รอยสักที่เป็นกุญแจ

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำมันจันทน์ผสมกับกลิ่นโลหะสนิมเขรอะในห้องสืบสวนคดีพิเศษอบอวลจนน่าคลื่นไส้ ร่างบางของร้อยตำรวจโทหญิงภัทรินทร์ยืนนิ่งอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ดสีขาวสะอาดตา ซึ่งบัดนี้ถูกละเลงด้วยภาพถ่ายรอยสักนับร้อยภาพจากร่างของผู้เสียชีวิต เธอกำปากกาไวท์บอร์ดในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบใต้กรอบหน้าม้าปรกปรือจดจ้องไปยังจุดเชื่อมโยงที่ถูกโยงด้วยด้ายสีแดง "คุณกำลังมองหาความบังเอิญในสิ่งที่ถูกลิขิตไว้แล้วให้เป็นเส้นตรง... หมวดภัทรินทร์" เสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง อคินก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะตกกระทบสันจมูกโด่งเป็นคมและโครงหน้าเรียบเฉยที่ซ่อนประกายความเยียบเย็นเอาไว้ เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแกร่งที่มีรอยสักอักขระโบราณเลือนรางอยู่ใต้ผิวเนื้อ ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเธอในระยะประชิด กลิ่นกายสะอาดเจือไอจางของกำยานไสยเวทลอยวนอยู่ปลายจมูกของเธอ จนตำรวจหญิงต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ "ฉันไม่เชื่อเรื่องลิขิตฟ้า อาจารย์อคิน" ภัทรินทร์ตวัดสายตากลับมามองผู้ชายที่มักจะทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะด้วยความหงุดหงิดทุกครั้ง "ฉันเชื่อหลักฐานและคณิตศาสตร์ รอยสักพวกนี้... ต่อให้มันจะซับซ้อนแค่ไหน มันก็เป็นแค่หมึกที่ถูกฝังลงใต้ผิวหนังด้วยเข็มเหล็กสกปรกๆ ของฆาตกรโรคจิต" อคินแย้มยิ้มบางเบา มุมปากหยักลึกขึ้นอย่างมีความหมาย เขายื่นมือเรียวยาวออกไปแตะที่ภาพถ่ายรอยสักบนแผ่นหลังของศพรายล่าสุด ปลายนิ้วของเขาแทบจะสัมผัสกับผิวแก้วของกระดานไวท์บอร์ด "ถ้ามันเป็นแค่งานศิลปะบนเรือนร่าง ทำไมทิศทางของเข็มถึงสอดคล้องกับตำแหน่งดวงดาวบนท้องฟ้าในคืนที่เหยื่อเสียชีวิตพอดิบพอดีล่ะครับ? และทำไม... รอยแผลเป็นที่ไหล่ซ้ายของคุณ ถึงร้อนผ่าวขึ้นมาทุกครั้งที่เราเข้าใกล้ความจริงข้อนี้" ภัทรินทร์ชะงัก เผลอไผลยกมือซ้ายขึ้นแตะหัวไหล่ใต้รومةเครื่องแบบโดยอัตโนมัติ รอยแผลเป็นจากอาคมที่เคยจางหายไป กลับมาปวดแปลบราวกับถูกไฟลวกเมื่ออคินเอ่ยถึง มันไม่ใช่ความบังเอิญ... เธอรู้ดี แต่ความดื้อรั้นในฐานะผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ทำให้เธอปฏิเสธที่จะยอมรับความจริงที่ว่า กฎหมายทางโลกกำลังพ่ายแพ้ให้กับอาคมโบราณ "คุณกำลังจะบอกว่า... รอยพวกนี้ไม่ใช่แค่สัญลักษณ์ความตาย" เธอเค้นเสียงถาม ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะใกล้จนน่าอึดอัด "มันไม่ใช่แค่คำสาปครับ แต่มันคือ 'แผนที่'" อคินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากของเขาเกือบเฉียดใบหูของเธอ เสียงกระซิบของเขาต่ำพร่าแต่ทรงพลังราวกับสะกดจิต "รอยสักบนร่างผู้เสียชีวิตแต่ละคน คือพิกัดและเส้นทางเดินหมากของพิธีกรรมย้อนรอยวิญญาณ... มันคือลายแทงที่นำไปสู่ 'ขุมทรัพย์ไสยเวท' ที่พวกตระกูลเก่าแก่ใช้ซ่อนอำนาจและสมบัติโบราณเอาไว้แลกกับชีวิต" ดวงตากลมโตของภัทรินทร์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอมองตามนิ้วมือของเขาที่ลากไล่ไปตามเส้นสายของรอยสักรูปงูพันกริชบนแผ่นหลังศพรายหนึ่ง ลากโยงผ่านจุดพิกัดต่างๆ บนแผนที่กรุงเทพมหานครที่ปักหมุดไว้ รอยสักเหล่านั้นเมื่อนำมาต่อกันด้วยเรขาคณิตชั้นสูง มันไม่ใช่ลายศิลป์ แต่เป็น "ยันต์ตรีนิสิงเห" ขนาดยักษ์ที่แผ่ขยายอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ใจกลางเมือง "ฆาตกรไม่ได้ฆ่าเพื่อความสะใจ..." ภัทรินทร์พึมพำกับตัวเองด้วยความตื่นตระหนัก สมองอันเฉียบแหลมของสายสืบสาวเริ่มประมวลผลภาพทั้งหมดในหัว "แต่มันกำลังสร้างค่ายกล... เพื่อเปิดประตูห้องสมบัติใต้ดินที่ถูกผนึกไว้ด้วยอาคม" "ฉลาดมากครับ คุณตำรวจของผม" อคินเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงที่เจือแววเย้าหยอก แต่นัยน์ตากลับจริงจังจนน่ากลัว "และเหยื่อรายสุดท้าย... คนที่มันกำลังจะลงมือในคืนจันทร์ดับนี้ คือกุญแจดอกสุดท้ายที่สมบูรณ์แบบที่สุด" ภัทรินทร์หันขวับกลับมาประชิดตัวเขา ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างดุเดือด ความหวาดกลัวและความปรารถนาอันตรายปะปนอยู่ในความเงียบงันของห้องสืบสวน "ใคร? ใครคือเหยื่อรายต่อไปที่มันหมายตาไว้?" อคินไม่ตอบทันที เขายกมือขึ้นทัดปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วของเขาทำให้ร่างกายของภัทรินทร์แข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะเลื่อนมือลงมาจับข้อมือบางของเธอ แล้วดึงให้เธอหันกลับไปมองภาพถ่ายใบหน้าของบุคคลหนึ่งที่ถูกซ่อนไว้ใต้แฟ้มลับสุดยอด ภาพถ่ายของสารวัตรหนุ่มผู้บังคับบัญชาโดยตรงของเธอเอง... ผู้ชายที่กุมความลับทั้งหมดของคดีนี้เอาไว้ และกำลังเดินเข้าสู่กับดักในอีกไม่ถึงสามชั่วโมงข้างหน้า ฉับพลันนั้น ไฟนีออนบนเพดานห้องสืบสวนก็กะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลงสนิท ความมืดมิดกลืนกินทั้งห้อง เหลือเพียงแสงสว่างสีนวลจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานที่สั่นระรัว พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ที่กำลังก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องสืบสวน... พร้อมเสียงเคาะสามครั้งที่เยือกเย็นจนกระดูกสันหลังวาบหวิว ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ อรุณมนตราขาว