มนตราสีเลือด

“อย่าขยับ... ถ้าคุณไม่อยากให้รอยสักนั้นกลืนกินวิญญาณของคุณไปเสียก่อน” เสียงทุ้มต่ำของอคินดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับดั่งสุญญากาศ ภายในโถงถ้ำโบราณที่อบอวลไปด้วยกลิ่นควันธูปไม้จันทน์หอมฉุนและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง ภัทรินทร์กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากเนียนละเอียด ทว่าดวงตาของเธอยังคงจดจ้องไปยังร่างของอคินที่ยืนอยู่ใจกลางวงอาคมด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก รอยสักอาคมบนหัวไหล่ของภัทรินทร์กำลังแผ่ไอสีดำมืดออกมาดั่งหมึกที่ละลายในผืนน้ำ มันบิดเบี้ยวและกรีดร้องอย่างเงียบเชียบในมิติที่มองไม่เห็น ความเจ็บปวดเสียดแทงเหมือนเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่เส้นประสาท แต่เธอก็ยังยืนหยัดอยู่ได้ด้วยทิฐิที่เข้มข้นพอๆ กับความปรารถนาที่จะหยุดยั้งโศกนาฏกรรมครั้งนี้ “พิธีนี้... ต้องดำเนินต่อไป” อคินกล่าวต่อ สายตาคมกริบของเขามองผ่านความมืดมิดมาที่เธอ แม้ในวินาทีที่วิกฤตที่สุด เขายังคงรักษาความสุขุมได้อย่างน่าประหลาดใจ “ถ้าผมหยุดวงจรสะกดวิญญาณนี้ตอนนี้ ผลกระทบที่ตีกลับมาจะทำให้พื้นที่นี้กลายเป็นสุสานของทุกคนที่อยู่ในรัศมีสิบกิโลเมตร รวมถึงคุณด้วย... ภัทรินทร์” “แล้วชีวิตของคนข้างนอกนั่นล่ะ?” ภัทรินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างของหญิงสาวที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งไสยเวทตรงหน้าเริ่มมีสีหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน “คุณบอกว่าคุณต้องการช่วย... แต่สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ คือการเฝ้าดูความตายโดยอ้างคำว่าพิธีกรรม!” อคินขยับตัวเพียงเล็กน้อย มือของเขาถือมีดอาคมที่สลักอักขระโบราณไว้ เลือดสีสดหยดลงบนพื้นหินช้าๆ เสียง ‘ติ๋ง’ นั้นดังชัดเจนในโสตประสาทของภัทรินทร์ดั่งจังหวะนาฬิกาแห่งความตาย “การรักษาความบริสุทธิ์ของพิธี คือการรักษาความสมดุลของโลกที่คุณเองก็ทำหน้าที่ปกป้องอยู่” อคินก้าวเข้าหาเธอช้าๆ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “คุณมองเห็นเพียงอาชญากรรมที่ถูกกฎหมายระบุไว้ แต่ผมมองเห็นอาชญากรรมที่เกิดขึ้นในรอยแยกของจิตวิญญาณ ภัทรินทร์... บางครั้ง การสูญเสียเพียงหนึ่ง เพื่อรักษาไว้ซึ่งทั้งหมด ก็เป็นบทเรียนที่โหดร้ายที่สุดของมนุษย์เรา” “อย่ามาสอนเรื่องศีลธรรมกับฉันในขณะที่มือคุณเปื้อนเลือดแบบนั้น” ภัทรินทร์ถอยหลังหนี ทว่าความเจ็บปวดจากรอยสักทำให้เข่าของเธอทรุดลง อคินคว้าต้นแขนเธอไว้ทันท่วงที แรงบีบของเขามั่นคงและแฝงไปด้วยกระแสพลังที่อุ่นร้อนจนน่าประหลาด สัมผัสนั้นทำให้เธอนิ่งชะงัก แววตาของอคินไม่ได้มีความสะใจหรือสมเพช แต่มันคือความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของอาจารย์อาคมผู้เย็นชา “ผมไม่ได้ต้องการสอน... ผมแค่อยากให้คุณมีชีวิตรอด” เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความนัยยะที่ดึงดูดใจ “ถ้าคุณเลือกที่จะช่วยเธอ... คุณต้องเสียสละรอยสักนั้น ซึ่งนั่นหมายถึงการถอนอาคมที่คุ้มครองชีวิตคุณอยู่ตั้งแต่เด็ก... คุณกล้าพอที่จะทิ้งเกราะป้องกันสุดท้ายเพื่อคนแปลกหน้าคนหนึ่งหรือไม่?” ภัทรินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาเขา แสงไฟจากคบเพลิงวูบไหวในม่านตาของเธอ “ฉันเป็นตำรวจ... หน้าที่ของฉันคือคุ้มครองชีวิต ไม่ใช่ตัดสินว่าใครควรตาย” เธอกระชากแขนออกจากการเกาะกุม ก่อนจะพุ่งตัวไปยังจุดศูนย์กลางของวงอาคมทันที อคินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย—ความประหลาดใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่มักเรียบเฉย “หยุดนะ!” อคินตะโกน แต่ภัทรินทร์ไม่ฟัง เธอใช้มีดพกประจำตัวกรีดลงบนฝ่ามือของตนเองแล้วกดลงบนรอยสักที่กำลังรุ่มร้อนบนไหล่ เลือดของเธอผสมผสานกับรอยสักอาคม ทำให้เกิดประกายแสงสีเงินสว่างจ้าขึ้นมาทั่วทั้งถ้ำ ความเจ็บปวดมหาศาลถาโถมเข้าใส่จนเธอนึกว่าหัวใจจะหยุดเต้น แต่ในวินาทีที่เธอกำลังจะจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดนั้น อคินก็พุ่งเข้ามาจากด้านหลัง รวบตัวเธอไว้ในอ้อมแขนที่แข็งแกร่ง พลังอาคมสีทองของเขาแผ่ออกมาโอบล้อมร่างของทั้งคู่ไว้ เพื่อต้านทานกระแสพลังที่กำลังปะทุขึ้น “คุณทำอะไรลงไป! รู้ไหมว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น!” อคินคำรามใส่เธอ ขณะที่พยายามถ่ายทอดพลังปราณเพื่อยื้อชีวิตของภัทรินทร์ที่กำลังซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว “อย่างน้อย... เธอก็รอดแล้ว...” ภัทรินทร์ยิ้มมุมปาก ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่เธอกลับรู้สึกถึงความสงบในใจที่หาไม่ได้จากคดีไหนๆ ทว่า ในขณะที่ไอหมอกสีดำมืดเริ่มจางหายไป เสียงกรีดร้องของวิญญาณในถ้ำก็เงียบลง... แทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าจากด้านหลังของอคิน ทั้งสองหันไปมองพร้อมกันด้วยความตื่นตะลึง ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด—มันไม่ใช่ศัตรูที่พวกเขาคาดไว้ แต่กลับเป็นชายในชุดเครื่องแบบพราหมณ์แบบเดียวกันกับอคิน ทว่าบนใบหน้านั้นกลับมีรอยสักที่เหมือนกับรอยสักบนไหล่ของภัทรินทร์ไม่มีผิดเพี้ยน “อาจารย์... ท่านยังไม่ตาย” อคินพึมพำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือที่สุดเท่าที่ภัทรินทร์เคยได้ยินมา ชายผู้นั้นขยับยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะชี้มีดในมือมาที่คอหอยของอคิน “ความเมตตาที่ไร้ประโยชน์... คือจุดจบของพวกเจ้าทั้งสองคนในวันนี้” ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ อรุณมนตราขาว