กฎเหล็กในครัว

"ถ้าคุณคิดจะใช้สายตาออดอ้อ-นแบบนั้นมาต่อรองเรื่องคะแนนรีวิว... เชิญเดินออกไปทางประตูหน้าร้านได้เลยครับ คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นของกวินทร์ดังแทรกขึ้นมาทันที ตัดผ่านบรรยากาศตึงเครียดระหว่างเขากับอองตวนได้อย่างไร้รอยต่อ เชฟหนุ่มจงใจวางมีดเชฟกระทบลงบนเขียงไม้เสียงดัง *ปัง* จนรินรดาที่กำลังยืนกำชายเสื้อกันเปื้อนแน่นสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตตวัดมองหน้าคนปากร้ายด้วยความไม่พอใจที่พุ่งทะยานขึ้นมาถึงขีด จากเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เชฟหนุ่มจอมเผด็จการเล่นประกาศิตกลางห้องครัวว่าจะให้เธอมาเป็น "ผู้ช่วยฝึกหัด" ระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์เต็ม เพื่อแลกกับการที่เขาจะไม่ฟ้องร้องข้อหาหมิ่นประมาทร้านอาหารของเขา มันไม่ใช่ข้อเสนอ... แต่มันคือคำสั่งประกาศสงครามชัดๆ! "ใครออดอ้อนคุณทราบไหมคะเชฟกวินทร์! ฉันแค่... ฝุ่นเข้าตาต่างหากเล่า!" รินรดาเถียงกลับทันควัน ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธปนความอับอายที่ถูกจับไต๋ได้ต่อหน้าอองตวน เชฟหนุ่มชาวฝรั่งเศสที่ยืนอมยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก อองตวนไหวไหลเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเป็นภาษาไทยสำเนียงลูกครึ่งด้วยความสุภาพ "ดูท่าทางห้องครัวของกวินทร์ช่วงนี้จะมีงานสนุกให้ทำเพิ่มแล้วสินะครับ... ผมขอตัวไปตรวจสต็อกซอสก่อนดีกว่า ปล่อยให้ 'คู่รัก' เอ๊ย 'คู่กัด' เขาเคลียร์กฎเหล็กกันตามสบายครับ" พูดจบ อองตวนก็ตบไหล่กวินทร์เบาๆ สองทีแล้วเดินเลี่ยงหายเข้าไปในโซนเตรียมเนื้อ ปล่อยให้รินรดายืนเคี่ยวกรำอยู่กับความคับแค้นใจลำพัง เบื้องหน้าเธอคือผู้ชายตัวสูงใหญ่ในชุดเชฟสีดำสนิทที่กำลังจ้องมองเธอด้วยแววตานิ่งเรียบ ทว่าประกายในดวงตานั้นกลับเต็มไปด้วยความท้าทายที่พร้อมจะขยี้ความมั่นใจของเธอให้แหลกคราบ "เอาล่ะครับ ในเมื่อคุณตกลงจะแลกเปลี่ยนเงื่อนไขนี้ แทนที่จะโดนคดีหมิ่นประมาทจนร้านของคุณนักวิจารณ์ชื่อดังต้องสั่นคลอน..." กวินทร์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย จนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับเคาน์เตอร์สแตนเลสเย็นเฉียบ "กฎข้อแรกของครัวผม... เวลาทำงาน ห้ามเถียง ห้ามชักสีหน้า และที่สำคัญที่สุด..." เชฟหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นอายของเครื่องเทศและกาแฟคั่วเข้มปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ รินรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวราวกับตีกลองศึกในอก "...ห้ามทำให้อาหารของผมเสียรสชาติเด็ดขาด เพราะถ้าคุณทำพังแม้แต่จานเดียว ผมจะจับคุณมาขัดพื้นครัวนี้ด้วยมือเปล่าทั้งคืน... เข้าใจไหมครับ?" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะเพราะความใกล้ชิดอันตรายนี่ แต่สัญชาตญาณความไม่ยอมคนของนักวิจารณ์สาวก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาบังคับให้เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลของเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าฉันทำได้ล่ะคะ?" เสียงหวานเอ่ยถามท้าทาย ลมหายใจอุ่นรดรินอยู่ใกล้แค่คืบ "ถ้าฉันพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าฉันไม่ได้มีความรู้แค่การนั่งจิ้มโทรศัพท์พิมพ์วิจารณ์ไปวันๆ... คุณจะว่ายังไงคะเชฟ?" กวินทร์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีนิลวับไหวขึ้นวูบหนึ่งเมื่อได้ยินน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจนั้น รอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเอ็นดูระคนหมั่นไส้ผุดขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ แต่เขาก็ยังคงฟอร์มจัดตีหน้าขรึมใส่เธอเช่นเดิม "ถ้าคุณทำได้... ผมจะยอมทำอาหารให้คุณกินฟรีทุกเมนูในร้านนี้ นานเท่าที่คุณต้องการเลยครับ" กวินทร์กระซิบเสียงพร่า, "แต่ถ้าคุณแพ้... คุณจะต้องเขียนบทความอวยรสชาติอาหารของผมลงหน้าหนึ่งทุกฉบับเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม... ตกลงไหมครับ คุณนักวิจารณ์ปากแจ๋ว" รินรดาสูดลมหายใจเข้าปอดลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดผลักอกแกร่งของเขาให้ออกห่าง ก่อนจะยกยิ้มมุมปากเลียนแบบเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "ดีลค่ะ! เตรียมตัวรออ่านบทความอวยฝีมือคุณจนเบื่อได้เลยเชฟกวินทร์!" บรรยากาศในครัวดูจะร้อนระอุขึ้นมาทันทีราวกับมีเปลวไฟลุกโชน ไม่ใช่เพราะความร้อนจากเตาแก๊ส แต่เป็นเพราะสงครามประสาทของคนสองคนที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ หันไปหยิบผ้ากันเปื้อนสีดำอีกผืนโยนใส่หน้าเธออย่างแม่นยำ "งั้นก็เริ่มงานแรกเลยครับ... ปอกหัวหอมสองตะกร้านี้ให้เสร็จภายในสิบนาที ห้ามมีน้ำตาเล็ดออกมาแม้แต่หยดเดียว!" รินรดารับผ้ากันเปื้อนที่แปะอยู่บนหน้าออก ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความหมั่นไส้ผู้ชายตรงหน้าเต็มประดา แต่ก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปากด่ากราด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับบานประตูห้องครัวที่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของผู้จัดการร้าน ก็ทำให้ทั้งคู่ต้องหันขวับไปมองพร้อมกัน "เชฟครับ! แย่แล้วครับ!" ผู้จัดการร้านหน้าตาตื่นตระหนกวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา "มี... มีแขกวีไอพีระดับมิชลินมาขอพบเชฟเป็นการส่วนตัวที่หน้าร้านครับ แถมเขายังบอกว่า..." กวินทร์ขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นท่าทีลนลานของผู้จัดการ "ใครกัน ถึงได้ทำหน้าตาเหมือนบ้านจะไฟไหมขนาดนั้น?" "คุณปภิน... นักลงทุนผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดของกลุ่มเครือโรงแรมหรู กลับมาจากต่างประเทศแล้วครับ และตอนนี้เขากำลังเดินตรงเข้ามาในห้องครัวนี้แล้วครับเชฟ!" สิ้นคำประกาศนั้น รินรดาก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ดวงตาคมกริบของกวินทร์หรี่แคบลงด้วยความรู้สึกประหลาดใจแกแกมระแวงทันที โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาส่งกำลังใจให้ซึนเดเระคนนี้เสมอนะครับ