กำแพงที่พังทลาย

"ความจริงมักมีกลิ่นคาวเลือดเสมอ... คุณไม่คิดอย่างนั้นหรือครับ ผู้หมวด" เสียงทุ้มต่ำของอคินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องเก็บวัตถุพยาน กลิ่นอายจางๆ ของไม้จันทน์หอมผสมกับกลิ่นอลวนของความตายลอยอบอวลอยู่ในอากาศยามค่ำคืน แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดนีออนดวงเดียวส่องกระทบสันจมูกโด่งเป็นคมและนัยน์ตาคู่คมกริบที่กำลังจ้องมองร้อยตำรวจเอกภัทรินทร์ผ่านแผ่นกระจกตู้เก็บหลักฐาน ภัทรินทร์ไม่ได้หันไปมองเขาในทันที ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือยางสีขาวยังคงกดสัมผัสลงบนรอยสักรูปอักขระโบราณที่ลอกลายออกมาจากศพเหยื่อรายล่าสุด แผลเป็นที่หัวไหล่ขวาของเธอกำลังส่งกระแสความร้อนระอุแปลกๆ ออกมาทุกครั้งที่เข้าใกล้ห้องนี้... หรือพูดให้ถูกคือ ทุกครั้งที่เธออยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ "ความจริงอาจมีกลิ่นคาวเลือด แต่อาคมของคุณมักจะมีกลิ่นอายของความลับที่น่ารังเกียจซ่อนอยู่เสมอค่ะ—อ้อ ขอโทษที ผมติดปาก" ภัทรินทร์แก้คำพูดตัวเองด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ขณะหันกลับมาประชดประชันด้วยสายตาคมกริบที่ไม่ยอมแพ้ใคร อคินระบายยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้หัวใจของนายตำรวจสาวผู้แข็งกระด้างกระตุกวูบอย่างไม่น่าให้อภัย เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละนิด ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือเพียงช่องว่างให้อากาศหายใจ "ระวังหน่อยนะครับ ผู้หมวด... การที่คุณเผลอหลุดปากใช้คำพูดแบบนั้น บ่งบอกว่าจิตใต้สำลังของคุณกำลังยอมรับตัวตนของผม มากกว่าที่สมองส่วนเหตุผลของคุณอนุญาตให้ยอมรับเสียอีก" อคินหยุดยืนห่างจากเธอเพียงคืบ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นอายไสยเวทเฉพาะตัวแผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาท ภัทรินทร์รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่ปัดผ่านข้างแก้ม เธอถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับชั้นวางโลหะเย็นเฉียบ แต่วิถีถอยถูกปิดตายด้วยร่างสูงใหญ่ที่โน้มตัวลงมาทาบทับ "ถอยไป อคิน" เธอเตือน เสียงของเธอไม่ได้มีความน่ากลัวเหลืออยู่เลย มันสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ "ถ้าผมถอย... แล้วใครจะช่วยคุณรับมือกับแรงอาคมที่กำลังกัดกินร่าง2กายคุณอยู่ล่ะครับ" มือหนายื่นออกไป ปลายนิ้วอุ่นจัดแตะลงบนรอยแผลเป็นที่หัวไหล่ผ่านเนื้อผ้าเครื่องแบบตำรวจอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นทำให้ภัทรินทร์สะท้านเฮือก เธอกลั้นหายใจ สมองสั่งการให้ชักปืนออกมายิงขู่ไอ้หมอผีจอมเจ้าเล่ห์คนนี้เสีย แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการปล่อยให้ความอบอุ่นจากปลายนิ้วของเขาแทรกซึมผ่านเส้นประสาท ตรงจุดที่เคยด้านชามาหลายปีกลับมีความรู้สึกเจ็บแปลบและวับวามประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วร่าง "คุณกำลังเล่นกับไฟ..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน "ไฟดวงนี้... คุณก็รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่ได้ร้อนจนน่ากลัว แต่มันอบอุ่นพอที่จะหลอมละลายกำแพงเหล็กที่คุณสร้างขึ้นมาคุ้มกันตัวเองต่างหาก" อคินกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาดและครอบงำ "เราเดินมาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับแล้ว ภัทรินทร์... คดีนี้ไม่ใช่แค่เรื่องฆาตกรรม แต่มันคือการชำระบาปที่เราสองคนต้องเผชิญหน้าร่วมกัน" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่ามันไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุข มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดมหาศาลระหว่างขั้วตรงข้าม สองมืออาชีพที่ยืนอยู่คนละฝั่งของกฎหมายและไสยเวท บัดนี้เส้นแบ่งเขตได้ถูกลบเลือนลงด้วยความปรารถนาอันดำมืดและเงื่อนงำของโชคชะตา ภัทรินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาแข็งกร้าวในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความไหวระริก เธอพ่ายแพ้... ไม่ใช่เพราะอาคมของเขา แต่เป็นเพราะความจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งนั้น ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะขยับเข้าหาפּร2ะชิดกันตามแรงโน้มถ่วงทางอารมณ์ที่ไม่อาจต้านทาน เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นมาจากช่องระบายอากาศเหนือเพดานห้องเก็บพยาน! *กริ๊ก... ตึ้ง!* อคินดึงร่างของภัทรินทร์เข้าหาตัวในเสี้ยววินาที พร้อมกับชักมีดหมอโบราณออกจากอกเสื้อด้วยความเร็วปานสายฟ้า นัยน์ตาสคมกริบเปลี่ยนเป็นเข้มดุจพญาเสือที่พร้อมล่าเหยื่อ เขายกนิ้วขึ้นแตะปากตัวเองเป็นเชิงส่งสัญญาณให้เธอเงียบกริบ ภัทรินทร์ดึงสติกลับมาเป็นร้อยตำรวจเอกสาวมือปราบในทันที มือเรียวปลดล็อกซองพกข้างเอว ชักอาวุธปืนพกสั้นออกมากระชับมั่นในมือ ทั้งสองแนบชิดติดกันโดยสมบูรณ์ในท่าเตรียมพร้อมต่อสู้ แต่ลมหายใจที่รดรินกันอยู่ทำให้รู้ว่าหัวใจของทั้งคู่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน บนพื้นห้องใต้ถุนตู้พยาน... เงาดำทึบสายหนึ่งกำลังคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับกลิ่นอายของศพที่เน่าเปื่อยซึ่งรุนแรงเสียจนแสบจมูก และเมื่อเงานนั้นขยับตัวเข้าสู่แสงไฟ สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาของทั้งคู่คือรอยสักรูปอสรพิษเก้าหัวที่ขยับเลื้อยได้บนลำคอของร่างไร้วิญญาณที่ควรจะนอนสงบนิ่งอยู่ในห้องดับจิตโรงพยาบาล... แต่มันกลับมายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาในยามวิกาลนี้! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ อรุณมนตราขาว