ผู้ทรยศในชุดเครื่องแบบ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายธูปโบราณอบอวลคละคลุ้งอยู่ในห้องสืบสวนลับชั้นใต้ดิน แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สะท้อนเงาของแฟ้มคดีลับสีน้ำตาลที่กองสุมอยู่บนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า ร.ต.ท.ภัทรินทร์ยืนนิ่งอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ด เส้นด้ายสีแดงโยงใยเชื่อมโยงศพปริศนากับรอยสักอักขระโบราณ แต่เบาะแสล่าสุดที่เพิ่งถอดรหัสได้กลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก "คุณกำลังคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมที่เหนือกว่าสินะ, ผู้หมวด" เสียงทุ้มต่ำกังวานดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง อคินก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว กลิ่นจันทน์หอมจางๆ ลอยมาแตะนาสิก ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มทับด้วยเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นรอยสักยันต์เก้ายอดจางๆ ที่ท้องแขน สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอด้วยความเยือกเย็นและระคนห่วงใยในเวลาเดียวกัน ภัทรินทร์ไม่ตอบ เธอหยิบภาพถ่ายหลักฐานชิ้นสุดท้ายขึ้นมาวางทับลงกลางกระดาน ภาพนั้นคือรอยตราประทับลับบนแฟ้มคดีอาชญากรรมข้ามชาติ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เฉพาะตัวของ พล.ต.ต.ธนาธิป ผู้บังคับบัญชาโดยตรงของเธอเอง—นายตำรวจผู้เปี่ยมด้วยบารมีและเป็นคนที่เธอเคารพรักเสมือนพ่อคนที่สอง "ท่านผบ. ไม่ใช่คนแบบนั้น..." ภัทรินทร์เอ่ยขึ้น เสียงของเธอลอดไรฟัน แหบพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงสั่นสะเทือนทางอารมณ์ มือเรียวกำภาพถ่ายในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ "เขาเป็นคนเซ็นอนุมัติให้ฉันตามคดีนี้ด้วยซ้ำ เขาจะเอาชื่อเสียงทั้งชีวิตมาแลกกับพิธีกรรมไสยเวทบ้าๆ นี่ทำไม" อคินสาวเท้าเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือ ความอบอุ่นจากตัวเขาแผ่ซ่านตัดกับความเย็นยะเยือกของบรรยากาศรอบตัว ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังสั่นไหว "ความโลภและอำนาจไม่เคยเลือกชนชั้น, ผู้หมวด" อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีด "รอยสักอักขระที่พวกเราเจอในศพเหยื่อทุกราย ไม่ใช่รอยสักไสยเวททั่วไป แต่มันคือ 'ยันต์มหาอำนาจทมิฬ' วิชาสายดำที่สูญหายไปร่วมสามสัปราชย์ ผู้ที่จะใช้รอยสักนี้ได้ ต้องเป็นผู้ที่มีอำนาจล้นมือและมี 'คนในเครื่องแบบ' คอยคุ้มกัน... คุณคิดจริงๆ หรือว่า ระดับผู้บังคับบัญชาของคุณ จะเป็นแค่เหยื่อผู้บริสุทธิ์ในเกมนี้" ภัทรินทร์หันขวับมามองหน้าเขา แววตาแข็งกร้าวขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความว้าวุ่นในใจ "คุณกำลังกล่าวหาผู้มีพระคุณของฉัน... อคิน ระวังคำพูดของคุณด้วย" "ผมไม่ได้กล่าวหา ผมกำลังพูดความจริงที่สะท้อนผ่านกระจกเงา" อคินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นปะทะเข้ากับกรอบหน้าของเธอ กลิ่นอายความเป็นชายและพลังอาคมที่แผ่ออกมาจากตัวเขาสร้างแรงดึงดูดอันตรายที่เธอปฏิเสธไม่ได้ "คุณกลัวความจริงข้อนี้ต่างหาก... กลัวว่าความศรัทธาที่คุณยึดมั่นมาตลอดชีวิต มันเป็นเพียงแค่ภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปิดบังความเน่าเฟะ" คำพูดนั้นจี้ใจดำของภัทรินทร์เข้าอย่างจัง แผลเป็นจากอาคมที่หัวไหล่เริ่มแปลบปวดขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับมันรับรู้ถึงความโกรธเกรี้ยวและรอยร้าวในจิตวิญญาณของเธอ เธอผลักอกเขาเบาๆ แต่ร่างสูงกลับไม่มีทีท่าจะขยับเขยื้อน ราวกับภูเขาหินที่มั่นคงท่ามกลางพายุฝน "ถ้าท่านผบ. เกี่ยวข้องจริง ทำไมเขาถึงต้องฆ่าเหยื่อพวกนั้นด้วยวิธีพิธีกรรมโบราณแบบนี้?" เธอเปลี่ยนเรื่อง พยายามดึงสติกลับมาที่รูปคดีด้วยความเป็นมืออาชีพ อคินถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างสุภาพ ปล่อยให้ระยะห่างระหว่างกันกลับสู่ภาวะปกติ แต่สายตายังคงไม่ละไปจากเธอ "เพราะอำนาจที่แท้จริง ไม่ได้ได้มาด้วยกระสุนปืนหรือกฎหมาย... แต่มันได้มาด้วยการควบคุม 'วิญญาณและความกลัว' ของผู้คน คดีนี้ไม่ใช่แค่การฆาตกรรมอำพราง แต่มันคือพิธีกรรม 'ต่อชะตา' ของคนผู้หนึ่งที่กำลังจะสูญเสียอำนาจในมือ" ก่อนที่ภัทรินทร์จะได้โต้แย้งสิ่งใด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทก็ดังแว่วมาจากทางบันไดทางขึ้นชั้นใต้ดิน จังหวะการเดินนั้นมั่นคงและคุ้นเคยเกินกว่าจะเป็นคนอื่น ทั้งคู่สบตากันโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด อคินพยักหน้ารับรู้สัญญาณอันตราย ขณะที่ภัทรินทร์ชักปืนพกประจำกายออกจากซองอย่างรวดเร็ว เสียงเหล็กกระทบกันดังแกร็กท่ามกลางความเงียบงัน เงาร่างหนึ่งทอดยาวผ่านประตูเหล็กที่แง้มอยู่ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—ไม่ใช่การเคาะของผู้ใต้บังคับบัญชาที่เคารพ แต่เป็นเสียงเคาะของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่าและรู้ดีว่าพวกเธอกำลังทำอะไรอยู่ "ผู้หมวดภัทรินทร์... อยู่ข้างในใช่ไหม?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยทักทายเข้ามา น้ำเสียงนั้นเย็นชาจนน่าขนลุก และมันคือเสียงของ พล.ต.ต.ธนาธิป ผู้บังคับบัญชาที่เธอกำลังสงสัยอยู่นั่นเอง! ภัทรินทร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวเหนี่ยวไกปืนในมือแน่นขึ้น ขณะที่อคินก้าวเข้ามาประชิดเบื้องหลังเธอ พร้อมกับยกมือขึ้นร่ายคาถาบทเล็กๆ เพื่อกางอาคมพรางตาซ่อนเร้นร่องรอยการสืบสวนทั้งหมดไว้ในพริบตาเดียว ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ อรุณมนตราขาว