รอยแผลใจ

กลิ่นอายจางๆ ของกำยานจันทน์หอมผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่หน้าต่างถูกปิดตายด้วยแผ่นไม้ทึบ แสงไฟสีส้มสลัวจากตะเกียงน้ำมันเพียงดวงเดียวสาดส่องให้เห็นเงาสลักของคานไม้โบราณที่ทอดตัวยาวบนเพดาน หลังการปะทะกับกลุ่มมืออาชีพรับจ้างที่ใช้มนמהดำสายต่ำสะกดรอยตาม รตท.ภัทรินทร์ และอคินในคืนก่อน ทั้งคู่จำต้องถอนตัวเข้ามาหลบซ่อนอยู่ในเซฟเฮาส์ลับกลางป่าทึบชายขอบเมือง ซึ่งเป็นอารมณ์กึ่งเรือนไทยโบราณที่ถูกทิ้งร้างแต่ยังคงความศักดิ์สิทธิ์ด้วยอักขระยันต์ป้องกันอาคมที่สลักไว้ตามกรอบประตู "คุณกำลังทำให้แผลฉีกขาดอีกแล้วนะครับ ผู้กอง" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ อคินนั่งอยู่บนตั่งไม้ไผ่ฝั่งตรงข้าม มือเรียวยาวกำลังบรรจงใช้สำลีชุบน้ำสมุนไพรเช็ดคราบโลหิตที่แห้งกรังบริเวณหัวไหล่ซ้ายของหญิงสาว รอยแผลเป็นจากอาคมที่เคยจางหาย เริ่มปูดนูนและเปล่งแสงสีแดงเรื่อระเรื่อใต้ผิวหนังราวกับถ่านไฟเก่าที่ถูกลมเป่า ภัทรินทร์กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน เธอไม่ได้แสดงอาการเจ็บปวดออกมาทางเสียงครางแม้แต่น้อย มีเพียงหยาดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายตามไรผมและนัยน์ตาดุดั่งเหยี่ยวคู่นั้นที่จ้องมองตรงไปยังใบหน้าหล่อเหลาแต่ไร้รอยยิ้มของอีกฝ่าย "เก็บคำเตือนของคุณไว้ใช้ตอนที่ตัวเองรอดชีวิตจากการโดนยันต์สะท้อนกลับเมื่อคืนดีกว่าไหมครับ อาจารย์อคิน" ภัทรินทร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น แม้จะอยู่ในสภาพที่พึ่งผ่านความเป็นความตายมาหมาดๆ แต่สัญชาตญาณนักล่าของเธอก็ยังไม่เคยลดราวาศอก "คุณจงใจปล่อยให้ไอ้พวกนั้นตามเราทัน เพื่อจะทดสอบว่ากระสุนปืนของฉันยังเร็วกว่าคาถาอาคมของคุณหรือเปล่า" อคินชะงักมือเล็กน้อย เขาวางสำลีลงในชามกระเบื้องเคลือบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ระยะห่างระหว่างกันในห้องแคบๆ นี้ใกล้ชิดเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างประหลาด ความตึงเครียดแผ่ซ่านในอากาศราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่รอวันสبارต "คุณคิดว่าผมใจร้ายขนาดเอาชีวิตตัวเองและคุณมาเสี่ยงเล่นๆ เพื่อความบันเทิงอย่างนั้นหรือครับ ผู้กอง" อคินโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นกายเฉพาะตัวที่เจือด้วยกลิ่นอายธูปเทียนและไสยเวทลอยเข้าจมูกของเธอ "โลกของผมกับโลกของคุณมันคนละใบ... ในโลกของคุณ ทุกอย่างตัดสินกันด้วยหลักฐานและกฎหมาย แต่ในโลกของผม คนเราต้องแลกด้วยสิ่งแลกเปลี่ยนที่มองไม่เห็นเสมอ... และเมื่อคืนนี้ ค่าผ่านทางที่เราต้องจ่าย คือเลือดของคุณ" นิ้วเรียวเย็นเฉียบของอคินแตะลงเบาๆ ที่ต้นแขนเหนือแผลเป็นของเธอ ภัทรินทร์สะفัดตัวหนีตามสัญชาตญาณ ปืนพกประจำกายที่วางอยู่บนโต๊ะข้างตัวเกือบจะถูกชักออกมาจ่อหน้าผากเขา หากไม่ใช่เพราะสายตาคมกริบที่อ่านทะลุปรุโปร่งทุกการเคลื่อนไหวของอคินเสียก่อน "อย่ามาเล่นตลกกับฉันนะ อคิน" เธอขู่ลอดไรฟัน "ผมไม่ได้เล่นตลก" อคินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่จริงจังจนน่ากลัว