หน้ากากที่หลุดลอย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและธูปหอมโบกสะบัดคละคลุ้งจนน่าเวียนหัว แสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากห้องใต้ดินของสถานปฏิบัติธรรมร้างสั่นไหวตามกระแสไฟที่ไม่เสถียร ท่ามกลางเงาทึบของเสาปูนเปลือยและคราบน้ำมันอาคมที่ถูกสลักลึกเป็นยันต์ตาข่ายเพชรบนพื้นคอนกรีต รตท. ภัทรินทร์ กำปืนพกสั้นในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว รอยแผลเป็นรูปอักขระที่หัวไหล่ขวาของเธอปวดแปลบขึ้นมาทุกครั้งที่จังหวะชีพจรเต้นเร้า มันเป็นสัญญาณเตือนจากไสยเวทที่เธอไม่เคยอยากเชื่อ แต่กลับปฏิเสธไม่ได้ว่าแม่นยำรา과ลางสังหรณ์ "คุณกำลังเดินเข้าสู่กรงที่พวกเขาถักทอไว้ด้วยความโลภและความแค้นนะ ภัทรินทร์" เสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า อคินก้าวออกมาจากเงาของเสา มือหนาทั้งสองข้างไขว้ไว้ด้านหลัง สวมเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเผยให้เห็นรอยสักยันต์โบราณที่เลือนรางอยู่ใต้ผิวหนัง สายตาของเขาคมกริบและว่างเปล่าในเวลาเดียวกัน มันคือสายตาของคนที่มองทะลุกลົນเกมกระดานทั้งหมดได้ก่อนที่ตัวหมากจะเดินเสียอีก ภัทรินทร์เหลือบมองชายหนุ่มด้วยหางตา ลมหายใจของเธอยังคงสม่ำเสมอแม้ว่าสถานการณ์รอบตัวจะบีบคั้น "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อให้คุณสอนเรื่องจิตวิทยาอาคม อาจารย์อคิน... ฉันมาที่นี่เพื่อลากตัวคนที่ฆ่าเด็กพวกนั้นมารับโทษตามกฎหมาย ไม่ใช่กฎแห่งกรรมที่คุณมักจะอ้างถึง" มุมปากของอคินยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ผสมผสานระหว่างความเอ็นดูและความเย้ยหยัน "กฎหมายเหรอครับ... ตำรวจน้ำดีอย่างคุณยังไม่รู้อีกหรือว่า กฎหมายทางโลกเป็นเพียงแค่เปลือกหอยบางๆ ที่คลุมมหาสมุทรแห่งความอำมหิตไว้เท่านั้น คนที่อยู่เบื้องหลังรอยสักกระดูกมนุษย์พวกนั้น ไม่ได้เกรงกลัวคุกตะราง... เขากลัวแค่ความตายที่ไร้ซึ่งการไถ่บาป" เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินแคบๆ ด้านหลังห้องใต้ดิน ขัดจังหวะการปะทะคารมของทั้งสองคน ภัทรินทร์หันขวับ เล็งปากกระบอกปืนไปที่ความมืดทันโดยสัญชาตญาณ อคินขยับตัวเข้ามาใกล้เธออย่างเงียบงเชียบ กลิ่นกายจางๆ ของไม้จันทน์หอมผสมกับความเย็นเยียบของอากาศรอบตัวทำให้ประสาทสัมผัสของเธอตื่นตัวอย่างรุนแรง เขายื่นมือมาแตะข้อศอกเธอเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม แต่ภัทรินทร์กลับสะบัดออกด้วยความรำคาญปนระแวง "อย่ามาแตะต้องฉัน" เธอกระซิบเสียงลอดไรฟัน "ถ้าไม่อยากตายด้วยกระสุนนัดเดียวที่ฝังเข้าที่ขั้วหัวใจเหมือนเหยื่อรายก่อนๆ ก็จงลดปืนลงแล้วใช้สมองไตร่ตรองดูเถอะครับ..." อคินกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงจังจนน่ากลัว "เพราะคนที่กำลังเดินเข้ามา ไม่ใช่ฆาตกรรับจ้าง... แต่คือคนที่คุณเคารพรักที่สุดในกรมตำรวจ" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางกบาล ภัทรินทร์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจและความปฏิเสธในคราเดียวกัน เธอมองหน้าอคินเพื่อหาพิรุธ แต่สิ่งที่เธอเห็นในดวงตาคู่คมนั้นมีเพียงความจริงอันโหดร้ายที่ถูกเปิดเปลือย เงาร่างในชุดสูทสีเข้มปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟสลัว รองเท้าหนังขัดมันเหยียบย่างลงบนพื้นคอนกรีตที่มีคราบเลือดแห้งกรังทีละก้าวอย่างมั่นคง เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้นสามครั้ง ก้องกังวานในความเงียบงัน "ยอดเยี่ยมมาก... ทั้งอาจารย์อคินผู้รอบรู้ และผู้กองภัทรินทร์ผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน" เสียงนั้นทำให้เลือดในกายของภัทรินทร์เย็นเฉียบ ใบหน้าที่ปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟสลัวคือ พ.