กับดักความศรัทธา

กลิ่นอายของกำยานจันทน์หอมที่ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานของอคินไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับทวีความอึดอัดจนคล้ายออกซิเจนในห้องกำลังถูกสูบออกทีละน้อย รตท.ภัทรินทร์ยืนกอดอกอยู่เบื้องหน้าโต๊ะไม้สักโบราณ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบเฉยกำลังจ้องมองแฟ้มคดีอาชญากรรมบนโต๊ะ สลับกับรอยสักหมึกแดงฉานที่พาดผ่านลำคอของชายหนุ่ม "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่, อคิน" เสียงของนายตำรวจสาวเรียบสนิท แต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันที่เฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในปลอกกำมะหยี่ "หรือว่ารอยสัก 'ยันต์มหากาฬ' ที่คุณเพิ่งทำให้ผู้ตายเมื่อสัปดาห์ก่อน มันไม่ได้มีไว้เพื่อปัดเป่า... แต่มันคือตราประทับส่งวิญญาณกันแน่" อคินเงยหน้าขึ้นจากสมุดข่อยโบราณ แววตาสีเข้มของเขาไหววูบชั่วขณะก่อนจะกลับมานิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ เขายังคงรักษาท่าทีสุขุมอันเป็นเอกลักษณ์ ปลายน้ายาวเรียวเคาะเบาๆ ลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะช้าๆ "คุณก็รู้ดีกว่าใคร, ผู้หมวดภัทรินทร์... ว่าศรัทธากับความงਮงายมักมีเส้นแบ่งที่บางเฉียบเสียจนคนเรามักมองข้าม" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยตอบอย่างใจเย็น ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อและรอยสักไสยเวทที่ซ่อนเร้น ก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาวทีละก้าว "แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่ารอยสักบนผิวหนัง คือรอยแผลเป็นในใจของคุณต่างหาก ที่กำลังทำให้คุณมองเห็นศัตรูในตัวผม แทนที่จะเป็นฆาตกรตัวจริง" ภัทรินทร์ผถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัวเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนเหลือเพียงคืบ กลิ่นกายผสมผสานระหว่างจันทน์หอมและกลิ่นอายความลี้ลับเฉพาะตัวของอคินสร้างแรงดึงดูดประหลาดที่เธอเกลียดชังเสียเหลือเกิน เธอยกมือขึ้นแตะหัวไหล่ข้างขวาโดยไม่รู้ตัว บริเวณที่มีรอยแผลเป็นจากอาคมซึ่งเคยเกือบคร่าชีวิตเธอในอดีต—แผลเป็นที่คอยเตือนใจเสมอว่าโลกนี้มีสิ่งที่วิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้ "อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง" เธอกลัดกลุ้มด้วยความโมโหที่ถูกเขาอ่านเกมทะลุปรุโปร่ง "ตอนนี้หลักฐานทุกชิ้นในที่เกิดเหตุชี้มาที่คุณ ลายนิ้วมือของคุณบนแผ่นยันต์ เลือดที่ใช้ประกอบพิธีกรรม และล่าสุด... ศพของเหยื่อรายที่สี่ ถูกพบที่หน้าเรือนพักของคุณ พร้อมกับสลักชื่อของคุณไว้บนหน้าอก!" คำพูดนั้นทำให้ห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วอึดใจ อคินชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากหายวับไปทันที ดวงตาคมปลาบกวาดมองปฏิกิริยาของหญิงสาว เขารู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่การสืบสวนตามกระบวนการยุติธรรมอีกต่อไปแล้ว แต่ศัตรูในเงาพยายามจะ "ทำลาย" ความน่าเชื่อถือทั้งหมดของเขาในสายตาของตำรวจหญิงผู้ยึดมั่นในกฎหมายคนนี้ เพื่อตัดแขนตัดขาความช่วยเหลือที่เธอมีต่อเขา "พวกมันกำลังทดสอบความเชื่อใจของคุณ, ภัทรินทร์" อคินเอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงจริงจังจนน่าขนลุก "ถ้าคุณเชื่อมั่นในหลักฐานปลอมเหล่านั้น... คุณก็เป็นเพียงหุ่นเชิดตัวหนึ่งในเกมที่พวกมันจัดฉากขึ้น" "แล้วทำไมฉันต้องเชื่อคุณ?" ภัทรินทร์สวนกลับทันควัน ดวงตาสั่นระริกด้วยความสับสนระหว่างเหตุผลทางคดีกับความรู้สึกส่วนลึกที่เธอพยายามปฏิเสธ "ในเมื่อทุกครั้งที่เราเข้าใกล้ความจริง คุณมักจะมีเรื่องปิดบังเสมอ!" