ร่องรอยของการทรยศ

กลิ่นอายจางๆ ของไม้กฤษณาและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ปลายนาสิก รตท. ภัทรินทร์ ไม่เคยชอบกลิ่นนี้ มันเป็นกลิ่นประจำตัวของอคิน—กลิ่นที่มักจะมาพร้อมกับความลับ และความจริงครึ่งๆ กลางๆ ที่เขาจงใจโปรยไว้ราวกับขนมปังล่อเหยื่อในเขาวงกต ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบนิ่งของนายตำรวจหญิงจับจ้องไปยังแผ่นหลังกว้างที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมเครื่องรางไสยเวทบนโต๊ะทำงานไม้สัก แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟโบราณขับให้เงาทอดยาวของชายหนุ่มดูทาบทับลงมาคล้ายปีศาจในคราบสุภาพบุรุษ อคินขยับตัวเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวจรดลงบนยันต์แผ่นสุดท้ายด้วยความนิ่งสงบ ราวกับไม่รับรู้ถึงสายตาร้อนผ่าวที่แผดเผาอยู่เบื้องหลัง "คุณกำลังซ่อนอะไรไว้อีก, อคิน" เสียงหวานทุบทำลายความเงียบขึ้นอย่างเฉียบคม ไม่มีการเกริ่นนำ ไม่มีความลังเล ภัทรินทร์ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนระยะห่างเหลือเพียงคืบ แผลเป็นจากอาคมใต้รุ้มผ้าที่หัวไหล่ข้างขวาสั่นระริกตามจังหวะชีพจรที่เต้นแรง มันไม่ใช่ความกลัว... แต่มันคือความเดือดดาลของนักสืบที่เกลียดการถูกชักใย อคินชะงักมือเล็กน้อย เขายังไม่หันกลับมาทันที ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดแต่ละคำที่จะหลุดออกจากริมฝีปาก ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้า รอยยิ้มบางเบาที่มักจะประดับอยู่บนมุมปากของที่ปรึกษาหนุ่มในยามปกติหายวับไป เหลือเพียงใบหน้าเรียบเฉยที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก "คุณหมายถึงอะไรหรือครับ, ผู้กอง" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามอย่างใจเย็น ช่างสวนทางกับประกายตาคมกริบที่ไหววูบไปชั่วขณะ—เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นที่ภัทรินทร์สังเกตเห็น "อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน" ภัทรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความระแวง "บันทึกการชันสูตรศพเหยื่อรายล่าสุด... รอยสักยันต์เกราะเพชรที่ถูกลบออกด้วยกรดเคมี ไม่ใช่ฝีมือของฆาตกรต่อเนื่องคนนั้น แต่มันเป็นวิธีเดียวกับที่บันทึกโบราณในห้องสมุดตระกูลของคุณระบุไว้... วิธีการชำระล้างมลทินของสายเลือดสายรอง" เธอเว้นจังหวะ ปล่อยให้ความเงียบกดทับบรรยากาศระหว่างทั้งคู่ให้ตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง "และหน้ากระดาษแผ่นนั้น... ถูกฉีกออกไปในวันที่คุณเป็นคนเดียวที่เข้าห้องสมุดนั้น" อคินยังคงนิ่งเงียบ ดวงตาสสีเข้มคู่นั้นมองสำรวจใบหน้าเคร่งเครียดของหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก มันมีความชื่นชมเจืออยู่ในความระมัดระวัง และมีความเจ็บปวดลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้กำแพงเหล็ก "คุณคิดว่าผมเป็นคนฆ่าคนพวกนั้นเพื่อปกป้องตระกูลตัวเองอย่างนั้นหรือครับ" อคินถามเสียงแผ่วเบา แต่ทรงพลังพอที่จะสั่นคลอนความมั่นใจของเธอได้ชั่วขณะ "ฉันไม่ได้บอกว่าคุณเป็นฆาตกร..." ภัทรินทร์ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นกายสะอาดผสมเครื่องหอมของเขาลอยเข้ามาชิดปลายจมูก "แต่ฉันกำลังบอกว่า... คุณกำลังปกป้องใครบางคน และคุณกำลังใช้ฉันเป็นเครื่องมือในการเบี่ยงเบนความสนใจจากคดีนี้" ความใกล้ชิดทำให้ทั้งคู่ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน เคมีสีเทาระหว่างมืออาชีพสองคนที่มีอุดมการณ์ขัดแย้งกำลังปะทะกันอย่างรุนแรง มันคือแรงดึงดูดที่อันตราย ราวกับเปลวไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทั้งสองให้มอดไหม้ไปพร้อมกัน อคินไม่ถอยหลังหนี เขากลับโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาคมกาลมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววท้าทาย "ถ้าผมบอกว่า... ทุกอย่างที่ผมทำลงไป ก็เพื่อความปลอดภัยของคุณเองล่ะครับ" อคินกระซิบเสียงต่ำชิดริมหู น้ำเสียงนั้นพร่ามัวและแฝงไปด้วยนัยยะอันลุ่มลึก "คุณจะเชื่อใจผมสักครั้งไหม... หรือจะเลือกสะบั้นเส้นด้ายที่เราพยายามถักทอนี้ทิ้งเสีย" หัวใจของภัทรินทร์กระตุกวูบ คำพูดกำกวมและสัมผัสไอร้อนจากตัวเขาทำให้สติสัมปชัญญะที่เคยเฉียบคมเริ่มสั่นคลอน เธอเกลียดที่ร่างกายและจิตใต้สำนึกของเธอยังคงโหยหาความอบอุ่นจากผู้ชายอันตรายคนนี้ "ฉันไม่เคยเชื่อใจใคร... โดยเฉพาะคนที่ปิดบังความลับไว้ใต้รอยยิ้ม" ภัทรินทร์เค้นเสียงตอบกลับด้วยความดื้อรั้น พร้อมกับเอื้อมมือไปหมายจะคว้าแฟ้มเอกสารลับที่ซ่อนอยู่ใต้กองหนังสือบนโต๊ะของเขาเพื่อหาหลักฐานยืนยัน ทว่า... ในวินาทีที่ปลายนิ้วเรียวของเธอกำลังจะสัมผัสโดนสันปกแฟ้ม เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะอย่างกะทันหัน ประตูกลางห้องทำงานถูกผลักเปิดออกโดยผู้ช่วยของอคิน ใบหน้าของชายหนุ่มผู้นั้นซีดเผือดจนไร้สีเลือด หยาดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า "อาจารย์ครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ผู้ช่วยหนุ่มหอบหายใจรัว "ศพของเหยื่อรายแรก... ที่ฝังไว้ตามพิธีกรรม... ถูกขุดขึ้นมา และหัวใจถูกควักหายไป... แถมที่ผนังห้องเก็บศพ... มีรอยเลือดเขียนสัญลักษณ์ประจำตัวของ... ของคุณผู้หญิงใหญ่ที่เสียชีวิตไปแล้วครับ!" ภัทรินทร์ชักมือกลับทันที เธอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะหันขวับกลับมามองหน้าอคินที่บัดนี้แววตาสوขุมนุ่มลึกเมื่อครู่ ได้แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด... รอยยิ้มอันตรายจางหายไปสิ้น เหลือเพียงความจริงอันโหดร้ายที่พุ่งเข้าชนตรงหน้า ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความมืดมิดในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ อรุณมนตราขาว