ต.อ. ธนดล ผู้บังคับบัญชาโดยตรง ผู้ชายที่เซ็นคำสั่งแต่งตั้งให้เธอมาทำคดีนี้ด้วยตัวเอง ผู้ชายที่คอยตบไหล่ให้กำลังใจเธอในทุกครั้งที่คดีถึงทางตัน "ท่าน... พันตำรวจเอกธนดล..." ภัทรินทร์พึมพำชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ปืนในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้น "ทำไม... ทำไมถึงเป็นท่าน" ธนดลยิ้มอ่อนโยน เป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับที่เขาใช้ปลอบใจเธอในห้องทำงาน แต่วันนี้ รอยยิ้มนั้นกลับดูบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความน่าสะพรึงกลัว ในมือของเขาไม่ได้ถือแฟ้มคดีอาชญากรรม แต่กลับถือมีดหมอโบราณที่อาบด้วยคราบโลหะสีดำสนิท ซึ่งส่งกลิ่นอายความอาถรรพ์รุนแรงยิ่งกว่าสิ่งใดที่ภัทรินทร์เคยเจอมา "ทำไมน่ะหรือ ภัทรินทร์..." ธนดลเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวกระสุนปืนในมือเธอเลยแม้แต่น้อย "เพราะความยุติธรรมที่เธอไขว่คว้ามันเป็นแค่เรื่องเพ้อเจ้อ โลกนี้ขับเคลื่อนด้วยอำนาจและศรัทธา... และรอยสักพวกนั้น คือกุญแจที่เปิดประตูสู่ความเป็นอมตะที่พวกเธอไม่มีวันเข้าใจ" อคินก้าวขึ้นมาขวางหน้าภัทรินทร์ไว้ครึ่งก้าว สายตาคมกริบจ้องมองธนดลราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ท่านใช้ชีวิตของเด็กผู้บริสุทธิ์นับสิบคนเพื่อแลกกับพิธีกรรมยืดอายุขัย... แต่มันช่างน่าสมเพชเสียจริง ที่วิญญาณเหล่านั้นไม่ได้ทำให้ท่านเป็นอมตะ แต่มมันกำลังกัดกินวิญญาณความเป็นคนของท่านไปทีละน้อยจนหมดสิ้น" ธนดลหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง "แกพูดมากเกินไปแล้ว อคิน! ตระกูลของแกปกป้องความลับนี้มานานเกินไป ถึงเวลาที่อำนาจนี้ต้องตกเป็นของข้า..." ทันใดนั้น ธนดลก็ยกมือซ้ายขึ้น ท่องคาถาภาษาโบราณที่ฟังไม่เป็นศัพท์ รอยสักรูปอสรพิษสีดำที่แขนเสื้อของเขาเริ่มขยับไหวราวกับมีชีวิตใต้เนื้อผ้า กลิ่นอายความมืดพุ่งทะยานเข้าปกคลุมห้องใต้ดินจนแทบมองไม่เห็นทาง ภัทรินทร์กัดฟันกรอด ความโกรธเข้าครอบงำความตกใจ เธอนิ้วเหนี่ยวไกปืนทันทีโดยไม่ลังเล **ปัง!** เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว แต่กระสุนกลับไม่ได้เจาะร่างของธนดลอย่างที่ควรจะเป็น เมื่อหมอกควันสีดำทึบสลายไป สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ลมหายใจของภัทรินทร์ต้องหยุดกะทันหัน ร่างของธนดลหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงรอยเลือดสดๆ ที่ลากยาวไปตามพื้นคอนกรีตเข้าสู่ประตูเหล็กบานลับที่เปิดอ้าซ่าอยู่ และบนพื้นนั้น มีเข็มกลัดประจำตำแหน่งตำรวจสקลยศของผู้กำกับตกอยู่ พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่เขียนด้วยลายมือของเธอเอง—ลายมือที่เธอไม่เคยเขียนมันมาก่อนในชีวิต! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความมืดมิดในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ อรุณมนตราขาว