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองตึงเครียดจนถึงขีดสุด ความสัมพันธ์สีเทาที่ถูกถักทอด้วยความระแวงสงสัยและความเร่าร้อนทางจิตวิญญาณกำลังถูกทดสอบด้วยความเป็นความตาย อคินเอื้อมมือออกไปช้าๆ ปลายนิ้วอุ่นจัดแตะลงที่ข้อศอกของเธอเบาๆ เพียงสัมผัสเดียวก็ทำให้กระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่างของตำรวจสาว "ถ้าผมเป็นฆาตกร... คุณคิดว่าคุณจะได้ยืนต่อหน้าผมโดยที่ยังมีลมหายใจอยู่จนถึงตอนนี้หรือครับ, ผู้หมวด" คำกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูทำเอาภัทรินทร์แทบหยุดหายใจ กลิ่นอายอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มไม่ได้ทำให้เธออยากถอยหนี แต่กลับทำให้หัวใจเต้นระส่ำอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อนที่ภัทรินทร์จะทันได้ตอบโต้อะไร เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นจากระเบียงด้านนอก ตามมาด้วยเสียงกระจกหน้าต่างแตกกระจาย เสียงกระสุนปืนนัดหนึ่งแหวกอากาศพุ่งทะลุเข้ามาฝังลงบนกรอบรูปโบราณด้านหลังโต๊ะทำงานจนเศษไม้กระจาย! "หมวด! หลบ!" อคินกระโจนเข้าประชิดตัวหญิงสาวแล้วดึงเธอลงไปหลบหลังโต๊ะไม้สักหนาด้วยความเร็วเหลือเชื่อ น้ำหนักตัวของเขาโถมทับลงมาปกป้องร่างของเธอไว้ในอ้อมแขน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิดท่ามกลางความโกลาหล ภัทรินทร์เบิกตากว้างเมื่อเธอมองผ่านไหล่ของเขาออกไปทางหน้าต่างที่แตกละเอียด เงาดำทึบสายหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วอยู่บนหลังคาฝั่งตรงข้าม และสิ่งที่ทำให้เลือดในกายเธอบดขยี้จนเย็นเฉียบ คือแสงสะท้อนจากโลหะในมือของมือปืน—มันไม่ใช่ปืนไรเฟิลธรรมดา แต่เป็น "มีดหมอโบราณ" ที่เคลือบด้วยอาคมสีดำทมิฬ ซึ่งถูกปัดกวาดเข้ามาปักคาอยู่บนวงกบประตู พร้อมกับกระดาษโน้ตเปื้อนเลือดที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตา *“ศรัทธาจอมปลอม... จะนำพาดวงวิญญาณสู่ขุมนรก”* อคินหรี่ตาลงมองกระดาษแผ่นนั้น แววตาที่เคยสุขุมกลับแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันและเย็นชาอย่างน่ากลัว เขาหันมาสบตากับภัทรินทร์ที่อยู่ในอ้อมแขน "ดูเหมือนว่า... พวกมันไม่ได้แค่ต้องการทำลายความน่าเชื่อถือของผมแล้วล่ะครับ" อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงเจตนาฆ่าอันเข้มข้น "แต่พวกมันกำลังประกาศสงครามกับเราสองคนอย่างเต็มตัว" ภัทรินทร์เม้มริมฝีปากแน่น ความหวาดระแวงเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบของมืออาชีพ เธอยื่นมือไปหยิบปืนพกประจำกายออกจากซองช้าๆ พร้อมที่จะลุกขึ้นเผชิญหน้า แต่ทว่า... เมื่อเธอดึงกระดาษโน้ตเปื้อนเลือดแผ่นนั้นหลุดออกจากวงกบประตู กลิ่นอายประหลาดบางอย่างก็โชยออกมาจากตัวอักษรที่เขียนด้วยเลือดสดๆ—กลิ่นอายที่ทำให้เธอตระหนักได้ทันทีว่า เหยื่อรายต่อไป... ไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่เป็นตัวเธอเอง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ อรุณมนตราขาว