เสียงเรียกจากความมืด

กลิ่นอายของกำยานจันทน์หอมยังคงลอยวนอยู่ในห้องทำงานเงียบสงบ แต่สิ่งที่รบกวนประสาทสัมผัสของ รตท.ภัทรินทร์ หาใช่ควันสีเทาจางที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่เบื้องหน้าไม่ หากแต่เป็นความเงียบงันที่กดดันและสายตาคู่คมของชายหนุ่มผู้มีรอยสักยันต์โบราณพาดผ่านแผ่นหลัง ซึ่งกำลังจ้องมองเธอผ่านแสงเทียนสลัวอย่างมีความหมาย "คุณกำลังซ่อนอะไรบางอย่างไว้อีกแล้ว อคิน" เสียงทุ้มต่ำของนายตำรวจหญิงเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น เธอไม่ได้ขยับตัวเข้าใกล้ แต่ความระแวดระวงในสัญชาตญาณนักสืบพุ่งพล่านถึงขีดสุด บาดแผลเป็นจากรอยสักอาคมที่หัวไหล่ขวาเริ่มอุ่นวูบวาบขึ้นมาเองราวกับมันกำลังส่งสัญญาณเตือนภัยบางอย่างจากโลกที่มองไม่เห็น อคินวางปากกาขนนกในมือลง ช้าๆ และมั่นคง เขายกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คล้ายกับความเยือกเย็นของพราหมณ์ผู้ถือครองความลับอันดำมืดของตระกูล "ความลับไม่ใช่สิ่งที่มีไว้เพื่อซ่อน รtท.ภัทรินทร์... มันมีไว้เพื่อรอเวลาที่จะเปิดเผยต่างหาก และบางครั้ง สิ่งที่คุณพยายามตามหาในคดีฆาตกรรมรอยบาปนี้ มันอาจไม่ได้เริ่มต้นจากศพที่พบในที่เกิดเหตุ แต่อาจเริ่มต้นจากความทรงจำที่คุณพยายามปฏิเสธ" คำพูดของเขาเฉียบคมบาดลึกราวกับคมมีดอาคม เธอเกลียดความรู้สึกที่ว่าเขาสามารถอ่านทะลุความนึกคิดของเธอได้ราวกับเปิดอ่านตำราไสยเวทเล่มเก่า แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ ในความดาร์กและความลึกลับที่ห่อหุ้มตัวตนของอคิน มันกลับมีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้หัวใจของเธอดิ่งจมลงไปในห้วงสีเทาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น คืนนั้น ภัทรินทร์ปฏิเสธที่จะกลับห้องพัก เธอเลือกนอนซบลงบนโซฟาหนังในห้องทำงานของเขาด้วยความเหนื่อยล้าทางจิตใจ ความเงียบของรัตติกาลแผ่ขยาย และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ประตูแห่งความฝันถูกกระชากเปิดออก ความมืดมิดในห้วงนิทราไม่ได้พาเธอย้อนกลับไปสู่คดีฆาตกรรมสยดสยอง แต่กลับดึงเธอเข้าสู่สถานที่ที่ไม่คุ้นเคย—ห้องใต้ดินกลิ่นอับชื้นที่อบอวลไปด้วยคราบเลือดและเสียงสวดมนต์พึมพำในภาษาโบราณที่ฟังไม่เป็นศัพท์ ในความฝันอันแจ่มชัดจนน่าขนลุก ภัทรินทร์เห็นแผ่นหลังกว้างของชายคนหนึ่งกำลังใช้เหล็กจารคมกริบกดลงบนผิวหนังของเหยื่อ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันสาดส่องให้เห็นเงาสะท้อนในกระจกเงาบานเก่า และเงานั้น... คือใบหน้าของอคิน เขาไม่ได้กำลังฆ่าด้วยความโกรธเกรี้ยว ทว่าทุกรอยกรีดและทุกอักขระที่จารลงไปบนเนื้อหนังของเหยื่อ กลับทำไปด้วยความนิ่งสงบราวกับกำลังประกอบพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์เพื่อปัดเป่าบาปบางอย่าง ทว่าเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายกลับกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมานที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอ ภาพตัดสลับมาที่อคินในความฝันหันขวับมามองเธอ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้แววตาของผู้เป็นมนุษย์ เขาเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบราวกับมาจากก้นบึ้งของขุมนรก *"คุณมาเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็นแล้ว... ภัทรินทร์"* ร่างบางสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วง เหงื่อกาฬไหลซึมชุ่มแผ่นหลังและความเจ็บแปลบที่หัวไหล่ขวา ร่างกายของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ ความจริงในความฝันนั้นมันชัดเจนเกินกว่าจะเป็นเพียงแค่อาการฝันร้ายทั่วไป มันคือภาพความทรงจำ... เหตุการณ์ที่อคินจงใจปกปิดและซ่อนเร้นไว้ภายใต้รอยยิ้มและคราบของที่ปรึกษาผู้ทรงภูมิ เธอค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง ท่าอกจากความมืดของห้องทำงาน แสงจันทร์สาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างลงมาตกกระทบกับร่างสูงของใครบางคนที่ยืนหันหลังให้อยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานของเขาเอง อคินยังไม่ได้นอน เขายังคงยืนนิ่งอยู่ในความมืด ราวกับล่วงรู้ว่าเธอเพิ่งตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายที่เกี่ยวข้องกับตัวเขาโดยตรง "ฝันเห็นอะไรที่ไม่น่าอภิรมย์หรือครับ... ผู้กอง" อคินเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมามอง เสียงทุ้มของเขานิ่งเรียบและดังก้องในความเงียบสงบ ราวกับเขากำลังรอคอยช่วงเวลานี้อยู่แล้ว ภัทรินทร์กำมือแน่น ความหวาดระแวงและความโกรธพุ่งพล่านปะปนกันในอก เธอก้าวเท้าเข้าไปหาแผ่นหลังนั้นช้าๆ พร้อมกับชักปืนพกประจำกายออกมาขึ้นลำกล้อง เสียงเหล็กกระทบกันดังชัดเจนในความมืด และปลายกระบอกปืนก็จ่อตรงไปยังแผ่นหลังของเขาอย่างมั่นคง "คุณซ่อนอะไรไว้กันแน่ อคิน... ศพพวกนั้นกับรอยสักอาคม มันไม่ใช่แค่ฆาตกรรมต่อเนื่อง แต่มันคือพิธีกรรมที่คุณเป็นคนเริ่มมันเองตั้งแต่แรก ใช่ไหม?" อคินค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ชายหนุ่มไม่มีทีท่าตกใจหรือหวาดกลัวต่อปากกระบอกปืนที่จ่ออยู่ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย เขากลับสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้ ปลายกระบอกปืนแนบชิดกับอกเสื้อของเขาโดยที่สายตาคมกริบยังคงจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ มือหนายื่นออกมาช้าๆ ปัดปากกระบอกปืนของเธอลงเบื้องล่างอย่างแผ่วเบาด้วยปลายนิ้ว ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มของเธอ เสียงกระซิบพร่าต่ำดังขึ้นข้างหู พร้อมกับรอยยิ้มที่แฝงความลับอันตราย "ความจริงที่คุณอยากรู้... มันอันตรายเกินกว่าที่คุณจะถอยหลังกลับได้แล้วนะครับ... ผู้กอง" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ อรุณมนตราขาว