สัมผัสอันตราย

กลิ่นอายจางๆ ของธูปหอมผสมกับกลิ่นเลือดจางๆ ในห้องเก็บของลับหลังเทวสถาน ยังคงลอยอวลอยู่ในความมืดทึบ ยามที่ปลายนิ้วเรียวยาวของอคินกดลงบนแผลเป็นบริเวณหัวไหล่ของร้อยตำรวจตรีภัทรินทร์อย่างแม่นยำ “คุณกำลังเล่นกับไฟ, ผู้หมวด” เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาในความสลัว ร่างสูงใหญ่ของอาจารย์อาคมขยับเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังบางของตำรวจหญิงแนบชิดกับชั้นไม้เก็บตำราโบราณ ไม่มีช่องว่างระหว่างคนทั้งสอง ปลายจมูกของเขาอยู่ห่างจากซอกคอระหงเพียงไม่กี่เซนติเมตร สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่สลับซับซ้อนกับกลิ่นอายความตายจากคดีฆาตกรรมรอยสักที่พวกเขากำลังไล่ล่า ภัทรินทร์ไม่ถอยหลัง เธอเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาดำสนิทที่ฉายแววดื้อรั้นและอำนาจลึกลับบางอย่าง มือเรียวของเธอข้างหนึ่งกำด้ามปืนพกในซองหนังแน่น ขณะที่อีกข้างยกขึ้นยันแผงอกกว้างของเขาไว้ ความเย็นชาและเด็ดขาดที่เธอใช้เป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดชีพผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ กำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรงภายใต้แรงกดดันทางกายภาพและจิตวิทยาที่ชายตรงหน้าสร้างขึ้น “ถ้าไฟดวงนี้มันจะแผดเผาคนชั่วให้มอดไหม้ ผมก็ยินดีจะยอมให้มันไหม้ผมไปพร้อมกันครับ, อาจารย์อคิน” ภัทรินทร์สวนกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น แต่หัวใจในอกกลับเต้นรัวเร็วจนน่าหงุดหงิด ความใกล้ชิดนี้ไม่ใช่ความบังเอิญ แต่มันคือเกมจิตวิทยาที่พวกเขากำลังทดสอบขีดจำกัดของกันและกัน ความสัมพันธ์สีเทาที่ก้ำกึ่งระหว่างผู้รักษากฎหมายกับผู้ใช้ไสยเวทนอกรีต กำลังเดินทางมาถึงจุดเปราะบางที่สุด อคินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ายวนอันตราย มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นจับข้อมือบางที่ดันอกเขาไว้อย่างนุ่มนวล แต่แรงบีบนั้นหนักแน่นพอที่จะตรึงเธอไว้กับที่ ปลายนิ้วของเขาไล้ผ่านผิวเนื้อเนียนบริเวณข้อมือ ขึ้นไปยังรอยสักยันต์โบราณที่จางหายครึ่งหนึ่งบนผิวของเธอ “คุณเข้าใจคำว่า ‘ทัณฑ์ศรัทธา’ น้อยเกินไป ผู้หมวด... อาคมไม่ได้มีไว้แค่ปกป้อง แต่มันมีไว้เพื่อผูกพันธะ วิญญาณที่ถูกรอยสักตีตราไว้ ไม่มีวันเป็นอิสระจากผู้สร้างมันขึ้นมาหรอกนะ” คำพูดนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่ทฤษฎีไสยเวท แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้า Memento Mori ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความลึกลับของคดี ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันสนิทจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ความโกรธขัด and ความปรารถนาผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก อคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกับใบหูของเธอ “ถ้าคุณคิดจะใช้ผมเป็นแค่เครื่องมือปิดคดี คุณคิดผิดแล้วล่ะครับ” ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เปลือยเปล่าของเธอ ภัทรินทร์สะท้านเฮือก เผลอแอ่นอกรับสัมผัสอันตรายนั้นโดยไม่รู้ตัว สติสัมปชัญญะของนายตำรวจสาวถูกคุกคามอย่างหนักหน่วงด้วยพลังบางอย่างที่เหนือกว่าตรรกะทางวิทยาศาสตร์ ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของเขาเฉียดผ่านพวงแก้มเนียน ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นกะทันหันจากทางด้านนอกประตูห้องเก็บของ เสียงกุญแจกระทบกันและเสียงกระซิบกระซาบที่พยายามกดให้เบาลงทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อนลงในพริบตา อคินผละตัวออกอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณ ดึงภัทรินทร์ให้หลบเข้าไปในเงาดำหลังชั้นหนังสือโบราณ ร่างของเธอยังคงแนบชิดติดกับแผงอกของเขา มือหนาข้างหนึ่งปิดปากเธอไว้แน่นเพื่อกันไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดออกไป ส่วนมืออีกข้างชักมีดหมออาคมขึ้นเตรียมพร้อมในความมืด ประตูห้องถูกผลักเปิดออกอย่างแรง แสงไฟฉายสาดส่องเข้ามาวับแวม เงาร่างของบุคคลผู้หนึ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของอคิน พร้อมกับเสียงเปิดลิ้นชักที่ดังก๊อกแก๊ก และเมื่อแสงไฟสาดไปโดนวัตถุชิ้นสำคัญที่วางอยู่บนโต๊ะ ภัทรินทร์ก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ—มันคือสมุดบันทึกคดีฆาตกรรมที่ควรจะอยู่ในการคุ้มครองของกองปราบ แต่ตอนนี้ มันกลับมาอยู่ในมือของ "สารวัตรธนา" ผู้บังคับบัญชาโดยตรงของเธอเอง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดในรอยบาปนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ อรุณมนตราขาว