ปากร้ายก็มีหัวใจ

"เชฟกวินทร์ครับ! แขกวีไอพีกลุ่มใหญ่มาถึงแล้ว และพวกเขากำลังต้องการตัว... อุ๊ย! ขอโทษครับ ขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าเนี่ย!" เสียงของเด็กเสิร์ฟหนุ่มหน้าใสที่พุ่งพรวดเข้ามาในห้องครัวเบรกบรรยากาศตึงเครียดระหว่างคนสองคนให้สะดุดลงอย่างกะทันหัน รินรดาผละถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต ใบหน้าหวานที่ปกติมักจะเชิดขึ้นด้วยความถือดี ตอนนี้กลับขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู มือเรียวรีบยกขึ้นเสยผมแก้เก้อ พร้อมกับแสร้งทำเป็นก้มลงมองสมุดบันทึกในมือราวกับว่ามันคือเอกสารสำคัญระดับชาติ กวินทร์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาตวัดมองลูกน้องตัวดีด้วยสายตาพิฆาตที่พร้อมจะแช่แข็งคนให้กลายเป็นจุล ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะพ่นลมหายใจออกจมูกอย่างขัดใจ "นายตาบอดหรือไงถึงไม่เห็นว่าฉันกำลังคุยธุระสำคัญอยู่... ออกไปรอข้างนอก!" น้ำเสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความหงุดหงิดเต็มประดา เด็กเสิร์ฟหนุ่มหน้าเสีย รีบพยักหน้ารัวๆ แล้วหมุนตัววิ่งหายออกไปจากห้องครัวแทบไม่ทัน ทิ้งให้ความเงียบที่อบอวลไปด้วยความอึดอัดกลับมาปกคลุมพื้นที่ตรงนี้อีกครั้ง แต่บรรยากาศมันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว... มันมีความกรุ่นไอของความเขินอายและความปั่นป่วนในอกที่ทั้งคู่ต่างก็พยายามซ่อนมันเอาไว้ รินรดาเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น สมองที่เคยประมวลผลคำวิจารณ์อาหารได้อย่างเฉียบคมในตอนนี้กลับว่างเปล่า เธอกวาดสายตามองไปรอบครัวเพื่อหาทางหนีทีไล่ แต่สายตาเจ้ากรรมดันไปสะดุดเข้ากับจานกระเบื้องสีขาวบนเคาน์เตอร์ที่ยังคงมีเศษพาสต้าเส้นสดสีเหลืองทองหลงเหลืออยู่ก้นจาน กลิ่นหอมละมุนของซอสทรัฟเฟิลผสมผสานกับความเผ็ดร้อนเบาๆ ของพริกแห้งและเบคอนกรอบยังคงลอยเตะจมูก มันคือเมนูที่เธอเพิ่งจะปฏิเสธไปเมื่อสิบนาทีที่แล้วด้วยซ้ำ ด้วยทิฐิและปากที่ไวพอกัน ทำให้เธอยังไม่ได้แตะต้องมันเลยแม้แต่คำเดียว... จนกระทั่งความหิวที่ถูกปลุกเร้าด้วยกลิ่นหอมยั่วยวนนี้มันเริ่มส่งเสียงประท้วงในท้อง กวินทร์สังเกตเห็นอาการกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากของหญิงสาว รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเหนือกว่า เชฟหนุ่มกอดอกมองร่างบางที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ไงครับ นักวิจารณ์ปากแจ๋ว... เมนูที่คิดค้นขึ้นมาเพื่อให้คนปากร้ายอย่างคุณได้สำนึกผิด มันหน้าตาหน้าเกลียดจนกลืนไม่เข้าเลยหรือไง ถึงได้ยืนมองมันทำตาปริบๆ แบบนั้น" กวินทร์เอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ทว่าแววตากลับทอประกายความคาดหวังบางอย่างที่เจ้าตัวก็คงไม่รู้ตัวเช่นกัน รินรดาหันขวับกลับมามองค้อนตาควาย ทิฐิที่มีมันค้ำคออยู่ทำให้เธอไม่มีวันยอมจำนนให้ผู้ชายคนนี้เด็ดขาด "ใครบอกว่าฉันมองด้วยความรังเกียจล่ะเชฟกวินทร์... ฉันแค่กำลังประเมินว่า เชฟมือหนึ่งของร้านดังระดับนี้ เอาวัตถุดิบราคาแพงมาทำอาหารรสชาติสิ้นคิดแบบนี้ได้อย่างไรต่างหาก" เธอยังคงรักษาสีหน้าและน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้ในใจจะเริ่มหวั่นไหวกับกลิ่นหอมนั้นจนแทบอดใจไม่ไหว "ปากดีจริงนะ..." กวินทร์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันให้รินรดาต้องถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบเคาน์เตอร์ครัว "ถ้ามันสิ้นคิดนัก ทำไมคุณถึงไม่ลองพิสูจน์ด้วยปากตัวเองล่ะครับ หรือว่า... กลัวว่ากินเข้าไปแล้วจะรู้ซึ้งว่าตัวเองคิดผิด จนไม่มีหน้ามาวิจารณ์ร้านผมอีกต่อไป" ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นไอความร้อนจากเตาหลอมรวมเป็นบรรยากาศที่ชวนให้หายใจติดขัด รินรดารู้สึกเหมือนออกซิเจนรอบตัวถูกสูบหายไปหมด เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างท้าทาย ความใกล้ชิดนี้ทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวระส่ำจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อระบบประสาทเธอยิ่งกว่าการชิมอาหารรสชาติห่วยแตกเสียอีก! ด้วยความที่อยากจะยุติสถานการณ์เสี่ยงตายนี้ให้เร็วที่สุด รินรดาจึงคว้าส้อมเงินบนเคาน์เตอร์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เธอตักเส้นพาสต้าคำโตที่คลุกเคล้าซอสเข้มข้นเข้าปากไปอย่างไม่ทันได้คิดหน้าคิดหลัง ตั้งใจว่าจะรีบเคี้ยวแล้วพ่นคำวิจารณ์แย่ๆ ใส่หน้าเขาให้สาสมกับความเย่อหยิ่งนั่น ทว่า... ทันทีที่เส้นพาสต้านุ่มหนึบสัมผัสกับปลายลิ้น รสชาติอันซับซ้อนและลึกล้ำก็ระเบิดขึ้นในโพรงปาก ความหอมมันละมุนของครีมซอสที่ผสานความเผ็ดร้อนปลายลิ้นของพริกแห้งอิตาเลียน ตัดเลี่ยนด้วยความเค็มกลมกล่อมของเบคอนกรอบและกลิ่นทรัฟเฟิลที่เตะขึ้นจมูกอย่างพอดิบพอดี มันไม่ใช่แค่อร่อย... แต่มันคือความสมบูรณ์แบบที่สะท้อนตัวตนอันดุดันแต่ละเอียดอ่อนของเชฟผู้รังสรรค์มันออกมา ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นโดยอัตโนมัติ รินรดาชะงักค้างไปชั่วขณะ เผลอลืมตัวเคี้ยวช้าๆ อย่างลืมตัว รสชาติที่ละมุนละไมแต่วิวรณ์ความจัดจ้านในเวลาเดียวกันทำให้สมองของเธอน็อกไปชั่วขณะ กวินทร์มองปฏิกิริยาของหญิงสาวด้วยรอยยิ้มมุมปากที่กว้างขึ้นอย่างพึงพอใจ เขารู้ดีว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร ไม่มีนักวิจารณ์คนไหนในโลกที่จะปฏิเสธรสฝีมือของเขาได้ลงคอ หากคนๆ นั้นมีความซื่อสัตย์ต่อลิ้นของตัวเองมากพอ "อืม..." เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอของรินรดาโดยไม่ตั้งใจ เมื่อรสชาติสุดท้ายของซอสยังคงอบอวลอยู่ในปาก เธอกะพริบตาปริบๆ รู้ตัวอีกทีก็เผลอทำสีหน้าฟินจนเก็บอาการไม่อยู่เสียแล้ว กวินทร์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบกระซาบชิดริมหูด้วยความเจ้าเล่ห์ "ว่ายังไงล่ะครับ... นักวิจารณ์คนเก่ง เมนู 'สิ้นคิด' ของผมเนี่ย มันพอดึงดูดให้ปากสวยๆ ของคุณหยุดพ่นคำวิจารณ์แย่ๆ ได้บ้างไหม หรือว่า... อร่อยจนพูดไม่ออกกันแน่" รินรดาสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงกระซิบนั้น สติที่หลุดลอยกลับเข้าร่างฉับพลัน เธอกลืนเส้นพาสต้าลงคออย่างทุลักทุเล ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดด้วยความอับอายที่เผลอแสดงอาการพ่ายแพ้ต่อหน้าเขา "คะ... ใครบอกว่าอร่อย!" เธอยังคงทำเป็นแข็งข้อ เสียงสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด "ฉัน... ฉันแค่กำลังคิดว่าจะหาคำพูดไหนมาหักล้างรสชาติประหลาดนี่ต่างหากเล่า!" "ปากแข็งเสียจริงนะ..." กวินทร์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาพราวระยับจ้องมองริมฝีปากที่เปื้อนซอสเล็กน้อยของเธอด้วยสายตาที่ร้อนแรงขึ้นผิดปกติ "แต่ท่าทางเมื่อกี้ของคุณมันฟ้องยิ่งกว่าคำพูดเสียอีก... รินรดา" หญิงสาวเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอเตรียมจะอ้าปากเถียงกลับด้วยสารพัดคำพูดที่เตรียมไว้ แต่ทว่า... *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูห้องครัวดังขึ้นแทรกกลางจังหวะหัวใจที่กำลังเต้นผิดจังหวะ รินรดารีบผลักอกแกร่งของกวินทร์ให้ออกห่างทันที ทั้งคู่หันไปมองยังต้นเสียงพร้อมกัน ร่างสูงของชายหนุ่มในชุดสูทสากลราคาแพง ใบหน้าคมคายคุ้นตา ก้าวเข้ามาหยุดอยู่กลางห้องครัว ดวงตาคมกวาดมองคนทั้งสองที่ยืนแนบชิดกันด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่อ่านไม่ออก "ขอโทษทีที่ขัดจังหวะความหวาน... แต่ดูเหมือนว่า 'แขกวีไอพี' ที่ผมพามาด้วย จะอยากเจอหน้าเชฟและนักวิจารณ์คนดังพร้อมๆ กันซะแล้วสิครับ... กวินทร์, รินรดา" _________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความฟินปนความปากแข็งของคู่กัดคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!