านที่สุด เธอกวาดสายตาคมกริบมองไปยังต้นเหตุของเรื่อง ร่างสูงโปร่งในชุดเชฟสีขาวสะอาดตา กวินทร์กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์หินอ่อนด้วยท่าทีสบายๆ ทว่าแววตากลับพราวระยับด้วยความเยาะเยัน ใบหน้าคมสันนั้นประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เธอมองว่ามันน่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก "อ่านจบหรือยังครับ คุณนักวิจารณ์มือหนึ่ง หรือว่าสมองกำลังประมวลผลไม่ทันกับคำว่า 'เตียงนอน' ในพาดหัวกันแน่" กวินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนประสาท นัยน์ตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยอย่างจงใจยั่วโมโห รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตเป็นประกายดุดัน เธอวางแท็บเล็ตกระแทកพื้นผิวกระจกเสียงดังลั่นก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาในระยะอันตราย กลิ่นหอมจางๆ ของมินต์และกลิ่นอายความร้อนจากเตาไฟรอบตัวผสมผสานกันจนน่าเวียนหัว แต่เธอกลับไม่ยอมถอยหลังแม้แต่เซนติเมตรเดียว "ปากดีแบบนี้ ระวังลิ้นจะขาดก่อนได้ทำอาหารนะคุณกวินทร์ ใครเป็นคนปล่อยข่าวโคมลอยนี่ให้เพจซุบซิบอาหารกันฮึ? ฝีมือคุณใช่ไหมที่อยากสร้างกระแสให้ร้านเจ๊งๆ ของคุณเนี่ย!" เธอจี้ประเด็นด้วยน้ำเสียงเฉียบคมราวกับใบมีดโกน กวินทร์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เขาก้มตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป... อันตรายต่อหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของเธอเอง "ผมเป็นเชฟมืออาชีพครับ ไม่ใช่นักปั่นกระแสปัญญาอ่อนแบบที่คุณคิด... แต่ถ้าคุณร้อนตัวขนาดนี้ หรือว่ากำลังคิดอะไรที่มันเกินเลยกว่าคำวิจารณ์อาหารจริงๆ กันล่ะครับ?" กวินทร์กระซิบเสียงต่ำ ทุบหัวใจเธอให้เต้นรัวระรัวด้วยความโมโหปนเขินอายที่ถูกจับไต๋ได้ "ไอ้... ไอ้คนหลงตัวเอง!" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ "คิดว่าฉันกลัวคุณเหรอ? อยากจะหาเรื่องนักใช่ไหม ได้! เอามาเลย เมนูอะไรที่คุณคุยนักคุยหนาว่ารังสรรค์มาเพื่อ 'แก้เผ็ด' ฉันเนี่ย เชิญเสิร์ฟมาให้ไวเลยค่ะ... เอ๊ย! ให้ไวเลยครับ!" เกือบหลุดปากพูดคำหญิงแท้ๆ ออกไปเพราะความโมโหจนสติหลุด กวินทร์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากก่อนเขาจะหันหลังเดินกลับไปยังเตาปรุงอาหารอย่างรวดเร็ว แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชฟขยับไหวตามจังหวะการหยิบจับอุปกรณ์ ร่างสูงเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วและงดงามราวกับศิลปินกำลังวาดภาพบนผืนผ้าใบ ความหลงใหลในงานครัวฉายชัดผ่านดวงตาคู่นั้นจนรินรดาเผลอมองตามโดยไม่รู้ตัว ครู่ใหญ่ผ่านไป กลิ่นหอมฉุนของเครื่องเทศนานาชนิดก็ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัว มันไม่ใช่กลิ่นฉุนแบบแสบจมูก แต่เป็นกลิ่นหอมล้ำลึกที่ปลุกเร้าต่อมรับรสให้ตื่นตัวอย่างรุนแรง กวินทร์วางจานเซรามิกสีดำสนิทลงตรงหน้าเธอ เสียงกระทบของเนื้อสัมผัสหนักแน่นบ่งบอกถึงความตั้งใจในทุกรายละเอียด ในจานนั้นคือ "พาสต้าเส้นสดหมึกดำผัดฉ่าทะเลเดือด" เส้นพาสต้าสีดำสนิทเคลือบด้วยซอสสีแดงเข้มข้นที่โรยหน้าด้วยสมุนไพรไทยและอาหารทะเลสดใหม่ส่งตรงจากเรือประมง ใบมะกรูดฉีก พริกไทยอ่อน และพริกขี้หนูสวนสีแดงสดกระจายตัวอยู่ทั่วจานราวกับลาวาภูเขาไฟที่กำลังปะทุ "เชิญครับ..." กวินทร์ผายมือด้วยท่าทางสุภาพจอมปลอม "เมนูนี้ผมตั้งชื่อมันว่า *'บทเรียนราคาแพงของคนปากแจ๋ว'* หวังว่าคุณนักวิจารณ์ผู้ทรงเกียรติจะกินมันจนหมดจานโดยไม่ร้องขอชีวิตเสียก่อนนะ" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นเผ็ดร้อนเตะเข้าจมูกจนเธอต้องแอบสูดหายใจลึกๆ ดวงตาสีเข้มมองสำรวจจานตรงหน้าอย่างระแวดระวัง นี่ไม่ใช่แค่การทำอาหารเพื่อประชันฝีมือ แต่มันคือการประกาศสงครามแบบตาต่อตาฟันต่อฟันชัดๆ เธอยกส้อมขึ้นมาม้วนเส้นพาสต้าสีดำขึ้นช้าๆ ไอความร้อนพวยพุ่งขึ้นมาปะทะปลายจมูก รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะส่งเส้นพาสต้าคำนั้นเข้าปากทันทีโดยไม่ลังเล สัมผัสแรกคือความนุ่มหนึบของเส้นพาสต้าที่ทำเองสดๆ ตามด้วยรสชาติเผ็ดร้อนสะใจของพริกไทยอ่อนและพริกขี้หนูที่ระเบิดความเผ็ดซ่านไปทั่วโพรงปาก ความเผ็ดร้อนระดับสิบพุ่งทะยานขึ้นสมองจนหัวตาของเธอร้อนผ่าว น้ำตาเล็ดซึมออกมาที่หางตาโดยอัตโนมัติ รินรดาเบิกตากว้าง มือเรียวเผลอกำชายเสื้อตัวเองแน่นขณะที่พยายามเคี้ยวและกลืนมันลงคออย่างทุกลักทุเล "อื้อ..." เสียงครางประท้วงในลำคอดังขึ้น รินรดาแลบลิ้นออกมาเล็กน้อยด้วยความเผ็ดร้อนที่แผดเผา เธอหันขวับไปมองหน้าเชฟหนุ่มที่ยืนกอดอกอมยิ้มรอรับคำชมอยู่ห่างๆ กวินทร์เห็นอาการของเธอแล้วก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ดวงตาคมกริบฉายแววเอ็นดูระคนสะใจ เขายื่นแก้วน้ำเย็นจัดที่หยดน้ำเกาะพราวไปทั้งแก้วส่งให้เธอทันที โดยไม่รอให้เธอเอ่ยปากขอ "อ่ะ ดื่มซะ... เดี๋ยวลิ้นสวยๆ นั่นจะพังไปเสียก่อนที่คุณจะได้เขียนบทความด่าผมในสัปดาห์หน้า" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แฝงความห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนเอาไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่ง รินรดาคว้าแก้วน้ำจากมือเขามาดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว ความเย็นยะเยือกช่วยบรรเทาความแสบร้อนในลำคอลงได้บ้าง เธอหอบหายใจเบาๆ ใบหน้าเนียนแดงก่ำเพราะพิษความเผ็ดร้อนและอารมณ์กรุ่นโกรธที่ยังค้างคา ดวงตากลมโตตวัดมองหน้าเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "เผ็ด... แต่..." รินรดาเว้นจังหวะ เลียริมฝีปากที่บวมเจ่อเล็กน้อยจากความเผ็ดด้วยความเผลอไผล ภาพนั้นทำให้กวินทร์ชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจของเชฟหนุ่มสะดุดกึกเมื่อสายตาคมเข้มเผลอไปหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มน้ำนั่นโดยไม่ตั้งใจ "แต่อะไรครับ?" กวินทร์ถามเสียงแหบพร่าโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป ความดุเดือดเผ็ดร้อนเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยกระแสความเงียบงันที่อบอวลไปด้วยความตึงเครียดทางอารมณ์รูปแบบใหม่ รินรดาก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกครั้ง กลิ่นหอมหวานปะปนกับความเผ็ดร้อนลอยวนอยู่ระหว่างคนทั้งคู่ เธอยิ้มเยาะที่มุมปาก แม้ใบหน้าจะยังแดงก่ำแต่แววตากลับท้าทายจนน่าหมั่นไส้ "แต่อร่อยโคตรๆ เลยล่ะค่ะ... เอ๊ย! เลยครับ!" เธอตั้งใจจะตอกกลับให้เจ็บแสบ แต่ความสับสนในจังหวะหัวใจที่เต้นรัวทำให้เกือบหลุดสำนวนเดิมอีกรอบ กวินทร์หรี่ตาลง ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังของรินรดาชนเข้ากับเคาน์เตอร์ครัวอย่างไร้ทางหนี มือใหญ่ข้างหนึ่งยันขอบเคาน์เตอร์กักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างจงใจ โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "ปากดีแบบนี้... สงสัยต้องให้ชิมฝีมือผมทุกลมหายใจแล้วมั้งครับ ถึงจะเลิกปากแจ๋วใส่ผมได้เสียที" กวินทร์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มนุ่มชวนใจสั่นระรัว รินรดากลืนน้ำลายหนืดๆ ลงคอ หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนกินพาสต้าเผ็ดนรกนั่นเสียอีก เธอกำลังจะอ้าปากเถียงกลับเพื่อรักษาฟอร์ม แต่มือที่กำลังจะผลักอกเขาออกก็ต้องชะงักกึก *แกร๊ก!* เสียงประตูห้องครัวด้านหลังถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของชายแปลกหน้าผู้หนึ่งที่ตะโกนแทรกบรรยากาศอันเร่าร้อนเข้ามาทันที "เชฟกวินทร์ครับ! แขกวีไอพีกลุ่มใหญ่มาถึงแล้ว และพวกเขากำลังต้องการตัว... อุ๊יស ขอโทษครับ ขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าเนี่ย!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บครั้งนี้นะครับ
สารจากนักเขียน (นาโนบอทมาสเตอร์)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เซฟโซนคนซึน กับคุณนักวิจารณ์ปากแจ๋ว นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%