คืนไร้ดาว

ความหนาแน่นของความมืดในหุบเขาบ้านแม่ซ่อน มิได้มาจากราตรีที่ไร้แสงดาวเพียงอย่างเดียว หากแต่มันเกิดจากไอน้ำและความชื้นที่อบอวลไปด้วยกลิ่นของดินเน่าเปื่อยและควันธูปโบราณที่ถูกจุดทิ้งไว้ตามศาลเพียงตา “คุณกำลังก้าวพลาด ร้อยตำรวจตรี” เสียงทุ้มต่ำของอคินดังขึ้นในความสลัวของเรือนไม้สักเก่าคร่ำคร่า แสงจากตะเกียงโบราณไหววูบตามแรงลมที่ลอดผ่านช่องบานเกล็ด เผยให้เห็นใบหน้าคมสันที่เรียบเฉย แต่นัยน์ตากลับพินิจพิเคราะห์ร่างของภัทรินทร์ที่กำลังยืนพิงผนังไม้ด้วยอาการหายใจหอบกระชั้น ภัทรินทร์ไม่ตอบทันที เธอปรายตามองอาจารย์อาคมผู้มีอุดมการณ์ขัดแย้งกับเธอทุกย่างก้าว รอยแผลเป็นจากรอยสักอาคมที่หัวไหล่ขวาของเธอกำลังส่ง0ความร้อนผ่าวราวกับถูกเหล็กเผาไฟ ทุกครั้งที่เข้าใกล้เขตอาณาของหมู่บ้านนี้ แผลเป็นนั้นจะเตือนสติเธอเสมอว่า วิทยาศาสตร์และกฎหมายที่เธอถือครองไม่มีความหมายอันใดต่อหน้าอำนาจลี้ลับที่กัดกินผู้คนทีละน้อย “ฉันไม่ได้ก้าวพลาด อคิน” ภัทรินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน มือเรียวบางเอื้อมไปแตะไหล่ตัวเองโดยอัตโนมัติเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวด “ฉันแค่อยากรู้ว่าชาวบ้านพวกนั้นซ่อนศพของเหยื่อรายที่สามไว้ที่ไหน ก่อนที่รอยสักบนตัวพวกเขากลายสภาพเป็นเครื่องสังเวยสมบูรณ์แบบ” อคินก้าวเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากกายของอีกฝ่าย กลิ่นจันทน์หอมผสมกับกลิ่นอายฝนจางๆ จากตัวชายหนุ่มทำให้นายตำรวจสาวต้องผินหน้าหนีเพื่อรักษาช่องว่างทางจิตวิทยา แต่มือของอคินกลับไวเกินคาด นิ้วเรียวยาวเอื้อมมาแตะที่ขอบปกเสื้อของเธอเพื่อสำรวจร่องรอยของอาคมที่กำลังลุกลาม “อย่าดื้อรั้นในดินแดนที่กฎหมายของคุณเอื้อมไม่ถึงเลยครับ” อคินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนั้นเจือความเย้าหยวนระคนจริงจังที่คาดเดาอารมณ์ไม่ได้ “คุณกำลังใช้ร่างกายตัวเองแลกกับการสืบสวน... และผมเกรงว่าคุณจะไม่มีเหลือแม้แต่วิญญาณให้ผมช่วยดึงกลับมา” “ห่วงตัวเองก่อนเถอะ อาจารย์” ภัทรินทร์เบี่ยงตัวหลบสายตาคู่นั้น แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะด้วยความรู้สึกที่เธอเกลียดชัง—ความรู้สึกพึ่งพา “ชาวบ้านทั้งหมดในหมู่บ้านนี้ตกอยู่ในภาวะจิตหลอนร่วมกัน พวกเขาเริ่มฆ่ากันเองตามรอยสักบนแผ่นหลัง และคุณก็รู้ดีว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมากระทบหลังคาสังกะสีด้านนอก ทันใดนั้น เสียงระฆังลมทองเหลืองที่แขวนอยู่หน้าชานเรือนก็ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ทั้งที่ไม่มีลมพัดผ่านแม้แต่น้อย อคินชะงัก สีหน้าสุขุมเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในพริบตา เขาส่งสัญญาณมือให้ภัทรินทร์เงียบเสียงลง