คดีที่ถูกลืม

กลิ่นอับของกระดาษโบราณผสมกับกลิ่นจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องเก็บแฟ้มคดีเก่าของกองปราบปราม คล้ายกลิ่นอายของซากศพที่ถูกดองไว้ด้วยความเพิกเฉยของกาลเวลา "คุณกำลังรื้อฟื้นซากศพที่กฎหมายประกาศว่าตายสนิทไปแล้วนะครับ, ผู้กอง" เสียงทุ้มต่ำของอคินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มไร้ที่ติยืนพิงชั้นเหล็กขึ้นสนิม นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือหนังสีดำกำลังพลิกหน้ากระดาษสีเหลืองกรอบของแฟ้มคดีหมายเลข 407/2547 แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ขับให้ใบหน้าคมคายของเขาดูราวกับเงาสะท้อนจากโลกหลังความตาย รตท. ภัทรินทร์ ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มตรงหน้า เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้โยกเยก แสงไฟสาดกระทบสันจมูกโด่งและรอยแผลเป็นจางๆ ที่หัวไหล่ใต้ร่มผ้า "กฎหมายอาจจะปิดคดีไปแล้ว แต่ความจริงยังหายใจอยู่, อาจารย์อคิน" ภัทรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นชา แต่แฝงด้วยแรงกดดันที่เฉียบคม "โดยเฉพาะเมื่อคดีเมื่อยี่สิบปีก่อน มีรอยสักยันต์เก้ายอดแบบเดียวกับศพแรกที่เราเจอ และที่สำคัญ... ลายมือชื่อในบันทึกการสอบสวนปากคำพยานปากเอกในคดีนั้น คือ 'อาจารย์ธน ์' อาจารย์ผู้ล่วงลับของคุณเอง" อคินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบใต้กรอบขนตาดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยียบเย็น เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความขบขัน หากแต่เป็นความรู้สึกของคนที่กำลังเผชิญหน้ากับผีสางที่ตนเองคิดว่าฝังกลบไว้ดีแล้ว "คุณกำลังพยายามบอกผมว่า อาจารย์ของผมมีส่วนพัวพันกับฆาตกรต่อเนื่องเมื่อสองทศวรรษก่อนสินะครับ" อคินวางแฟ้มลงบนโต๊ะไม้ เสียงกระดาษเก่าๆ กระทบกันดังแกรกกรากราน "คนตายพูดไม่ได้ ผู้กอง... การเอาความผิดพลาดของคนรุ่นก่อนมาโยนใส่คนที่ล่วงลับไปแล้ว เป็นวิธีหาทางลัดในการปิดคดีที่มักง่ายไปหน่อยกระมังครับ" "ฉันไม่ได้ปรักปรำใคร" ภัทรินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประชิดเข้าหาอคินจนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์จางๆ จากตัวเขาปะปนกับกลิ่นบุหรี่และฝุ่นผงในห้อง "แต่ฉันฉลาดพอที่จะมองเห็นความเชื่อมโยง อาจารย์ธรเป็นอาจารย์อาคมผู้ทรงอิทธิพลในยุคนั้น ก่อนที่เขาจะตายอย่างปริศนาในห้องพักของตัวเองด้วยอาการหัวใจวายเฉียบพลัน... ซึ่งบังเอิญเหลือเกินว่า มันเกิดขึ้นเพียงสามวันหลังจากคดีฆาตกรรมหมู่ที่บ้านพักริมน้ำถูกปิดลงอย่างไร้ร่องรอย" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทั้งสองยืนสบตากันในระยะประชิด อากาศรอบตัวราวกับถูกบีบอัดด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่เข้มข้น อคินโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างลมหายใจของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาสสีนิลของเขาจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่แข็งกร้าวของตำรวจสาว "ระวังหน่อยนะครับ, ผู้กอง" กระแสเสียงของอคินทุ้มต่ำและพร่าเลือน ราวกับคำกระซิบจากซาตาน "การขุดคุ้ยเรื่องของคนตาย... บางครั้งไม่ได้ทำให้เราเจอความจริง แต่มมันอาจจะปลุกบางสิ่งบางอย่างที่ควรจะหลับใหล ให้ตื่นขึ้นมาลากคอเราลงไปในหลุมศพด้วย" "ถ้ามันจะทำให้ฉันกระชากหน้ากากฆาตกรออกมาได้ ต่อให้ต้องลงไปในนรก ฉันก็ไม่กลัว" ภัทรินทร์ตอบกลับโดยไม่กะพริบตา แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความดื้อรั้นและเด็ดเดี่ยวที่ทำให้อคินรู้สึกทั้งทึ่งและอยากทำลายให้แหลกคราบในคราวเดียวกัน อคินหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน เขายกมือขึ้นราวกับจะเอื้อมไปสัมผัสรอยแผลเป็นที่ไหล่ของเธอ แต่แล้วก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ซ่อนอยู่ท้ายแฟ้มคดีขึ้นมาแทน "ถ้าคุณยืนกรานจะเปิดประตูบานนั้น... ก็จงดูนี่เสียสี่" อคินวางกระดาษแผ่นนั้นลงบนโต๊ะ มันคือภาพถ่ายโพลารอยด์เก่าๆ ที่ซีดเหลือง เป็นภาพรอยสักยันต์บนแผ่นหลังของเหยื่อรายสุดท้ายในคดีเมื่อยี่สิบปีก่อน ทว่าสิ่งที่ทำให้ภัทรินทร์ต้องเบิกตากว้างและลมหายใจสะดุด ไม่ใช่ลวดลายของอักขระไสยเวท แต่เป็นสัญลักษณ์ประหลาดที่ถูกกรีดทับลงไปกลางรอยสัก เป็นรอยแผลเป็นรูป 'ดอกบัวสีเลือด' ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกันกับที่สลักอยู่บนศพในคดีปัจจุบัน และที่มุมล่างขวาของภาพถ่าย มีลายมือเขียนด้วยหมึกซึมสีดำสนิท ซึ่งภัทรินทร์จำได้แม่นยำจากบันทึกประจำวันของโรงพัก *“มันยังไม่จบ... มันแค่รอเวลาเริ่มต้นใหม่”* ทันใดนั้นเอง ไฟนีออนบนเพดานห้องเก็บแฟ้มก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดกลืนกินทั้งห้องในเสี้ยววินาที ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังขึ้นจากทางเดินมืดนอกประตูกระจกฝ้า... เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง และไม่มีทางเป็นของเจ้าหน้าที่ตำรวจกะดึกคนใดในสถานีนี้อย่างแน่นอน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ อรุณมนตราขาว