ดวงตาคมเข้มคู่นั้นมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับกำลังเปิดลิ้นชักความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ "คุณกำลังปฏิเสธสัญชาตญาณดิบของตัวเองอยู่ ผู้กอง... คุณเกลียดไสยเวท เกลียดความงมงายที่คุณต้องเจอในคดีนี้ แต่ทุกครั้งที่คุณเหนี่ยวไกปืน หัวใจของคุณกลับเต้นเป็นจังหวะเดียวกับมนตราที่ผมร่าย... ยอมรับเถอะครับ ว่าเราต่างก็เป็นเศษเสี้ยวความมืดที่ดึงดูดเข้าหากัน" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมากระทบหลังคาสังกะสีด้านนอก ภัทรินทร์นิ่งอึ้ง คำพูดของเขาแทงใจดำและแม่นยำราวจับวาง เธอเกลียดที่ตัวเองปฏิเสธความจริงข้อนั้นไม่ได้ ความรู้สึกที่ผูกพันกับชายคนนี้ท่ามกลางคดีฆาตกรรมรอยสักอำมหิต มันเกินขอบเขตของเพื่อนร่วมงานไปไกลลิบ เธอเบือนหน้าหนีไปทางโต๊ะทำงานเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยแฟ้มคดีและชิ้นส่วนหลักฐาน เพื่อทำลายบรรยากาศอันตรายที่กำลังคุกคามหัวใจตัวเอง แต่มือเรียวที่กำลังจะหยิบสมุดบันทึกขึ้นมา กลับไปปัดโดนกล่องไม้สนโบราณใบหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้กองกระดาษ กล่องไม้ตกลงสู่พื้น เสียงฝาเปิดออกพร้อมกับวัตถุบางอย่างที่กลิ้งหล่นออกมา ทั้งคู่ก้มลงมองพร้อมกัน บนพื้นไม้เก่าๆ มีก้อนวัตถุสีคล้ำชิ้นหนึ่งกลิ้งมาหยุดอยู่แทบเท้าของภัทรินทร์ มันคือ "ชิ้นส่วนผิวหนังมนุษย์" ที่มีรอยสักลายยันต์โบราณครึ่งๆ กลางๆ ส่งกลิ่นเหม็นเน่าจางๆ และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือรอยสักบนชิ้นเนื้อนั้น... เป็นลายเส้นเดียวกับรอยสักบนหัวไหล่ของภัทรินทร์เอง! อคินขมวดคิ้วแน่น สีหน้าที่เคยสุขุมเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เขารีบหยิบถุงมือผ้าขึ้นมาสวมแล้วหยิบชิ้นเนื้อนั้นขึ้นมาส่องใต้แสงตะเกียง "นี่ไม่ใช่หลักฐานจากที่เกิดเหตุเก่า... รอยสักนี้เพิ่งถูกลอกออกสดๆ ร้อนๆ ภายในสามสิบนาทีนี้เอง" ภัทรินทร์หน้าซีดเผือด เธอยกมือขึ้นสัมผัสหัวไหล่ซ้ายของตัวเองที่เพิ่งถูกทำแผลไป อาการชาแปลบแล่นริ้วขึ้นมาถึงสมอง เมื่อเธอนึกถึงความจริงข้อหนึ่งที่เพิ่งกระจ่าง เซฟเฮาส์หลังนี้ปิดตาย ไม่มีใครเข้าออกได้... และคนที่อยู่กับเธอตลอดเวลาในห้องนี้ มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น "คุณซ่อนอะไรไว้กันแน่ อคิน..." ภัทรินทร์ชักปืนพกขึ้นมาเล็งตรงไปยังอกของชายหนุ่มทันที นัยน์ตาทอประกายกร้าวด้วยความระแวงสูงสุด "ชิ้นเนื้อนี้มาจากไหน... และรอยสักนี้ มันไปอยู่บนตัวคนอื่นได้อย่างไรในเมื่อฉันยังยืนอยู่ตรงนี้!" อคินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากชิ้นเนื้อในมือ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเต็มไปด้วยความลับดำมืดที่ชวนให้ขนหัวลุก ก่อนที่อคินจะทันได้เอ่ยปากตอบคำถาม เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—*ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก*—ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ลากยาวมาจากระเบียงด้านนอก ทั้งๆ ที่ไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะประตูหน้าต่างทั้งหมดลงกลอนและลงอาคมไว้อย่างแน่นหนาจากด้านใน! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ อรุณมนตราขาว