สายตาคมกริบมองทะลุผ่านความมืดออกไปนอกหน้าต่าง “พวกเขามาแล้ว” อคินพึมพำ “ใคร?” ภัทรินทร์ชักปืนพกประจำกายออกมาจากซองหนังอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ตื่นตัวเต็มที่ “ไม่ใช่คน... แต่เป็นเงาของคนที่เคยอยู่ที่นี่” อคินขยับตัวเข้ามายืนซ้อนด้านหลังของภัทรินทร์โดยธรรมชาติ มือใหญ่ข้างหนึ่งเอื้อมมากุมข้อมือที่ถือปืนของเธอไว้มั่น ถ่ายทอดความอบอุ่นและกระแสพลังงานอุ่นวาบผ่านผิวสัมผัส “หากคุณไม่อยากให้กระสุนนัดนี้ปลิดชีพคนเป็น จงลดปืนลงแล้วใช้ ‘อย่างอื่น’ มองดู” ภัทรินทร์กัดริมฝีปากแน่น เธออยากจะสะบัดมือเขาออก แต่บรรยากาศภายนอกที่กำลังกดดันทำให้เธอต้องจำยอม อคินท่องคาถาเบาๆ ริมฝีปากหยักแนบชิดกับขมับของเธอจนรู้สึกถึงไออุ่น ร,อยสักที่ไหล่ของเธอสงบลงชั่วขณะราวกับได้รับร่มเงาคุ้ม2กัน ผ่านรอยแตกของประตูกระดาน เงาร่างนับสิบกำลังเดินเรียงรายผ่านหน้าบ้านไปอย่างเงียบเชريب ทุกคนต่างก้มหน้าต่ำ แผ่นหลังเปลือยเปล่าปรากฏรอยสักรูปอักขระโบราณที่เรืองแสงสีเลือดในความมืด พวกเขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่ถือเครื่องรางและกระดูกสัตว์ที่ส่งเสียงกระทบกันน่าสะพรึงกลัว แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ภัทรินทร์ต้องหยุดหายใจ... ในบรรดาเงาร่างเหล่านั้น มีร่างหนึ่งเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของคนผู้นั้นขาวโพลนไร้แววตา และริมฝีปากกำลังขยับเอื้อIนคำพูดที่ส่งตรงเข้ามาในโสตประสาทของเธอ *“มึง... คือรายต่อไป”* เสียงกระซิบนั้นดังก้องอยู่ในหัวของภัทรินทร์จนเธอเซถอยหลังไปชนแผงอกของอคิน ชายหนุ่มรวบเอวเธอไว้แน่นเพื่อไม่ให้ล้มลง สายตาของเขายังคงจดจ้องออกไปข้างนอกด้วยความระแวดระวัง “พวกเขาไม่ได้มาเพื่อฆ่าเรา” อคินกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงความน่ากลัว “แต่พวกเขามาเพื่อเชิญเราไปยัง ‘ใจกลางพิธีกรรม’... และดูเหมือนว่า เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไป” ก่อนที่ภัทรินทร์จะทันได้ตอบโต้อะไร ประตูไม้หน้าบ้านก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับกลิ่นอายความตายที่โชยเข้ามาราวกับประตูรกถูกเปิดออก และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ร่างที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับไม่ใช่ชาวบ้านคนใดคนหนึ่ง แต่เป็นสารวัตรผู้กำกับการสถานีตำรวจท้องถิ่น—นายตำรวจผู้หายตัวไปเมื่อสามวันก่อน—ซึ่งบัดนี้ บนใบหน้าของเขามีรอยสักรูปตาที่สามเบิกกว้าง และกำลังจ้องมองมาที่ทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มฉีกกว้างถึงใบหู ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความมืดมิดในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ อรุณมนตราขาว